203303311332337406S371

"Arkadaşlarımı gördüm. Bu sefer onlarla konuştum da. Garip, bu sefer anlatırken sanki gözlerimin içine içine bakıyorlardı. Ne çok, ne az söyledim. Dert yanmadığım gibi anlayış da beklemedim. Yalnızca merak giderdim. Ve işe yaradı. Her birey kendi derdinde, aynı zamanda gerektiği kadar dışa açılabilir durumdaydı. Samimiyet kokladığımı hissettim, yeterli dozda."

Çok doğru yazmış Pınar Hanım, onun da bizde bizim de onda gördüğümüz belki bir eskimişlik hissiydi, benim bugün okulda tüm dönemimde gördüğüm, herkesi azıcık melankolik yapan bir his, anlaşılacak ama çözümü olmayan hislerden hani, artık bizden geçiyor dedirtecek bazen, hey gidi hey. Hoş gerçi bana da bir çay al diyebilmenin hafifliği paha biçilecek şey değil ama...