Çarşamba, Mayıs 26, 2010

Elem


Okulda yürürken bir yerden yüksek sesle müzik sesi geliyordu -ki genelde gelir hep- ve gerçekten Antony & The Johnsons'tan Hope There is Someone duymak etkileyiciydi böyle bir ortamda. Geçen günkü Cenan Vakfı Korosu ile çıktığımız konser ise pek keyifliydi, gerek genel olarak gerek solo olarak performans son derece tatmin ediciydi bana kalırsa. Bu cumadan öbür cumaya kadar ölüm orucu gibi bir şeyler mevcut. Final yiyeceğim sadece. Dün iki koro konserinde çok garip bir şekilde keder, hüzün ve keyif içiçe geçmiş bulundu. Bazı durumlar vardır ki insan tüm olumsuzlukları, önyargıları, sıradışılıkları kenara bırakıp; karşıdakine sadece insan olduğu için destek olabilmelidir, insan gibi davranabilmelidir. Umarım bunu içimden gelen samimiyetle hareketlerime de yansıtabilmişimdir. Beklenmedik şeylerle karşılaşmaya alışıyorum yavaş yavaş, daha beklendik şeyler ise insanı yine de üzmeye devam ediyor. Hayat diyelim. Çok garip bir yazı olduğunun farkındayım, öyle de olması gerekiyordu demek. Keşke vaktim olsa da Mavi Büyücüler biloğuna Sade, Sakareller, Gerilla Konser, Cenan Vakfı Korosu Konseri gibi başlıkları uzun uzun yazabilsem ama gün gelir vakit de olur. İçimin en sıkıldığı şu anda ise tek çözümüm budur, benim gibi tüm içi sıkılanlara gelsin:

4 yorum:

pın dedi ki...

beyefendi yarın ıslanalım da keyfimiz yerine gelsin mi?

merve dedi ki...

noluyoooooo

Uluç dedi ki...

emir bey yazdıklarınızın bir yerine özellikle ve aynen katılmaktayım

Emir Bey dedi ki...

nereye katıldığınız hissettim sanırım