Gözümün Seyir Defteri

-22 Derece (Polatlı Günlükleri V)

2012-01-21T14:13:00.001+02:00

Not defterimi biraz daha günlüğe çevirmiş durumdayım artık, sadece aklıma gelen şarkıları veya sıra dışı olayları yazmaktansa, günün genel akışını da yazıyorum vaktim oldukça. Güzel bir not defteri aldığımı bir önceki yazının dip notu olarak belirtmiş ve tıpta döngüsel anons dediğimiz olayı yaratmıştım. Bu yüzden not defterine yazdığım her şeyi -en azından şimdilik- buraya yazmayacağım ama değişik olayları yazmaya devam edeceğim.

O gün hastane dönüşü dizimle ilgili durumu bildirmek ve revire çıkmak için komutana tekmil vermeye gidince kendisi bana "çok sıkıldım artık dizinden, bittiyse işin git revirciye ver evrakını" dedi. Ne kadar ters olursa olsun caps lock açmadan ya da shift kullanmadan duyduğum bu cümle beni mutlu etti. Çok komik yanları var askerliğin, her yaptığın işi sürekli birilerine bildirmek durumundasın, insiyatif diye bir kavram zaten yok, ancak bildirdiğin zaman da bildirmediğin zaman da azar yiyorsun, bu kısım süper. Antalyalı daha doğrusu Alanyalı Ali Bey var burada, bataryanın yazıcısı, ona yardım ediyorum elimden geldikçe. Millet 20.00'den sonra yatıyor bazen biz 00.30'a kadar devam ediyoruz yazı işlerine, evrak doldurmalara falan ama böylece vakit geçiyor. Ayrıca artık dizliğimi takmaya başladım. 10 gündür takıyorum, dizimi doğru düzgün kıramıyorum yani yine topallıyorum ama en azından diz kapağım sabit kalıyor -çok yürümezsem- böylece sanırım dizim iyileşiyor yavaş yavaş. Neyse genel gelişmeleri aklıma geldikçe yazarım da defterdeki notlardan devam edeyim yine.

İlk aramamızı atlattık. Dürüst bir şekilde, geldiğimden beri sivil eşya deposunda duran ve hiç kullanmadığım cep telefonumu teslim ettim. Odalar da aranmış, yatak tarumar olmuş. Bre adam haydi yatağı bozdun peki okuduğum kitabın arasında kaldığım sayfayı gösteren kağıdı neden çıkartırsın. Bu şekilde not almışım ayın 13'ünde.

Melis Hanım ve Ebru Hanım'dan kart aldım. O kadar mutlu oldum ki anlatamam. Genç komutanlardan biri "Emir sana bir şeyler geldi sanırım biri de Paris'ten dedi." Bu cümle size şu an bir şey ifade etmese de Polatlı'da bir kışlada, askerlerle içtima düzenindeyken dünyanın en havalı cümlesi olabiliyor bir anda. Herkesin gözlerinde bir "vaaay arkadaş adam neymiş" ifadesi beliriyor komutanlar da dahil. Kartlardan birisi bana umut verirken diğeri de asker olarak girdiğim yeni yılımı tebrik ediyor. O kadar güzel bir duygu ki dışarıdan dostlardan tanıdıklardan kart almak anlatamam. İster istemez Şebnem Hanım'ın o ünlü satırları geliyor aklıma: "iyi dostlar biriktirdim hepsi de ailem oldu"

Bir diğer efsane hikaye var öğrendiğim. Topçu Füze Okulu efsanelerinden. Kısa dönem acemi genç yemekhaneye giriyor. Yemek dağıtılan kısmın başında eşofmanıyla duran amcayı gözüne kestiriyor ve herhalde yemek getiren amcadır bu diye yanına giderek omzuna vuruyor ve "ne var yemekte bugün dayı" diyor. Tabi işin üzücü yanı eşofmanlı adamın okul komutanı olması ve rütbesinin tümgeneral olması. Hal böyleyken adam çocuğa cevaben yemekte annesinin üreme organının olduğunu lisan-ı namünasiple ve ağzından adeta bir ejderha gibi alevler saçarak belirtiyor. Çocuktan bir daha haber alan olmuyor. İşte askeriyenin en komik yanı bu, karşınıza ne zaman cami, ne zaman cami duvarı çıkacağını hiç kestiremiyorsunuz.

Aycan Bey ile vakit buldukça bir şeyler çalıyoruz birbirimize ki bu çok güzel bir stres atma yöntemi, işte o icra seanslarının birinden kenara not aldığım bir kaç kelime daha: "bense müzisyeni oynarım şimdi"

Ayın 15'inde ise efsanevi ağabeylerimizin şu şarkılarını not almışım kenara:

"you're a drop in the rain

just a number not a name

you won't see it

you don't believe it

at the end of the day

you're a needle in the hay

you signed and sealed it

now you gotta deal with it"

Ayrıca aldığım notlara bakılırsa ay çekirdeğinin askerliği genel olarak özetleyebilecek bir şey olduğunu keşfetmişim yine ayın 15'inde.

Ayrıca Puslu Kıtalar Atlası'nı bitirdim, Suskunlar gibi kelimenin tam anlamıyla muhteşem bir eser bu da. İhsan Oktay Anar Bey'in yazarlığı, mizah anlayışı, tarihi tasvir-tasavvur hususunda dünya devi. Sanırsınız ki 18. yüzyıl Osmanlı'sında yaşamış adamcağız. Kitaptan bir alıntı ile devam edeceğim:

"İşte bu da, Rendekâr''ın en büyük hatasını ortaya çıkarıyordu: Düşünüyor olması, Uzun İhsan Efendi'nin değil, onun düşüncelerinden ibaret olan bu dünyanın varlığının delili sayılmalıydı. İşte bu nedenle bilgece, 'Düşündüğüm için ben var değilim, sizler varsınız. Sizler benim zihnimdeki düşüncelerden ibaretsiniz' diyerek ikide bir kafa bulandırıyordu."

Kitabı bitirince ben de not almışım kenara, ancak düşlerinle dünyayı var edebilirsin diye.

Geçtiğimiz hafta atışımızı da yaptık, zaten atış yapmadan çarşıya çıkartmama geleneği vardı bataryamızda. Hayatımda ilk kez atış yapmama rağmen yeni gelen 5'i uzun 12'si kısa dönem gençlerin içinde sanırım en yüksek vuruş yüzdesi bana ait. Bugüne dek yaptığım en heyecanlı şeylerden birisiydi, kalbim 240 vurdu sanırım ve kulaklarım çok güzel bir çınlamayla tanıştı. Atış dışında Don Kişot'u da bitirdim boş vakitlerimde, Denemeler'e başladım. Bakalım o ne zaman bitecek. Batarya komutanı görev dağıtımlarını yaparken mezun olduğumuz bölümleri sordu, ben de siyaset bilimi ve uluslararası ilişkiler deyince "sen tehlikeli adamsın şuraya gel bakalım" diye beni ayırdı. Hasılı kelam ben de böylelikle yeni revirci oldum. İyi ve kötü yanları olan bir iş ama en azından ne yaptığım belli. Denemeler'de de beğendiğim şöyle bir cümle geçti:

"Başkalarının bilgisiyle bilgin olabilsek de, ancak kendi aklımızla akıllı olabiliriz."

İyi bir çeviri midir diye düşündüm bir süre ama sonra düşünmekten vazgeçtim, ben yapsam daha iyisini yapardım muhakkak. Ahahaha. Ben nötracina kremi yerinde olsam, en azından Türkiye'deki reklamlarımda Norveçli balıkçıları değil, Polatlılı askerleri oynatırdım. Başlıkta yazdığım gibi -22 dereceyi gördük iki gece evvel. Daha bunun nöbeti olacak. Geçenlerde denetlemeye gelen omuzlarında star wars'un bizzat cereyan ettiği komutan sofrasına oturan gençlere sordu burada sevdiğiniz sevmediğiniz üç şey nedir diye. Şayet bana sorsaydı çok net küçükten büyüğe sayardım, soğuk, Polatlı, Ankara diye. Bir de 3 tane şeyi değiştirme hakkınız olsa bunlar ne olurdu deyince, çocuklardan biri cevap olarak "cumartesi ya da pazar haftada bir gün koğuş kalkı saat 10.00'a çekerdim" dedi. Alnından öpesim geldi.

Geçen gün hafif yorgundum içtima esnasında başım döner gibi oldu, keza hareketsiz 20 dakika esas duruşta durunca bu tip şeyler oluyor. O sırada batarya komutanı konuşuyor, en ön sıradayım bir şey de yapamadım, neyse son anda üsteğmenle göz göze gelince "kafamda çevirme var sandalye kullanabilir miyim" gibi bir el kol işareti yaptım ve oturmaya hak kazandım. Neticede Burak Bey'le birlikte bataryada kalmaya iyice alıştık gibi. O silahlık sorumlusu ben ise revirciyim.

Bu yazıyı doğru düzgün toparlayamadım, aldığım notlar karma karışık keza ama ilk çarşının acemiliğine ve aradan geçen sürenin çokluğuna verin bunu. 6. yazıda daha sistemli olmak dileğiyle, Orta Doğu'nun incisi Polatlı'dan sevgilerle. Her şeyden güzeli dün Merve Hanım'cığımdan bir kargo geldi, çok zamandır beklediğim bir kitap gönderdi, ama kitabın yanındakiler öyle değerli şeylerdi ki kitabın anlamı azaldı bile. Askerde mektup, kart, kargo falan almak çok değerli yahu, sivil hayatta da çok sevinmiştim eşimden dostumdan kart alınca da burada biraz daha farklı bir şeyler var. "The truth is out there..." cümlesiyle anlatıldığı gibi dışarıda bir yerlerde yaşamın devam ettiğini kanıtlıyor bu kağıt parçaları bana

Welcome to the Machine (Polatlı Günlükleri IV)

2012-01-12T14:56:00.002+02:00

"wake up my son welcome to the machine
what did you dream? it is allright we told you what to dream"

Demiş ağabeylerimiz başlığımıza adını veren parçalarında. Bu bağlantıdaki videoda yer alan araçlara dipdibe yaşamam da cabası, hatta bir tanesine iki gün önce bindim araç komutanı eksiğini gidermek için garaja kadar. Buradan da ağabeylerimize böyle bir selam olsun.

Bugün umarım bir süreliğine son hastaneye gelişimi yaşadım. Doktor MR ve röntgen sonuçlarına baktı. Röntgende zaten "bir şeyi yok turp gibi maşallah" yazıyordu, lakin MR'da bir şeyler çıktı. Çok ciddi bir problem yokmuş (bağ kopması ya da menisküs gibi) lakin diz kapağında bir miktar zedelenme olmuş. Bir hap, midemi bu haptan koruyacak başka bir hap ve bir krem verdi, bir de dizlik aldırdı, diz kapağım sabit dursun diye. Bir de 10 gün spordan muaf raporu verdi, şans bu ki cuma günü yani yarın zaten sporumuz bitiyordu. Olsun varsın.

Bizden önceki kısa dönemler (341) bir haftaya terhis olacak, onların belgelerini görünce darısı başımıza dedik, bize çok uzak geliyor şimdilik ama onlar da kendilerinden öncekiler için aynı şeyi düşünmüşler vaktiyle. Kim demişti hatırlayamıyorum şimdi ama "ne yaparlarsa yapsınlar zamanı durduramıyorlar" diye, işte hep bunu hatırlamak lazım. Piyade tüfeğinin sök-tak eğitiminin yapıldığı ders hastanede olduğum için, konuyu tekrar ettiğimiz derste gerekli sürede bu işi yapamayarak daha doğrusu bu işleri (sök ve tak ayrı işler keza) yapamayarak bir kaç şınav çektim dün. Çok havalı bir hayatımız var düşünsenize, artık anılarıma şöyle başlayabiliyorum "geçen benim kaleşnikofu söktüm, mekanizmayı oturtamadım" ya da şöyle "geçen uçaksavarı taşırken belim koptu" veya böyle "geçen ÇNRA'dan bir atladım, bileği sakatlıyordum az daha". Tabi böyle enteresan girişlerin yanı sıra çöp topladığımız, çamurda yuvarlandığımız, soğukta donduğumuz, moralimizin ve bedenimizin -literally- yerlerde süründüğü anlar olmuyor mu, oluyor.

Bataryaca birbirimize alıştık yaklaşık 10 günlük bu süreçte. Eskiler yeniler, kısalar uzunlar, rütbeliler rütbesizler, olaylar olaylar. Şu an tek eksiğimiz atış yapmayışımız. Onu da en kısa sürede yapacağız ki nöbetleri devralalım. Atış yapmadan çarşı da yok. Yine tekrar ediyorum Polatlı'da çarşı olsa ne olmasa ne ama olsun yine de. Dün gece devrem Burak Bey'le -Sivas- birbirimizin saçlarını tıraş etmeye karar verdik, keza bataryamızda berber malzemeleri ve odası var ancak berber yok. Berber kelimesi de baya değişik, hem kişiyi hem mekanı anlatabilecek güçte, kuaför de öyle keza. Sonra ben Burak Bey'e giriştim, hareketler, muhabbetler tam bir berber olsa da icraat biraz sıkıntılı oldu. Yine de fena olmadı, sonra o da beni tıraş etti. Adeta bir Neo Nazi kafası yaşıyorum şu an. Komutan dese ki "Ne o, Nazi mi oldun başımıza?" diyecek bir şey bulamam. "SOĞL" diye kükrerim. Sonra bir de yeni buddy'm Hasan Bey odaya girdi tıraş mı olsam diye, tam makineyi tekrar elime almıştım ki Burak Bey arkadan saldırıp Hasan Bey'i de üç numaraya mahkum etti. Temennimiz çarpılmamak yönünde. Red Kit Bey'i çok andıran komutanımız geçen gün revire, hastaneye gidenler, hem öncesinde hem sonrasında bana tekmil verip durumu bildirecek dedi. Ben de ikinci gidişimden yani geçen yazıdan sonra durumu bildirmek için odasına gittim, yazıcısının "gelme gelmeee" dercesine yaptığı el işaretini son anda görmüştüm keza ve selam ve tekmilimi verip durumumu izah ettim. Komutan da "Ne MR'mış arkadaş, diz de diz, senin dizinle mi uğraşacağız LAAAAAN." dedi, selam verip çıktım. Neyse bugün için izin alırken daha sakin bir anını yakaladım da sorun çıkmadı bu sefer. İşte bazen caps lock'lar ve yazı dili kifayetsiz kalıyor ya o vurguyu vermeye, bu durum da öyle bir durumdu. Aşağıdaki yazımdaki gibi tıpkı.

Az önce hastane çıkışı durakta beklerken yanımdaki beyaz şahine gözüm ilişti. Vay be dedim Antalya işi tam olarak, yere sıfır, yaylar kesilmiş, yanında "ÇEVİRTTİR" arka camında "Angaralı" yazıyor. İçim cız etti Ankara'da böyle bir ekstırim meşin görünce keza tam da Antalya çizgisiydi araç, sonra arka camın sol üstünde K.Atatürk imzasını gördüm ilk ve 07 plakayı gördüm, yemin ederim eve gidip gelmiş kadar oldum. Ahaahahahah. "Ne kaçar arkadaş!" diye içimden geçirmeden edemedim.

Bu yazıda arada az vakit olduğu için çok şarkıya yer veremedim, gerçi girişteki şarkı bir kaç şarkı gücündedir benim nezdimde ama olsun. Ayrıca arada geceleri gitar çalabalimek ve dinleyebilmek öyle güzel geliyor ki tüm yorgunluk stres uçup gidiyor. Dün akşam ilk kez bir komutan bir şarkı çaldırdı, beğendi sanırım. Bir de bitiriş şarkısı verelim o zaman giriş şarkısını verdiğimiz ağabeylerimizden: "Bir uyuzluk çöktü".

Not: Ayrıca sırf enteresan olayları unutmayayım diye yeni bir not defteri daha aldım, not yazıp da not defterine değinmek ise bambaşkaymış iş bu an, ben bunu anladım.

Red Kit (Polatlı Günlükleri III)

2012-01-09T14:21:00.002+02:00

Yine bir Polatlı öğleninden merhabalar diyerek giriyorum yazıma. Yaşadığım sıra dışı olaylardan beslenecek bu yazım da Polatlı serisinin üçüncü yazısı olacak. Evvelden deftere not aldığım bir sevdiğim şarkıyla başlayacağım bu yazıma.

"bulut geçti gözyaşları kaldı çimende
gül rengi şarap içilmez mi böyle günde
seher yeli eser yırtar eteğini gülün
güle baktıkça çırpınır yüreği bülbülün
bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye
kimse bilmez"

Bu güzide Mehmet Güreli eserinin özellikle son iki satırını not almışım ilkin, sonra devamını da yazmışım öbür sayfaya, etkileyici ve farklı bir şarkı olarak hep aklımda kalacak, bizim yorumumuz içinse buradan buyurun, videodaki tüm dostlara Polatlı'dan İç Anadolu'nun Paris'inden sevgiler. Ahahaha.

"raylar boyunca akıp gidiyor nehir
akıp gidiyor raylar akşam boyunca
camdan akıyoruz ülkeyle ben bir de çocukluğumuz
demir köprüden hızla geçip gidiyor tren
uçsuz kırların ucu akşama karışıyor
başaklar savruluyor kırlar boyunca"

Bu müthiş Tanju Duru eserini de (Allah rahmet eylesin) ne zaman otobüse binip kışlaya geri dönsem hatırlıyorum ve acemiliğimizin geçtiği ve şu an çok özlediğimiz Topçu ve Füze Okulu'nun tam ortasından geçen trene ithaf ediyorum. Sanmayın ki burada savrulan başaklar falan var, külliyen çöl buralar.

Zorunlu olarak aynı zorluklarla yüzleşen, eşitlenen ve sürekli olarak bir arada yaşayan (yaşamaya mahkum olan) insanlar içlerinden tek tük çürükler çıksa da ütopik bir derecede birbirlerine bağlanıyorlar ve birbirlerini sahipleniyorlar. Gönül isterdi ki böyle bir ortamda farklı bir eğitim farklı bir disiplinle bir arada bulunsaydık. Bu tespitin yanı sıra askerlik bugüne dek gördüğüm en müthiş araştırma sahalarından biri. Düşünün ki ülkenin her yerinden her kesiminden insanın homojene baya yakın olarak bir araya geldiğini ve ülkenin tüm gerçeğini bire bir yansıttığını. Üstelik bu insanlar yanlarında, eğitimini, kimliğini, ailesini, inanç ve sevdiklerini de bir parça taşıyorlar. Burada yapılacak saha araştırmasının en büyük eksisi ise toplumun aşağı yukarı yarısını oluşturan kadınlardan muaf bir kurum olması. İyi ki de muaflar.

"Altın olan her şey parlamaz,
Her gezgin yitirmemiştir yolunu;
Gücü olan yaşlı kolay kolay solmaz,
Derindeki kök atlatır donu."

En sevdiğim eserin en anlamlı bir parçasını buraya tekrar not alarak -ki zaten ilk iki satırını her yere not almıştım evvelden- bir kez daha bana güç vermesini diliyorum. Şafak yaklaşınca ikinci dörtlüğünü de yazarım belki. Orijinali de en az çevirisi kadar güzel olmakla beraber şöyledir:

"All that is gold does not glitter,
Not all thoes who wander are lost;
The old that is strong does not whiter,
Deep roots are not reached by the frost."

"bir fırtına tuttu bizi deryaya kardı
o bizim kavuşmalarımız ah yarim mahşere kaldı
yeni cezve kaynıyor ocakta
kasatura belimizde ah yarim martinimiz kucakta"

Pek çok insandan dinlemişimdir bu Selanik türküsünü ama nedense en çok bu yorumunu beğenirim.

Normalde böyle aklınıza sevdiğiniz bir şarkı gelir de mırıldanırsınız ya, benim aklıma Topçu Marşı, Zülüf ve Bir Fırtına Tuttu Bizi dışında pek şarkı gelmiyor artık bu tip zamanlarda, beynimi daha çok kullanıp her gün yeni şarkılar bulmak için efor harcayacağım. Misal ilk zorlamamın sonucunda bu şarkı geldi aklıma. "my eyes seek reality, my fingers seek my veins" diye başlayan.

"hey you don't tell me there is no hope at all
together we stand, diveded we fall"

Satırları da pek alımdan çıkmıyor Hey You'nun. Geçen internet kafe ziyaretimde şarkının sonunu dinleyememiştim otobüsü kaçırmayayım diye, belki de bundandır. Bir diğer senelerdir veya aylardır aklımdan hiç çıkmayan şarkı ise Hicazkâr makamının en güzide eserlerinden olan "Usandırdı felek candan, dem-â-dem infialinden" adlı eserdir, zor bulunur ama bilenler ne mükemmel bir eser olduğunu muhakkak ki benden önce fark etmişlerdir.

Aycan Bey adlı arkadaşımızın ailesi kendisini ziyarete geldikleri sırada, Aycan Bey'in gitarını da getirmişler. Genellikle sivil eşya deposunda kilitli duracak olsa da ilk gece, hafta sonu olmasının da rahatlığıyla 2-3 saat hem Aycan Bey, hem ben çaldık söyledik. Gitar çalıp şarkı söylemeyi de, bunu yapan bir başkasını dinlemeyi de çok özlemişim, tabi ki müziği de. Yaklaşık 4 haftadır gitara el sürmediğimi düşünürseniz bana hak vermeniz pek mutemel. Oradaki herkes eminim insan olduğunu bir kez daha hatırladı ve müziğin gücü beni her seferinde olduğu gibi bir kez daha çok şaşırttı, herkes yataklarına mutlu bir şekilde dağıldı.

Bir diğer enteresan olayın baş rolünde ise aramıza yeni katılan uzun dönem arkadaşımız Mesut Bey var. Kendisi imammış, geldiğinin sabahında botları yer değiştirmiş, sabah içtimasında komutan bir problemi olan var mı diye sorunca, komutana durumu izah etti bu arkadaş. Sonra o an oradaki diğer 42 numaları botların kontrolünün ardından yer değiştiren bot ortaya çıkmayınca, arkadaş "komutanım ben hocayım, botlarım yerine gelmezse iki gün sonra alan kişinin idrar yollarını bağlarım, illa ki gelir" dedi. Fireball atıp +45 vururum dese daha az şaşıracağımı zannediyorum. Komutan ve diğer arkadaşların %75'i çekinip bu aleni tehdide cevap vermediler. Lakin böyle bir yetenek varsa aramızda bir para falan toplayıp askerliğin kısaltılmasıyla ilgili bir yasa tasarısı duası okutsak mı arkadaş diye düşünmeden edemedim. Aynı günün devamında yaptığım evrak defteri numaralandırma işlemi de pek değişik bir iş, hesaplarıma göre toplam 3314 rakam yazmak bir buçuk saatimi aldı. Pazar günümüz ise sabah ve öğlen yemeklerini takiben yapılan çifte mıntıka temizliği ve geleneksel pazar gecesi su basma etkinlikleriyle son buldu. Kütüphaneden bulduğum, Don Kişot'u okuyorum ve pek keyif alıyorum. Bu cesur şövalyenin kibarlığı yazıma farkında olmadan yansımış olabilir.

Bugün yaptıklarıma gelince MR çekildim, çok değişik bir duyguymuş, bakalım perşembe sonuçlarını alıp doktora göstereceğim bir aksilik olmazsa. Ayrıca geçtiğimiz hafta ilk iki çarpılmamı da yaşamış bulundum. İlki palaskasız ve parkanın önü açık bir şekilde girilen üsteğmen odasında vuku buldu. Yat içtimasından sonraki kıyafet serbestisi aklımı karıştırmış olmalı ki böyle bir şapşallıkta bulundum. Diğeri ise bataryamızın efsanevi başçavuşu tarafından geçen gün revire çıkarken oldu. Kadro askerlere kızmış bulunan komutan, senin neyin var diye bağırdı (hastaneye gidenlerin içinde olduğum için) ben de dizimi bükemiyorum komutanım sızlıyor deyince, "bükme lan o zamAAAANNN, DİK DUR LAAAAAAN" diye bağırdı. Vay arkadaş dedim, biraz daha bağırsa düşüp bayılacaktım sanırım, o an insan gülemese de baya güldüm sonra. Polatlı Günlükleri serisinin -şimdilik- bu en uzun yazısını da böylece sonlandırıyorum. Sizlere de esenlikler mutluluklar diliyorum. No pain no gain diyen insanının sülalesine küfrediyor, bunu mesleğine more pain no gain olarak katan komutanlarımıza da içten içe şaşırıyorum. Ayrıca "siz okumuş adamlarsınız"la başlayan herhangi bir cümleyi ölene kadar duymak istemiyorum. Politikacı dostlarım bilir çok net lose/lose durumu ya haydi hayırlısı. Esenlikler!

Alıntılar (Polatlı Günlükleri II)

2012-01-05T14:53:00.000+02:00

Aklıma gelen şarkı sözlerini ya da şiirleri not ediyorum bazen, eğer o an içinde bulunduğum durumu güzel analtıyorlarsa, vaktim oldukça -internet kafeye gidilebilecek olan bir vakitten bahsediyorum- bunları buraya da not edeceğim. Kendi yazdıklarımı ettiğim gibi.

"geçtiğimiz yolları arıyor gözüm yine,
sanırım şehir uzakta kalıyor" (4.1.12)
Bu şarkının her cümlesi farklı zamanlarda daha da anlamlı geliyor insana, iyi şarkı böyle bir şey demek ki.

"zülüf dökülmüş yüze
kaşlar yakışmış göze
usandım bu canımdan
derdimle geze geze
gün doğdu aştı böyle
gönlümüz coştu böyle
sen orada ben burda
ömrümüz geçti böyle
bu ellerde gez gayrı
katip ol da yaz gayrı
bir kazma al bir kürek
mezarımı kaz gayrı" (25.12.11)
Neşet Ertaş denince başka pek bir şey demeye gerek yok sanırım.

"sana yazdıklarım,
seni düşünmemin hâlâ bir adım gerisinde.
üstümde açılan bir paraşüt gibi ama,
daha yavaş düşmemi sağlıyor yere" (18.12.11)
En sevdiğim şair Levent Bey'den bir kuple, kendim besteledim diye demiyorum ama bestesi de hiç fena değil hani.

Ufak bir diz probleminden ötürü hastaneye geldim, servis beklerken artan vakitte bunları buraya not düştüm, yoksa efendim ne rahat askerlikmiş, her gün internetteymiş, yok öyle bir dünya. Gün Kut Hoca'mızın da sık sık belirttiği üzre "there is no heaven on earth" diye de bunu İngilizce'ye çevirebiliriz.

Topçu Onbaşı (Polatlı Günlükleri I)

2011-12-31T19:05:00.000+02:00

Geçen yazımı bitirdiğim Pazar gecesi Ataşehir'den bindiğim Kamil Koç otobüsü ile başlamıştı yolculuğum. Otogar'daki asker uğurlama merasimleri biraz daha aklımı başıma getirdi, annem, ağabeyim ve teyzemden ayrılıp, otobüse bindim yollara koyuldum. Biraz koltuğa monte radyoyu kurcaladıktan sonra uyumaya karar verdim ve Ankara girişine kadar aralık vermeden uyudum. AŞTİ adlı (tahminimce Ankara Şehirlerarası Terminal İşletmeleri şeklinde açılan) saçma isimli otogarda indik. Kaan Bey'i aradım. Kendisi sağolsun beni Polatlı'ya bırakacaktı. Geldi beni aldı ve birlikte askerlik üzerine konuşarak bir kahvaltı ettik. Sonrasında Polatlı'ya doğru yola çıktık, yaklaşık bir saatlik bir yolculuktu, ben yine uyuya kalmışım. Polatlı girişindeki "Topçularımızla Gurur Duyuyoruz" tabelasını gördüm. Sonra ilk trafik ışıklarından sağa saptık ve yolun sonunda nizamiyeyi gördük: Topçu ve Füze Okulu. İçeri girdik, Kaan Bey de benimle birlikte oturdu, zaten Kısa Dönem Er olarak gelen ikinci kişiydim, yanlış hatırlamıyorsam birinci kişi de Okan Bey'di. Neyse bir 5-10 kişi olana kadar bekledik, sonra bizi Er Erbaş Gazinosu'na taşıdılar, orada kayıt işlemlerimiz yapıldı, valizlerimiz arandı. İlk gün biraz stresli bir gündü, elimde bir valiz, bir de sırt çantasıyla başlayan yolculuk, ikinci bir valizle zedelenecekti. Bizi toplayıp giydirmek üzere askeri eşyalarımızı verdiler. Buradan askere gidecek herkese duyurumu yapıyorum: Sakın ama sakın yanınıza fazla bir eşya almayın, gerekli olan her şeyi ama her şeyi veriyorlar size, elinizdekilerden bir kısmı bitene kadar da (misal çorap ve iç çamaşırı) zaten yenilerini alabileceğiniz kantinleri öğreniyorsunuz ve dışarıdan aldığınız fiyattan çok daha ucuza ihtiyacınız olan her şeyi buralardan alabiliyorsunuz. Neyse giyinme faslının sonunda elimde artık iki dev valiz vardı, planlara göre bu gece burada kalacak, sonrasında Sakarya Kışlası'na geçecektik acemiliği bitirmek için. Bir şekil, gece oldu uyuduk uyandık. O gece karışık sıra girdiğimiz yatakhanede ilk buddy'm Atilla Bey'di, kendisi Elazığ'dan katılan bir ağebeyimizdi, evli ve çocukluydu. Sonraki gün bir şeyler değişti ve biz öğrendik ki acemiliğimiz Topçu ve Füze Okulu'nda yapacağız. O yüzden bize yeniden koğuşlar ayarlandı, valizlerimizi yeniden taşıdık, kayıt sıramıza göre takımlara ayrıldık. Yeni ve acemilik boyunca buddy'm olan Serkan Bey'le o gün tanıştık. Sonrasında bir üst katta acemilik boyu kalacağımız koğuşumuza yerleştik. Öncelikle o koğuştaki diğer 19 kişiyle, sonrasında da takımımızdaki ben hariç 37 kişiyle kısa sürede can ciğer olduk. Birbirinden en uzak en ayrı insanları bir araya koyup, karşılarına belli zorluklar çıkartınca, sonuç mükemmel bir kenetlenme oluyor, herkes birbiriyle kardeş oluyor, en ilginç ve güzel yanı da bu askerliğin bence. Diğer noktaları zaten herkes biliyordur, temeli disipline dayalı kurallar silsilesi.

Kardeşim Yetkin Bey ile Nizamiye'de aile ziyaretinden bir kare.

Askere gidecek herkese tavsiyem, olabildiğince kısa sürede kendilerini suyun akışına bırakıp ortama adapte olsunlar, ne kadar hızlı adapte olursanız, o kadar rahat eder, askerliği o kadar kolay geçirirsiniz. Alacağınız eğitim, verilen komutlar, yapacağınız işler çok basit şeyler, sadece üzerinde çok düşünmeksizin itaat etmek gerek. Bunu yapmak sizi hem ruhen hem beynen rahatlatır. Eğlenecek çok şey ve birlikte gülecek çok insan olacak. Kısa dönem askerlik yapacaksanız zaten acemiliğiniz çok rahat geçecektir, sadece yemin törenine hazırlanacaksınız. Gerçekten göz açıp kapayana kadar 3 hafta geçti, 12'sinden 29'u Perşembe'ye yani tören gününe geldik. Ben dizimi sakatladığım için törene katılamadım, yemekhanede yemin ettim, ama güzel geçtiğini duydum törenin. Sonrasında da dostlarla vedalaştım, aileme kavuştum ve ilk evci iznime çıktım. Böylelikle Topçu ve Füze Okulu'ndaki günlerim de bitmiş oldu. Cuma günü 58. Topçu Tugayı'na yani diğer adıyla Şehit Yüzbaşı Nazmi Elmas Kışlası'na gittim ve ikinci evci iznimi aldım, burası daha derli toplu bir yere benziyor ilk izlenim olarak. Evet biraz dağ başı ama şayet şehirden kasıt Polatlı'ysa, dağ başının bir mahsuru yok. Oradan da ikinci iznimi aldım. Pazar günü akşamüzeri 16.00'da Topçu ve Füze Okulu'ndan kalkan servisle tekrar oraya dönüp kalan askerliğimi geçireceğim bu yere teslim olacağım. Açık adresim tam olarak şu şekilde:

"58. Topçu Tugayı 1. Topçu Taburu 4. Batarya Komutanlığı, Şehit Yüzbaşı Nazmi Elmas Kışlası, Acıkır / Polatlı / Ankara"

Şayet bir şeyler yazmak isterseniz mektuplarınızı beklerim. Eğer yolu Polatlı'ya düşen olursa da Polatlı'dan Eskişehir'e doğru bir 15-20 km daha devam ediyorsunuz, organize sanayi bölgesi sağınızda kalıyor, yine sağda Nazmi Elmas Kışlası ve Sakarya Kışlası diye tabelaları göreceksiniz, oradan sağa girip azıcık ilerleyince zaten gelmiş oluyorsunuz. Eskişehir yolunun tam karşı tarafında da Sakarya kışlası varmış. Acemilikteki dostlarımın yarısı 58'de, çeyreği Sakarya'da kalan çeyreği de Topçu ve Füze Okulu'nda. Dua edelim de askerliğin kalan 5 ayı da aynen bu hızla hatta çok daha hızlı bir şekilde, sorunsuz, sağlıklı, sabırlı ve başarılı bir şekilde geçer gider. Şimdiden günlerce anlatacak kadar çok anı biriktirdim, daha da eğlencelilerini biriktirmek üzere! Kendinize iyi bakın, bir kaç hafta daha yazamam, ilk çarşı iznime kadar. Ayrıca bir yılı daha devirmiş bulunduk, herkese güzel bir yeni yıl diliyorum, bakalım Marduk çarpacak mı?

Son olarak Topçu (Zafer) Marşı ve kendi karaladığım bir iki satırla yazımı bitireyim:

Topçu (Zafer) Marşı

Gürler zaferin teranesiyle

Coşkun sesi bir topun derinden derine

Bir hükmün gazanferanesiyle

Şimşekler çakar şarapnelinden

Binler yaşa Topçu heybetinle

Arslan kesilir cidâl içinde

Milli savaşın bilin ki bizler

Tarihini güllemizle yazdık göklere

Tufanlar kudursa hep denizler

Sinmez bu vatanda düşman asla

Binler yaşa Topçu heybetinle

Arslan kesilir cidâl içinde

Açtıkça ateş bataryalardan

Afâkı boğar köpüklü bir kan bir duman

Duysun bunu kainatta herkes

Topçu sesidir bu gürleyen ses

Binler yaşa Topçu heybetinle

Arslan kesilir cidâl içinde

Bu güzel marşın kalitesi düşük de olsa bir kaydını şuradan dinleyebiliriniz.

Ayrıca en sevdiğim askeri marş olan Harbiye Marşı'nı biz yürürken çaldılar ya, daha da gam yemem. Topçu'nun asker arasında forsu baya yüksekmiş bunu anladım bir de. Ayrıca ek bilgi olarak vereyim, Sakarya Meydan Savaşı yani Kurtulu Savaşı'nın dönüm noktası işte bizim askerlik yaptığımız bu Polatlı Garnizonu'nda cereyan etmiş. Başka bilgiler de vereceğim vaktim oldukça sizlere. Karnımız tok, sırtımız pek diyebiliriz, tek derdimiz sabah karanlıkta kalkıp hazırlanmak. Kendi yazdığım bir iki şeyi de buraya not alayım, belki zamanı gelince üzerlerine müzik de biner kim bilir.

bir kaç damla yaş içine
çekilen bir kaç nefesle siner
ciğerime özlemin,
özlerim, özlerler, özlersin

duyunca zarif sesini hayalimde
beliren gözlerin,
özlerim, özlerler, özlersin

değiştiremese de hiç bir ses
en küçük balıklığımı asırlardır
bu çatlağa biriken okyanusta
en derin,
özlerim, özlerler, özlersin

12.11 / Polatlı

yer beyaz, gök gri, biri

çıkarmaya çalışıyor kendini

arasından grilerin, iri

taş çatlasa beyaz rengi,

ısıtabilecek gibi beni,

ısınabilecek miyim sanki

12.11 / Polatlı

çıtırdar bastığın yerler

tutsan ucundan hilali

kırılacak yer yer

serpilecek yıldızlar misali

12.11 / Polatlı

Yazdıklarımın üçte ikisi soğukla ilgili artık düşünün siz havaların güzelliğini, bir de birbirinden enteresan rüyalar var ki onları da biriktirip aktarırım belki.

Topçu Er

2011-12-11T00:44:00.001+02:00

TSK beklenen açıklamayı dün gece yaptı, artık nasıl bir sörvır varsa adamlarda 00.00'de girdim bam diye öğrendim, darısı bizim recistireyşın'ın başına. Açıklanan belgeyi ekte sunuyorum, artık belgelerle geliyorum, gazetelerden, hükümetten etkilendim ben de tabi. Yarın gece yarısı yola çıkacağım Ankara'ya doğru, tahminen en geç öğlen sularında Polatlı'ya Topçu ve Füze Okulu Komutanlığı'na teslim olmuş olurum. Çok havalı bir isim füze falan, bakalım yeni maceralarımız nasıl olacak. Ağabey baya fikir verdi göreceklerim hakkında, adaptasyon problemi yaşayacağımı sanmıyorum ve yaşamamayı umuyorum. Bir çırpıda göz açıp kapayıncaya kadar geçer umarım Polatlı günlerim, birbirinden keyifli, komik anılarla dönmeyi planlıyorum. Acemilik sonrası haftasonları internet kafelerden blog yazar, facebook'tan kim ne yapmış takip etmeye gayret ederim. Ankara'da yaşayan dostların ufak bir listesini yaptım, sağ olsunlar daha Ankara der demez, buyur gel bekleriz dediler. Nükleer askeri çamaşırları görünce de öyle derler mi bilemeyeceğim gerçi. Ayrıca facebook'a yazdığım Polatlı Ankara iletisi (ki acemiliği yazacağıma uzmanlığı yazmışım, demek tam bir acemiyim, hoş gerçi ikisi de Polatlı) 200'ün üzerinde like alınca şunu düşündüm: Şayet bugüne kadar paylaştığım herhangi bir şarkı 200+ beğeni 70+ yorum alsaydı, şu an Zaz Hanım'la beraber dünya turundaydım. Şaka bir yana bir kez daha iyi ki varsınız dedirtti bana dostlarım. Gözlerim yaşarmadı ama içim bir garip oldu, hep yaşlılık belirtisi bunlar.Yarın yani Pazar günü, ev ve civarında konukları ağırlıyor olacağım, uğramak isteyen olursa buyursun başımın üstünde yeri var. Minimum bir ay yazamam diye tahmin yürütüyorum bu yazıdan kelli. Bir aylık yazmışım farz edin, arşivden saçma yazılara bakabilirsiniz, müzikal bir özleminiz olursa -ki pek sanmam- Mavi Büyücüler'e tıklayın, orada ne yaptıysak mevcut hemen hemen. Biraz saçma bir bitiriş olacak ama sizleri çok seviyorum, kendinize iyi bakın şimdilik!

Asker Traşı

2011-12-09T20:31:00.001+02:00

Dün akşam 60m2'ye kaç kişi sığar adlı ufak çaplı bir deney yaptık, biraz sıkıntılı oldu tabi bu süreç ama olsun. Sevdiğim o kadar çok insanı bir arada gördüm ki mutluluktan ne yapacağımı ne konuşacağımı şaşırdım. Tüm gelen dostlara, sevdiklerime ne kadar teşekkür etsem az olacak gerçekten. Bundan kalabalığı olsa olsa lansman konseri falan olur diye düşündük hatta. Neyse öncelikle Volkan Bey'e teşekkür edelim, tek kelime etmeden yine bize mekanını açtığı için. Sonrasında benle sahneyi paylaşan değerli dostlarım Emir Yargın'a, Umut Bey'e, Uluç Bey'e, Aslı Hanım'a, Mert Bey'e, Günsu Hanım'a, Tufan Bey'e, Canberk Bey'e, Emre Bey'e nice teşekkür etsem azdır. Konser standart bir Emir Bey konseri gibi başladı, daha çok konuğumuz vardı bize eşlik eden. Sanırım ilk kırılma noktası ilk yarının sonuna doğru oldu Nilüfer parçasında. Herkes o kadar güzel o kadar içten bağıra bağıra eşlik etti ki benim söylememe ihtiyaç kalmadı. İkinci yarı daha sevdiğim şarkılar vardı ve geldik son parçaya, Yani'ye. Tıpkı Nilüfer'de olduğu gibi tam destek çaldık, söyledik. Etkinliği duyururken demiştim ki hep beraber şarkılar söyleyelim ve gerçekten böyle oldu. Sonrasında ne oldu ne bitti tam hatırlamıyorum bir anda kendimi Tarkan söylerken buldum, bir kaç sonraki karede sehpanın üstünde göbek attırılıyordum, daha sonra da kapının önünde havaya atılıp tutuldum. En çığrından çıkan Emir Bey konseriydi, son şarkı dedikten sonra bir saat daha çaldık sanırım, 23 kez falan Yani çalmış olabiliriz. Emir Yargın hem konuşmaları hem performansıyla tam bir pop-star'dı. Umut Bey'in kafası güzeller güzeliydi, Uluç Bey her enstürmanı çalabildiğini gösterdi müzik severlere. Hayallerimdeki oturulup sessizce dinlenilen konseri verememiş olsak da çok apayrı bir havası oldu bu konserin. Ne güzel dostlar edinmişim, ailemi nasıl da genişletmişim diye şükrettim akşam eve dönünce. Sevgi dolu sarılmalar depoladım. Ve ilk kez kulaklarımdaki uğultu beni rahatsız etmedi. Şu günlerde sağ olsun hep yanımda olan Merve Hanımcığım'dan gerekli kritikleri de aldım bugün. Kendi kafamda notlar aldım, grafikler çıkarttım, stratejiler belirledim. Neyse daha duygusallaşmadan başka konulara da geçeyim.

Günlerdir gündemde olan bir konu var ki o da okuldaki Starbucks işgali. Denilecek milyonlarca söz var bu konuda, sinirlenecek pek çok şey var. Ben yine de olayı düzgünce sakince açıklayan bir yazıya yönlendireceğim sizi, sakinliğimi muhafaza edeceğim. Ebru Hanım gayet güzel anlatmış, buyurun buradan. Sinir olduğum konu ne biliyor musunuz başkalarının yaptığı "değerli" hareketleri, eylemleri Boğaziçililer yapınca "ah canım bunlar da tatlı su bık bıkı" damgası yemek. Olayın iç yüzünü bilmeden, ölümüne ahkâm kesmek. Emin olun ki oradaki insanlar, bu ve benzer eylemleri yapan insanlar, en az dışarıdaki eleştiriye aç sizler kadar ideolojiler, sistem, protestolar, hedefler hakkında bilinçliler ve sizin sandığınızın aksine çok da doğru yerinde kararlar alıyorlar. Okulun ortamını bilmeyen pek çokları ise ya "ah canım çocuklar da eğlence arıyor kendine" deyip geçiyorlar ya da hayallerinde bile göremeyecekleri -neredeyse ütopik derecede- başarılı siyasi, birbirine saygılı ve aktivist bu ortamı kendi eski kafalı ve sert devrim(cilik)lerine yakıştıramıyorlar. İdeolojisini, hedeflerini, hareket şeklini her şeyini geçtim, orada 5 kişi sadece Starbucks'ın yazı karakterini beğenmediği için bile eylem yapabilir ve olması gereken de budur, içeriden kimse bunu yadırgamazken dışarıdan bık bık edenlere de "laissez faire" demek hem beni eğlendirir hem de onları umarım. Bir de bu ortamın içinde büyüyüp de kabuğunu beğenmemeyi havalı sanan gençlerimiz var ki onlara ne denir hiç bilemiyorum. Anlamadığın işe bulaşmayacaksın adamım. Neyse siyaset yapıp eşi dostu kırmanın bir alemi yok daha fazla.

Bir diğer mühim konu ise şu "Bir Çocuk Sevdim" dizisindeki -ismi böyle miydi dizinin- kız büyüyünce bir güzel oldu iyi oldu. Büyüyen kız dediğim zengin adamın küçük kızı değil, öyle çocuk takipçisi bir imaj çizmeyelim, esas kızdan bahsediyorum, bir anda iki sene sonraya attı dizi de rahatladık. Hoş gerçi Harry Potter'ın daha ilk filminden -pek çok Türk genci gibi- Hermione'deki potansiyeli fark edip bu kız adam olur demiştik, gerçekten de oldu. Neyse daha saçmalamadan bu yazıyı bitirelim. Bu gece yarısı gideceğim yer ve uzunluk kısalık belli olacak, isteyenler dua etsin, isteyen enerji yollasın, isteyen gülsün eğlensin. Hepinizi öperim. Sevgiler. Bir de bildiğiniz keltoş oldum hahahahahah. Neyse ki Merve Hanım o kadar güzel ki fotoğrafı kurtarıyor.

Yeni Albüm ve Veda Konseri

2011-12-07T00:32:00.001+02:00

Dostlar gün geçmiyor ki yeni bir olay olmasın, olsun tabi olaysız hayat olmaz. Koşturmaca içinde sadece belli başlı olanları yazabiliyorum. İkinci Emir Bey albümümüzü yayınladık. Elinin değdiği her işi güzelleştiren Nil İpek Hanım'ın büyük desteğiyle oldu bu iş. Albüme buradan ya da sağdaki Emir Bey logosuna tıklayarak ulaşabilirsiniz. Sırf güzel kapak tasarımı için bile tıklayın bakın derim.

Emir Bey - 2010 - Oda Konserleri

Ayrıca çok yakında askere gideceğim ve gitmeden önce herkesi ayrı ayrı göremeyeceğim için bir veda konseri organize ettik Volkan Bey'in de desteğiyle. 8 Aralık Perşembe akşamı 60m2'de olacak konser, 21.00'den itibaren orada olacağız, eşimizle dostumuzla söyleyeceğiz, sohbet edeceğiz, bekleriz. Detaylar burada.

Şimdilik sevgiler.

Olaylar Olaylar

2011-12-04T20:41:00.001+02:00

Kıbrıs çok güzel bir yer. Kıbrıs yazısı yazamayacağım uzun uzun üzerinden vakit geçti, not da almamıştım detaylar kayboldu ama bir kaç madde yazayım.

Kıbrıs güzel bir yer,

İnsanları çok sıcak kanlı,

Şiveleri müthiş eğlenceli, insanı mutlu ediyor,

Leo olmak gerçekten güzel bir şey,

Yani güçlü ve dünya çapında aktif bir STK'da aktif rol almak,

Kumarhane çok garip bir yer,

Kıbrıs Antalya'ya benziyor,

Lefkoşa'nın merkezi de Kaleiçi'ne.

Geçtiğimiz perşembe, Tuzla'ya gitmem gerekiyordu, askerlik sınavına. Bu konuyla da ilgili bir kaç madde yazacağım.

Bu sınav günü bir nevi askerlik stajı,

Gece Emir Yargın efendiyle 01.00'de sıra almaya gittik,

522'yi aldık, eve döndük,

Hayatımda ilk kez sabah ilk trene bindim 05.08,

Yüzlerce erkekle dolu bir ortam,

Gerilim filmi tadında,

İçeride sağlam bir düzen var,

Korkunun ayakta tuttuğu bir düzen bu ama

İyi ki var o düzen yoksa 3 saatlik iş 3 gün sürerdi,

Neticede artık resmen askerim,

10'unda gideceğim yer ve uzunluk belli olacak,

12'sinde de teslim olacağım,

Dua edin bol bol.

Dün de Emir Yargın efendi, Orkun Bey ve Müge Hanım'la Balcony TV çekimine gittik. Emir Yargın efendi'nin Tokat albümünden, Eylül, Bu Gece ve Kemik isimli şarkıları akustik olarak yorumladık. Gayet keyifli geçti. Kafa dengi insanlarla tanıştık. Yakında yayınlanır, izlersiniz.

Bir de Nil İpek Hanım'la bir süredir ikinci bir Emir Bey albümü üzerinde çalışıyoruz. Konser kayıtlarından oluşan bir LP. Bakalım yarın öbür gün onu da tamamlayacak gibiyiz. Beklemede kalın.

Başka pek çok olaylar da oluyor ama kafadan çıkıyor işte, her beyin bedava değil demek.

Askerlik Mevzusu

2011-11-29T18:19:00.001+02:00

Geçtiğimiz aydı sanırım, baktım bir baltaya sap olacağım yok dedim ben de şu arada askere gider gelirim, dönüşte yeni baltalarla karşılaşırım hem. Tecilimi bozdurdum, o sırada daha ağabey askerdeydi Adapazarı'nda, onun yanına gidip işlerimi halletmiştim. Neyse sonarsında bedelli, vicdani ret derken ortalık karıştı, ancak bana mı karıştı hayır. Dün ağabeyle tekrar Adapazarı'na gittik, zarfımı almaya. Artık tek yapmam gereken 1, 2 ya da 3 Aralık'ta Tuzla'ya gidip mülakata girmek. Programım biraz yoğun olduğundan ilk gün gitmeye karar verdim Perşembe günü, gece yarısından gidip sıra alınıyormuş falan filan, yanıma da ayartacak birilerini buldum sayılır, bakalım sonrasında 12 Aralık günü teslim olacağım. Olaya bu yönden bakınca bir vakit kalmadı aslında elimizde, tam olarak 2 hafta kadar vaktim var. Kısa işaretledim ama bakalım kısa mı çıkacak uzun mu? Bedelli sebebiyle eğitimli personel açığı olacağını söylüyorlar, ne demişler we'll sea yani yüzmeye gidiyorum. Hahah. Neyse nereye gideceğim belli olunca zaten haberiniz olur bir şekilde. Aslında bu yazının bir Kıbrıs yazısı olması gerekiyordu ama bir miktar daha fotoğraf bekleyeceğim, sonrasında yazacağım Kıbrıs'ı. Pek güzel bir yer ama bir kez de gezmeye gitmek isterim çok. Hem Kıbrıslı arkadaşlarımız da var artık bize gezdirme sözü veren daha ne! Neyse dediğim gibi hatta kalın, yakında bu konuya ilgili yazacağım. Bu arada şöyle komik iki olay oldu. Öncelikle İsveçli dostum Erik Bey bana bir video gönderdi ki buradan görebilirsiniz. Sonra ben de ona bu video ile cevap verdim. "Ergen misiniz? Emo musunuz?" diye soranlara cevabımız net evet, hatta biraz da romantiş hareketler bunlar ama, geçen yaz bu iki şarkıyı da çokça çalıp çokça eğlenmiştik, hâlâ hatırlayınca gülümsettiğini bilmek güzel. Şimdilik askerlik konusundaki yardımlarından ötürü ağabey Emre Başkan ve benim Kıbrıs'tan bir fotoğrafımı koydum, devamı sonra.

Karşılaştırmalı Bursa ve Eskişehir Turu

2011-11-22T19:21:00.000+02:00

Bir alttaki yazımda belirttiğim üzere Cuma sabahtan kelli yollardaydık. Kısaca BÜTMK ya da uzunca Boğaziçi Üniversitesi Türk Müziği Kulübü (korosu) olarak ilkin Eskişehir yoluna çıktık. Kadıköy Evlendirme Dairesi'ne servis gelir mi gelmez mi tartışması lehime sonuçlanmıştı, biz de Zehra Hanım ve Zeynep Hanım'la orada buluşup servise binebilmiştik. Kurtköy tarafında farklı bir rotadan gelen diğer servisle buluştuk sonra da yola devam ettik. Yol uzundu ancak sazlı sözlü geçti, en azından bizim serviste. Akşamki konsere sesimiz kalmayacak kadar çok şarkı söyledik. Eskişehir'e vardığımızda her şeyden evvel açtık. Lakin prova beklemez. Yunus Emre Kültür Merkezi'ne girdik, provamızı yaptık. Ses sistemcisinden tutun da sokaktan geçenlere kadar herkes bir samimiydi Eskişehir'de. Bize çok misafirperver davrandılar, prova biter bitmez otele geçtik, yemek yedik, üstümüzü değiştik, 25 dakika rötarla sahne aldık. Salon doluydu! Deplasmanda yüzümüz gülüyordu. Konser de gayet keyifli geçti, benimki de dahil tüm solo eserler sorunsuz atlatıldı. Monitörümüz olmasının dayanılmaz hafifliği sazendelere de solistlere de yansıdı desek yanlış olmaz sanırım. Sonrasında önce otele dönüldü kıyafet değişikliği için, ardından da şehre inildi. Ben bu esnada liseden müzisyen dostum Egemen Bey'i kandırıp kendimle görüşmeye ikna etmiştim. Onun da tavsiyesiyle, grupça nargile, çay ve kahve içmeye uygun bir yere oturduk. Masanın bizim bölümünü Zehra Hanım, Mustafa Bey, Ozan Bey, Egemen Bey ve ben oluşturuyorduk, pek eğlendik o gece maşallah. "Semazenler yine elleri boş döndü." adlı o gece Egemen Bey'den öğrendiğim Zaytung imzalı cümleye hâlâ gülüyorum. Neyse gece oradan kalktık otele yürüdük. Bu arada Eskişehir'le ilgili tek kötü nokta otelin yemeğiydi, o da geçti gitti. Gece bir miktar ya da bir kaç miktar odada müzik yaptık eşle dostla. Sonraki sabah kalktık, neyse ki otelin kahvaltısı akşam yemeğine oranla çok daha normaldi. Akşam izlediğimiz haberleri tekrar izleyerek -serumunu ağaca asan amca hariç- kahvaltımızı ettik.

Sonra Bursa yoluna koyulduk. Yediğimiz cezayı saymazsak gayet keyifli bir yolculuk geçirdik.Yediğimiz cezanın hemen ardından verdiğimiz molada Sertab Erener cd'si almak üzere benzinciye girdik. Albümü bulamayınca kalan alternatifler arasından insiyatif kullanarak Kibariye albümü aldım. Her şey bu andan sonra daha hızlı gelişti, bizim servis açık ara en çok eğlendiren servise dönüştü. Vardık Bursa'ya. Bursa'da erkeklerin çoğunun kalacağı yer, bizim kalacağımız yer ve konser yeri ben yanlış anlamadıysam birbirinden uzak yerlerdi. Neyse kalınacak iki ayrı yere de uğradıktan sonra yine açlıkla sınanmış bir şekilde yemek yiyeceğimiz yere vardık. Buraya varmadan evvel de Bursalı dostlarımız Dilan Hanım ve İrem Hanım bize katıldılar. Beşyol Kebabçısı mıydı neydi oturduğumuz yerin adı. Lezzetli bir iskender yedik ancak Bursa'da İskender yenmeyebilir. Gereksiz bir pahalıymış, aldığımız duyumlara göre her yerinde böyleymiş hem de. Neyse üzerine yakın bir başka yerde tatlımızı yedik, çayımızı içtik ve konser alanına doğru yola çıktık. İsmini hatırlayamadığım bir AVM'nin içindeydi konser vereceğimiz sahne. Eskişehir'deki müsamahayı burada pek göremedik ne yazık ki. Kendine çok güvenen sesçi mi arasın, it kopuk çaycı çocuklar mı, hazırlanmamış bir sahne mi, üst katta verilecek Sıla konseri mi. Her şey adeta bizim için hazırlanmıştı. Neyse beklediğimin üstünde bir seyirciye çalmaya başladık. Konser de gayet güzel ilerledi. Sololarıyla, koro eserleriyle her şey yolunda gitti denilebilir. Hocanın eserlerinde azıcık sallandık onun dışında pek bir zayiat vermeden atlattık konseri. Gülşen Hanım da bize eşlik etti üstelik bu konserde. İki konserin de ses kaydı mevcut belki yayınlanır bir zaman. Çıkışta AVM'de bir şeyler yedik -ki gayet güzel oldu- sonrasında bir yerler arayarak servislerle bir buçuk saat kadar dolandıktan sonra, dev bir kıraathaneye oturduk. İsteyenler nargilesini içti, isteyenler çayını kahvesini. Mekan sahibi imajı çizen bir ağabey bize İstanbul'dan geldiğimizi öğrenince birer çay daha ikram etti. Sonra o gece aramızdan ayrılacakları terminale uğurladık ve kalınacak yerlere dağıldık. O gece karanlık odada Mustafa Bey, Ozan Bey ve Alper Bey'le Lionistik konular hakkında konuştuk, elimden geldiğince meraklarını gidermeye sorularını cevaplamaya gayret ettim. Leo nedir derseniz buradan buyrun. Daha iki yönlü görmek isterseniz de Ekşi Sözlüğe girip vakit ayırıp okuyun Leo başlığı altındaki 8 sayfa yazıyı.

Sonrasında sabah zor da olsa kalktık, toparlandık, yola koyulduk. Eker firmasının mekanında kahvaltı ettik, sonrasında da Neyzen Rıdvan Efendi'nin şoförlüğünde bir grup korist garip bir döndürme makinesine binip dönüşe başladılar. Binmeden izleyerek keyiflendik resmen o dönüş makinesini. Parkta biraz daha vakit geçirdikten sonra şehir merkezine doğru araçlarla yola çıktık. Ulu Cami'nin önünde inip gezimize buradan başladık. Bugüne dek gördüğüm en güzel camiler listesine çok üst sıralardan girdi bu cami. Kaleye benzer mimarisi, çok kubbeli dikdörtgen yapısı, ortasında bulunan çeşmesi ve onun camsı kubbesi, mükemmel bir ahşap işçiliğine sahip minberi ve farklı üsluplardaki çok sayıdaki görkemli hat eseriyle gerçekten havalı ve zarif bir yerdi. Caminin ardından, caminin külliyesi gibi duran bir çarşıda biraz gezindik, sonrasında ismini şu an unuttuğum eski bir hamama gittik. Tesadüfen korodaki dostlarımızdan İrem Hanım'ın babasının o gün orada resim sergisi vardı. Bursa resimleri ağırlıklı olmak üzere birbirinden güzel eserleri gördük inceledik, ardından bize farklı baharatlardan oluşan Osmanlı Çayı adında bir çay ikram edildi, balla tatlandırılan. Çayı içtik keyfimiz yerine geldi, yüksek kubbeli bu güzel akustikli yerde başladık şarkı söylemeye. Münir Nurettin'den Kalamış'ı okuyorduk ki, genç ve eğlenceli tanburi dostumuz Muhammed eseri sağlam bir gazelle taçlandırdı. Ya da eserin kendiliğinden sağlam gazelini hakkını vererek okudu diyelim. Sonrasında oradan kalkıp Pideli köfte yemeye gittik, şehrin daha eski duran bir kısmına. İşte Bursa'nın en güzel anlarından birisi buydu. Pek lezzetli bir yemek, pek güzel bir hizmet ve uygun fiyatlarla karşılaştık. Üzerine çayımızı kahvemizi içtik. Kafkas'a doğru yollandık. Biz o sırada Dilan Hanım ve Mustafa Bey'le cd alabileceğimiz bir yer bulmak ümidiyle gruptan ayrıldık. Şehir merkezinde uzunca bir süre aramamıza rağmen "Cd İbo" adında bir korsancı dükkanından başka bir yere denk gelmedik. Sonra otobüslerimize binip yola koyulduk. İki benzincide durmamıza rağmen Sertab Erener albümüne denk gelemedik vardır bir hayır deyip devam ettik. Kemençevi Gizem Hanım'ın udla başı çektiği pek keyifli bir yolculuk yaptık, feribota bindik indik, şehre döndük. Sonra yolda yavaş yavaş dökülerek okula vardık. Orada herkes gitti, birbirinden süper servisçi ağabeylerimizden biri bana komşuymuş, beni eve kadar bıraktı, yolda da bizim grubun ne kadar keyifli ne kadar pırlanta gibi gençlerden oluştuğunu vurguladı.

Hakikaten hak veriyorum, bu turne bu kadar keyifli geçtiyse her şeyden evvel birbirinden güzel insanlarla olduğu içindir. Başımızda bugüne dek tanıdığım en nevi şahsına münhasır insanlardan biri olan Gönül Hocamız olduğu için bir de. Bursa'da daha çok vakit geçirsek ve daha çok aktiviteye bulaşsak da Eskişehir'deki o el üstünde tutulma havasını daha çok sevdim sanırım. Ama Bursa'nın da hiçbir şehirle yarışamayacak bir yanı var ki o da Şebnem Hanım, Dilan Hanım ve İrem Hanım gibi değerleri bize kazandırmasıdır. Üzerinden 2 tam gün geçti turnenin ama hâlâ tadı damağımdan gitmedi. Tüm BÜTMK ailesine en samimi teşekkürlerimi sunuyorum bu güzel turneye katılma fırsatını bize de tanıdıkları için. Geziyi mükemmelleştiren tüm dostlara da en derin sevgi ve saygılarımı...

Not: En üstte belirtmemişim ama oraya müdahale edersem yazının ahengi bozulur diye öylece bırakıyorum, aslında her şey Perşembe akşamı okulda verilen Tenhâ konseriyle başlamıştı. Neyse.

Turneler

2011-11-18T00:40:00.001+02:00

Efendim yarın sabahtan kelli bir kaç gün şehir dışında olacağız. Türk Müziği Kulübü (BÜTMK) ile Eskişehir ve Bursa yolcusuyuz, bu şehirleri Şehnaz, Şehnazbuselik ve Buselik makamında eserlere boyamayı düşünüyoruz. Oralarda denk geleni bekleriz, Yavuz Bingöl Bey'in de şarkısında belirttiği gibi "turneeeleeeer, sevdiğim oooy". Boşa giden şakalar komiklikler vol.1 vers.8. Dönüşte araşırız.

Acıların Kralıyım

2011-11-11T12:13:00.001+02:00

Yaklaşık bir aydır beklediğimiz son video'muzu evvelki gün yayınladık. Bunu kendi yüzüne de söylüyorum, başka insanlara da söylüyorum çekinmeden, o yüzden buraya yazmakta bir sakınca görmüyorum. Bugüne kadar en beğendiğim, en etkilendiğim 3-4 sesten biri olan Günsu Hanım şarkı söyledi bu video'da. Sade'den bir şarkı söyledi, biz de eşlik ettik, Lovers Rock albümünün gizli silahlarından biri olan King of Sorrow parçasına. Hepimiz pek severiz zaten Sade'yi ki bence sevmeyen utansın. Ayrıca herkese bir kez daha duyuruyoruz ki "seyd" diye değil "şade" diye okunuyor bu isim. Yapacak bir şey yok, kabul edin artık bunu. Neyse Günsu Hanım'ın beklendiği üzere karizmatik icrâsı, Umut Bey'in de bir o kadar havalı eşliğiyle taçlandı. Ben de elimden geldiğince bir iki yere gitar bir iki yere vokal serpiştirdim. Ortaya böyle bir şey çıktı. Bizi tüm gün sıkılmadan yorulmadan görüntüleyen dostumuz Asena Hanım da, sadece çekimde değil, düzenlemede de büyük işler başardı. Ayrıca geçen yazıların birinde bahsettiğim Dilruba Hanım imzalı yeni Emir Bey logomuz da ilk kez bu video'da gün yüzüne çıktı. Youtube'dan atar yedim bir de; aynı başlıkta bir video var hakları Sony'ye ait olan, yapacak bir şey yok ama ayağını denk al gibi bir mail geldi. Heheheh. Video'ya ister buradan, ister sağ taraftaki yeni Emir Bey logomuza tıklayarak açılan Mavi Büyücüler biloğundan ulaşabilirsiniz. O gün varlıklarıyla bize katkı sağlayan, Yeliz Hanım, Melih Bey, Ilgın Hanım ve Yiğit Bey'e de ayrıca teşekkürler. İsterseniz basın HD'ye tam ekran cayır cayır izleyin. Ahaha.

Bir Takım Adresler Sayfalar

2011-11-06T16:59:00.000+02:00

Geçen yazıda bahsetmiştim, internet üzerinde bir kalkınma planı yaptım ağırlıklı olarak Emir Bey odaklı. Bunun çalışmalarına devam ediyorum, bir yandan da önceki yazıda bahsettiğim üzere daha sandıktan çıkacak videolar, konser kayıtları, EP'ler olacak, umarım sandığa hiç girmeden gün yüzüne çıkacak başka şeyler de. Neyse. Evvelden edindiğim şu flavors.me sayfasını düzenledim. Böylece facebook olsun twitter olsun bu tip yerlerde internet siteniz nedir gibi bir boşluk çıkınca kilitlenmiyorum ya da bir ton şeyi nasıl yazacağım diye paniklemiyorum. Bu adresi veriyorum, kafam rahat, beyin bedava. Hahah. Diyeceğim o ki benzer sıkıntılarınız varsa size de bu ücretsiz platformu tavsiye ederim, muadilleri de var.

flavors.me/emiraksoy

Bir diğer sıkıntım da şu ki bu aralar inanılmaz yazım yanlışları yapar oldum, sırf yazım yanlışı olsa yine iyi, anlamsal hatalar yanlış kullanımlar hırla gürle. Demek neymiş biraz oturup kitap okumak gerekiyormuş. Size de diyeceğim odur ki bu tip saçmalamalarımı görürseniz, bir zahmet bir yorum bırakın düzelteyim. Ben yazdıklarımı tekrar okusam da gözden kaçırıyorum. İnsana kendi yazdığı, bir şey yavrusu gibi gelirmiş, neydi atasözü de hatırlayamadım, komik olacaktı olamadı. Böyle bir saçmalama durumu karşısında siz bilinçli okuyuculardan ricam bir yorum bırakın da ben orayı en azından sonradan düzelteyim. Benim gibi yıllardır blogger camiasında olanlar bilirler eskiden ruh hastası blogger'lar vardı. Didaktik teyzeler gibi adeta TDK'nın akıncılarıydı onlar, herkesi azarlıyorlar, ateş saçan yorumlar bırakıyorlardı. Neyse tükendi onlar zamanla, kendi öfkelerinde boğulduklarından şüpheliyim. Sizden bu denli saldırgan bir şey istemiyorum, zaten ben hali hazırda düzgün yazmaya gayret eden bir insanım canım. Hatalıysam uyar.

Önceden de söylediğim gibi iyi bayrams. Ayrıca bu kazanç kaybını yaşayacağıma yemin ederim 4 aylık profesyonel çalışma hayatı deneyimimi yaşamamış olmayı tercih ederdim. Sırf "sen daha öğrencisin" temalı harçlığa yandaş cümleyi duymak için yüksek lisans yapılırmış arkadaş.

Logo

2011-11-04T23:17:00.005+02:00

Yeni/eski albümümüzü yayınlamanın verdiği mutlulukla zaman geçirmeye devam ederken iki güzel haber daha aldım. Dilruba Hanım logo çalışmalarını bitirmişti. Şimdi baştan başlayalım anlatmaya. Asena Hanım bizim Günsu Hanım ve Umut Bey'le olan videomuzu -hâlâ yayınlanmadı, ama çok yakında geliyor- çekerken demişti ki senin niye bir logon yok, içinde olduğun işlerin kenarına üstüne basarsın, videolara koyarsın demişti. Ben de hak vermiştim de kim uğraşsın bana logo yapsın diye de düşünmüştüm bir yandan. Meğer Asena Hanım, Dilruba Hanım'dan bir Emir Bey logosu yapmasını rica etmiş. Dilruba hanımla karşılıklı gidip gelen mailler sonucu biloğun sağ üst köşesinde bulunan zarif logo'ya ulaştık. Oraya tıklayınca adeta bir Emir Bey sitesi gibi görev yapan Mavi Büyücüler biloğuyla karşılaşacaksınız. Yazı karakteri ve daireye oturuş olarak yani genel hatlarıyla logo sabit olsa da, farklı bir kaç versiyonunu da kullanabiliriz. Neyse Dilruba Hanım'a hem benim bitmek bilmeyen ricalarıma sabrettiği için, hem de bu zarif logoyu ortaya çıkarttığı için çok müteşekkirim. Kendisine bir konser borçlandık bence grupça. Yakında facebook olsun, soundcloud olsun bu tip sayfalarımızda da bu logoyu kullanmaya başlayacağım. Bunu haber vereyim dedim sevgiler, saygılar, nerede o eski bayrams.

EP

2011-11-03T23:05:00.004+02:00

Merhabalar efendiler, Merve Hanım'ın şehri terk etmesinin ardından kendimi bilgisayara verdim yine. Her şey koro çalışmasında sonra Umut Bey'in bize gelmesiyle başladı. Bilgisayarda 8-9 aydır çözemediğim, bir alttaki yazıda değindiğim upload problemimi çözdü sağolsun, hani kimsenin bir el atmadığı problem var ya. Bir de müzik çalarıma yapışan görseli temizledi. Haha. Her neyse bir de bir kaç önceki gün Egecan Bey ve Ayça Hanım'la görüştük Moda'da ki bu Merve Hanım'ı da beni de çok mutlu etti. Bir de Behzat Ç.'ye gittik, o da bizi mutlu etti falan bu tip şeyler. Neyse Umut Bey de upload problemimi çözünce dedim neden albüm yayınlamıyorum ve yaklaşık üç yıllık bir gecikmeyle Emir Bey'in ilk albümünü yayınladım.

Albüme ve albüme dair tüm bilgilere buradan ulaşabilirsiniz, ister indirir, ister dinlersiniz. Benim için değeri yüksek kayıtlar, sizin de arşivinizde bulunsun tabi. Ne zaman neyin lazım olacağı belli olmaz. Ahahah. Bu yeni ergen gülüşü nereden çıktı bilmiyorum, utanmasam her yere hahaha yazacağım dizilerdeki gereksiz gülme efektleri gibi, ben eğleniyorum diye siz de eğlenecek değilsiniz ya. Hahayt! Yoğun bir Kasım ayı var önümde. Aralık'ta askere gitmeye karar verdiğim için yapabileceğim her şeyi yapmaya çalışacağım. Bir iki video, bir iki EP daha, biraz yolculuk, bir turne, görülecek yerleri yapılacak işler, tanışılacak insanlar, Bursa, Eskişehir, Kıbrıs rotaları. Ayrıca Merve Hanım gitmeden evvel Sertab Erener albümünü bana bağışladı çok mutluydum bugün yolda dinledim durdum.

Bir de bu konuya önceden bahsettim mi bilmiyorum ama tam böyle yağmurlu bir günde yağmur yağmadığı bir an sokağa çıkarsınız, ıslanmadığınız için mutlusunuzdur, sonra tam bir ağacın, saçağın, direğin altından geçerken orada birikmiş armut büyüklüğüne ulaşmış bir su damlası bam diye tokat gibi kafanıza düşer de sizi yağmur yemiş kadar ıslatır üstüne üstlük bir de ürkütür ve irite eder ya, işte ben bu duruma çok uyuz oluyorum, bunu da bilin istedim.

EP ne demek?

Konser

2011-10-28T23:40:00.000+03:00

Dün gece Müzik Kulübü'nün (BÜMK) düzenlediği Van'a Yardım Konseri vardı. Sağolsunlar bizi de davet ettiler biz de 2 şarkı seslendirdik. Ben gibi pek çok Müzik Kulübü'nden yolu geçmiş dostumuz, arkadaşımız, tanıdığımız ve tanımadığımız müziksever de vardı sahnede. Korolar vardı sonra. Emine Hoca bir arkadaşıyla birlikte programın açılışında çaldı hatta. Geç başlayıp geç bitse de çok keyifliydi her şey. Bu kadar çok grup ve bu kadar acele bir organizasyon olduğunu düşünürsek buna da şükür demek lazım tabi ki! Dediğim gibi yakınacak bir şey yok her şey çok güzeldi. Dememişim ya neyse.

Az önce yazıya ara verip Dyna Blaster adlı güzide oyunu bitirdim geldim. Özlemişim iyi oldu.

Neyse ilk bölüm klasik müzik ağırlıklı bir bölümdü kastım klasik batı müziği. Biz de Emir Bey olarak ikinci bölümün başında çıkacaktık, tabi ki saat sebebiyle pek çok dinleyiciyi kaybettik ama en azından ses ayarlamamızı bir nebze olsun yapabildik Ozan Bey'in de katkılarıyla. Ben ilk kez sahnede gitar çalmaksızın şarkı söyledim ki bu baya da hoşuma gitti bundan sonra yapasım geldi. Uluç Bey, Tufan Bey ve Umut Bey bana eşlik ettiler sahnede ve son anda sürpriz bir konuğumuz oldu; pek değerli Emir Ağabey de bize saksafonuyla katıldı. Umut Bey'le ikimiz çıkmayı planlarken (vokal ve bas gitar) bir anda böyle güzel bir beşli olmak ayrıca güzeldi. Değirmenler ve Yani çaldık. Bence hoş oldular, uzun soloları oldu ikisinin de, umarım dinleyenler de keyif almıştır. Bundan sonra elektrikli enstrümanlara biraz daha sıcak bakacağım sanırım.

Bizden sonra önce Tufan Bey, Uluç Bey, Masis Bey ve Fırat Bey vardı tabi Emir Ağabey'le birlikte, biri Eyfel Kola adlı Uluç Bey bestesi olmak üzere 3 şarkı çaldılar. Ardından Yora sahne aldı. Onlar da 3 şarkı çaldılar sanırım başta bir tane çaldılarsa ben yokken 4 de olabilir. Son şarkı olarak favori şarkılarımdan Bugün'ü çaldılar, pek güzel şarkı bağıra çağıra eşlik edesi geliyor insanın, sesime dik gelse de. Hahah. Ne güzel grup! Ayrıca Funda Gül Hanım'ı sahnede gördükçe Nil İpek Hanım'ı daha da çok özledim. Daha da sonra gecenin sonunda ki saat sanırım gece yarısını geçmişti Boğaziçi Caz Korosu sahne aldı. Hani şu dünya şampiyonu olan, ödüllere doymayan, Masis Bey'in yönetimindeki güzel insanlar topluluğu. Dinlemesi zaten inanılmaz keyifli bunun yanı sıra izlemesi de bir o kadar keyifli bu koroyu!

Sonrasında gece bitti evli evine köylü köyüne. Müzik Kulübü'nü takdir ettim kısa sürede güzel bir iş hazırlayabildikleri için. Konser yapmayalı da baya zaman olmuştu 2 şarkı da olsa pek keyif aldım ben. Bunun dışında tam bir haftadır Merve Hanım'la geziyoruz ve vakit geçiriyoruz, malum görüşecek az zamanımız var, o az zamanı verimli kullanmak gerek. Yarın akşam da Cadde'de Fener Alayı'na katılacağız hep birlikte, işi gücü olmayanları bekleriz, gerçekten keyifli oluyor. Hükümetin tören, resepsiyon ve kutlamaları iptal etmesine gelince, kim ne kadar sinirlenirse sinirlensin, buna sinirlenen kesimle hükümetin oy aldığı kesim kesişmiyor, neticede değişen bir şey olmaz, milyarlarca diğer olay gibi 2-3 gün sonra unutulur gider, sinirlenen sinirlendiğiyle kalır. Yine de sinirlenmek de iyidir. Bu konuyla ilgili basın açıklamamı da tamamladıktan sonra son ve önemli bir soru soracağım.

Buradan itibaren yazının en önemli bölümündesiniz, lütfen yardımcı olun bana!

Ne olur bilgisayardan anlayan insanlar bana yardım etsin. Şimdi masaüstü bilgisayarım yaklaşık 1 senedir upload özelliğini kaybetti. Şöyle ki internetimde bir problem yok, download ile ilgili bir sorun yok, aynı modemden internet kullandığımız laptop'un upload sorunu da yok, virüs programıyla alakası yok, problem nerede olabilir? Her yöntemi denedim ama bulamadım, siz de azıcık yardım edin de upload problemimi aşıp yeniden "benim için mükemmel şarkılar" serisine (misal) devam edeyim gönül rahatlığıyla. Gmail, Youtube, Vimeo, Facebook, Mediafire tüm bu saydığım sitemlerde eğer yükleyeceğim dosya 1MB'nin üzerindeyse bir anda yükleme ibaresi %90'a kadar gelip sonra orada kalıyor ve hata veriyor. N'olur yardım edin, zor durumdayım gençler. Bir şarkı göndermek için bile bilgisayar değişmez, usp taşınmaz, aynı ev içinde böyle zulüm olmamalı.

Not: Azıcık vaktiniz varsa verdiğim tüm bağlantılara tıklamanızı tavsiye ederim.

Hayli

2011-10-20T01:08:00.005+03:00

Nerede bir kalabalık görsem düşünüyorum, hiç bir kalabalık var mıdır ki karşısına bir zıt görüşlü çıktığı zaman parçalamaya, linç etmeye kalkmasın? Eskiden de böyle miydi kalabalıklar? Kitlesel (burada kast ettiğim bireysel olmayan) eylemleri kendi kendime çok düşündüğüm, sorguladığım bugünlerde, bu nefret dolu kalabalıkları gördükçe eksi puan veriyorum kitlesel pek çok şeye. Tek kişi dövemediğin adamı iki kişi ya da iki milyon kişi toplanıp dövmek olmamalı mevzu. Kitleler değişse de gözlerde aynı nefret, aynı ötekileştirme. Gözleri umut dolu o kadar az kalabalığa denk geldim ki bugüne denk.

Öpüşüp barışalım diyorum ve "popsıtar öptüm" adlı fotoğrafı paylaşarak konuyu değiştiriyorum keza düşündüklerimi yazsam blog nehir olur akar. Hem kış geldi hem sonunda hava açtı. O zaman ne yapıyoruz deri ceket artı güneş gözlüğü artı şal üçlüsünü nadiren bir arada kullanabildiğimiz bu sayılı günü çok çok iyi değerlendirip kendi içimizde bir raksıtar havası yakalıyor sonra da bunu topluma sunuyoruz. Siz de yapın çok havalı hissedeceksiniz.

Son olarak hayli kelimesi vardır ya Türkçe'de, hayli olası bir durum bu diye yazı içinde örnekleyeyim. Bunun İngilizce'si de highly ya, (okunuş: hayli) işte bu beni hep mutlu eder. A highly probable situation misal, gerçi bu cümleyi kuvvetle muhtemel diye çevirmek daha akıl kârı ama olsun.

Dominant

2011-10-18T20:31:00.000+03:00

Hava durumunda sıkıcı olarak sunulabilir bu tip havalar. Günlerdir hiç mi güneş görünmez arkadaş? İskandinav mıyız İngiliz miyiz neyin peşindeyiz? Bir de tesadüfen Başar Bey'in tavsiyesi ile edinilen Smog albümleri bu günlere eşlik edince kasvetler içerisinde taklalar atıyoruz adeta. Yine eski oyunlar indirip kuracağım bilgisayarıma sanırım. Asena Hanım ufak bir sürpriz video yayınladı geçtiğimiz geceden. Bahsettim mi bilmiyorum. Günsu Hanım'a gitmiştik, Sade'den King of Sorrow parçasını çalalım ve video çekelim, hatıra olsun elimizde diye. O gecenin sonunda artık her şey bittikten sonra takılıp eğlenirken Asena Hanım kamerasında kalan boşlukları bunu çekerek değerlendirmiş. Gayri ciddi bir video olduğunu izlerken zaten anlayacaksınız tavırlarımızdan. Esas video daha piyasaya çıkmadı ayrıca, endişelenmeyin. Havalar hakikaten soğuk ve sıkıcı ama bunu demiştim sanırım başta. Bari bu güzel fotoğrafa bakalım da içimiz mutluluk dolsun, hoş bunları da şimdiden özledik gerçi ya neyse. Herkes çay içiyor bense samsung.

Videolu Müzikler

2011-10-15T11:02:00.001+03:00

Bu berbat havalı cumartesi gününden herkese merhaba. Malum havalar bir kaç gündür çok çirkin, görünen o ki daha günlerce de aynı çirkinlikte devam edecek. Ne yapmıyoruz, depresyona girmiyoruz. Hop! Hep birlikte tekrar edelim, depresyona girmiyoruz. Ahahah. Şayet dışarı çıkacak bahanemiz yoksa -hepimiz biliyoruz ki bu tip havalarda zorunlu olmadıkça dışarı çıkmak yürek ister- o zaman evde geçirdiğimiz vakti daha keyifli hale getiriyoruz. Ne gibi? Misal bilgisayar oyunlarıyla. Hahahahah. Bilgisayarıma dün bir oyun daha kurdum. Need for Speed serisinin 2008 oyunu olan Undercover. Klasik bir NFS. Ama grafikleri ve efektleri sona dayayınca -neyse ki bilgisayar kaldırıyor bu tip hareketleri- oyun görsel açıdan keyifli bir hale geldi. NFS'nin olayı nedir. Gerçeklikten uzak saçma ve aksiyon tipi araba yarışı. Oyunun %56'sına falan gelince sürüş ve yarış kalitesi zirve yapar bu tip oyunlarda. Başta kötüdür, sonda da saçma ya da imkansızdır çünkü. Bakalım yine yarışlara devam ediyorum artık evim gibi bellediğim Amerikan yollarında ve şehirlerinde. Crack konusundaki cehaletimi yanlışlıkla EA hesabı oluşturarak perçinledi. Kendi ellerimle teslim olmanın direğinden döndüm, yine ne biliniyorsa google tarafından biliniyor onu anladım.

Neyse bugün program yoğun, Sakareller'le bu hafta ve haftaya cumartesi işim var. Bir prova artı bir eksik kayıt tamamlanması. Bakalım nasıl olacak. Akşama doğru da değerli dostlar ağarlayacağız Anadolu yakasında. TRT'ye bir türlü gidemedim bu 3 haftadır, haftaya da kayıt dolayısıyla gidemeyeceğim, bir ara uğrayıp bunu izah etsem hocaya baya iyi olacak, hoş belki de çoktan atılmışımdır da gözümle görmek ve ortamı koklamak (hahaha) istiyorum. Önümüzdeki hafta Antalya'dan en sevdiğim ziyaretçi geliyormuş ayrıca. Başlasın şenlikler demek lazım! Son olarak da Mavi Büyücüler ismindeki ikinci blogum sonunda tam olarak güncellendi ve açıldı. Şu sağdaki siyah beyaz kare geyiğe tıklarsanız da orya ulaşırsınız. Blogger daha duyurusunu yapmadan tesadüfen keşfettiğim dinamik görünümleri de denemiş oldum. Kaşla göz arasında bu sayfanın da template'ini değiştirmiş oldum çaktırmadan. Gerçekten -bazı eksiklerini görmezden gelirsek- güzel bir template. Okuyucuya, blogu zevkine göre şekillendirme ve hatta kategorilendirme şansı sunuyor. Mavi Büyücüler'i alıp bir kenara koyduğum zaman niyetim, adeta bir müzik defteri gibi oraya yaptığım müzikal işleri not etmekti. Neticede fikrim biraz değişti ve blog şu an gördüğünüz hali aldı. Şu an bir Emir Bey portfolyosu şeklinde. Emir Bey olarak ve dostlarımızla kaydettiğimiz videolu müziklerden oluşuyor. Bu videoların içinde besteler de var yorumlar da. Tür olarak da sadece Emir Bey videolarını şimdilik bu bloga koymayı uygun gördüm. Belki zamanla bir şeyler değişir gelişir ama şu hali gayet içime sindi. Vaktiniz oldukça gezer, tüm şarkıları dinlersiniz. Sevgiler!

Günsu Hanım ve Umut Bey'le çaldığımız Asena Hanım tarafından çekilen bir video var ki beni çok heyecanlandıran, yakında onu da paylaşacağız. Müzikal anlamda yine fikirsel olarak yoğun bir dönemden geçiyorum, umarım sonu da güzel gelir, düşünüp kafa yorulduğuna değer. Ayrıca bu sene Nil İpek Hanım gittiğinden beri ciddi anlamda konser vermek fikri çok cazip gelmediğinden eşle dostla videolar çekeriz hatıralarımız olur diye bir yol planı yapmıştım kafamda, şimdilik de fena gitmiyor gibiyiz bakalım hayırlısı.

MM - MB - KB

2011-10-10T00:40:00.000+03:00

Yoğun geçen günler yaşıyorum, bir yandan über bir boşluk içindeyken hem de. Aylar sonra yaşadığım en korkunç pazarı yaşadım bugün, hep havanın yüzünden, 2-3 ayrı programı iptal ettirdi resmen. Pazar dediğin akşam Kadıköy'e falan gidilir en basitinden. Püf tüm gün evde uyuz uyuz oturdum. Bulaşık makinesine küstüm bir de, çünkü içindekiler üçte birini temizlememiş. Onları da elde yıkadım artık. Evde otururken, Mavi Büyücüler'i yavaş yavaş güncellemeye devam ediyorum, düzenliyorum bir yandan.

Dün Mabel Matiz konserine gittim. Televizyonda bir programda denk gelmiştim geçen haftalarda, ondan çok daha evveline dayanıyor ismini duymam, akılda kalıcı isim ne de olsa. Televizyonda itici gelmişti açıkçası ama konserde tam anlamıyla fikrim değişti. Hem müzik, besteler, hem Mabel Matiz çok sempatikti. Salon da ayrıca konser vermek için güzel bir yer, zihnime not ettim lansman yaparsam orada yapabilirim. Neyse size de tavsiye ederim bu müziği, "Rumeli Türküleri" diye bir etiket belirdi kafamda şarkıları dinlerken. Ayrıca bir de konserde sahne arkasına yansıtılan ve canlı olarak çizilen dillere destan görseller vardı. İlk klibi de pek güzel geldi renkler, insanlar. O klipteki kıvırcık saçlı hanımefendiydi görselleri yapan. Ayrıca sahnede çalan kadro da baya iddialı. Canberk Bey vesilesiyle haberdar olmadık mı biz de bu olaylardan zaten.

Canberk Bey demişken, en son videomuzu henüz izlememiş olanlar buradan buyursunlar hemen. Çok sevdiğim bir şarkı olan Kimse Bilmez'i yorumladık, Canberk Bey ve Melis Hanım'la birlikte. Haluk Can Bey ve Mert Bey'in katkılarıyla bir videomuz daha olmuş oldu, emeği geçen herkese nice teşekkürler. Kimse Bilmez de neymiş diyenler de buradan buyursun.

Voleybol

2011-10-02T00:17:00.001+03:00

Dünyada oynamaktan en çok keyif aldığım oyun sanırım. Keza izlemekten de -diğer sporlara oranla çok daha fazla- keyif alıyorum. Yarı final maçı da müthiş keyifli ve sürükleyici geçti az önce. İçimde büyüyen kedere, önce iğrenç bir hava, sonra irili ufaklı gerginlikler, sonra trafik eklenmişti dün, bugün bir de üzerine hastalık geldi, aman sabahlar olmasın dedim. Maç iyi geldi üzerine. O zaman en zor anlarda bile keyif veren bu video tüm içi daralanlara gelsin. Buyurun.

Bugün düşündüm ki bazı sayıların bazı sayılara bölünmemesi pek de gerçekçi bir hikaye değil. Misal 14 cm uzunluğundaki bir tel var elimizde, bunu eşit olarak üçe bölmemiz 14'ü 3'e bölemeyeceğimiz için zor görünüyor. Ancak bizim birimimiz cm değil de x olsaydı, belki 14cm = 18x gibi bir denklemimiz olacaktı ve biz tabi ki o teli üçe kolayca bölecektik. Bir diğer aklıma gelen temiz yöntem de 14cm'lik teli bir çember haline getirip 120 derecelik dilimler kesmek. İşte tam eşit kesiyorsunuz arkadaş böyle yapınca da; yani devreden 6 yalanı bir yere kadar. Hahayt. Buradan ben ne çıkarttım, şu buna bölünür, bu buna tam bölünmez, sayı devreder falan hikayeleri çok da inandırıcı değil, elinde somut bir şey varsa, üzerinde yeteri kadar düşünürsen onu istediğin kadar eşit parçaya bölersin, yani ben bölerim sanki.

Bugünlük matematik dersimizin sonuna geldik. Sevgilers. Niye böyle oldu hiç bilmiyorum.

Okul

2011-09-29T02:06:00.000+03:00

Nasıl özleniyor okul denilen şey bugün fark ettim. Çimlerde, manzarada sonsuza dek oturup dostlarla sohbet edebilirim, boş boş kampüste gezebilirim, koroya gidip saatlerce meşk edebilirim, derse girebilir miyim ondan pek emin değilim. Hâlâ kampüste pek çok tanıdık yüzle karşılaşmak çok güzel! Master'a başlayanlar, alt dönemler, tembeller, çapçılar, erasmusçular falan derken, güzel bir kitleye denk geldim bugün. Mutlu oldum çok, Defne Hanım'la sonunda görüşebildik, ona da ayrıca mutlu oldum. Egecan Bey'in gününü mahvettim ama birbirimizin hayatlarına müdahale etmeyi seviyoruz. Bir de müthiş saçma bir şekilde Emir Efendi'yle karşılaşıp sevinçten karnına kafa attım. Kurşunları belki de kafadan içeri döktürmek lazımdır İbo tarzı. Ayrıca fotoğraf yazdan kalma ama olsun. Bir de yakında çok iyi bir "Kuzey Güney" yazısı yazacağım, unutmayalım buraya not düşelim.

Saat

2011-09-28T11:14:00.002+03:00

Levent Bey'in bir şiirini kurcalıyordum geçtiğimiz günlerde. Daha doğrusu yine bir melodi çıkmıştı da, çekiştirip ona oturtacak bir şeyler lazım olmuştu. Derken olaylar gelişti şarkı ve sözler oturdu, ben bir taslak kayıt yaptım, ilk çembere servis ettim. Sonrasında -bir ara konuştuğumuz üzere- Yiğit Bey'e gidip üzerinde çalıştık şarkının. Güzel bir şey çıkacak gibi ortaya! Baya keyifli vakit geçirdik, şimdi de heyecanlıyım açıkçası.

Ayrıca çok zamandır beklediğim bu video sonunda facebook'a düştü. Orçun Bey'le birlikte bu yaz yaptığımız çalışma, Az Değilsin. Buraya tıklayıp, izleyin.

Mavi Büyücüler'i yavaş yavaş oturtuyorum. Sanırım kafamdaki gibi bir yer olacak sonunda. Aldığım bir diğer duyuma göre ne zamandır çektiğimiz tek cover videomuz bugün yarın piyasaya çıkacakmış. Bakalım tabi hakkımızda hayırlısı. Bir de bu aralar açık ara favori resmimi sizle paylaşıyorum. İmre Hanım'ın çektiği bu fotoğrafın bana kalırsa adı "urban yörüks" olmalı. Ahahaha.

Her neyse evet. Müzikle alakalı geçen herhangi bir insanı mutlu etmeye yetiyor.

Mavi Büyücüler

2011-09-27T14:42:00.003+03:00

Bir vakit önce, bir başka blog daha açmıştım. Müzik defteri gibi kullanmak için. Yaptığımız kayıtları tek bir sayfa altında toplamak bu blogun amacıydı. Sonra baktım ki bir şeyler kaydedince, onla ilgili yazmak da geliyor içimden, oraya ayrı buraya ayrı yazmak bana samimi gelmiyor, neticede o blogu devreden çıkarttım. Sonra düşündüm ki o blog devrede dursun. Videoların kayıtların altında sadece künyeleri yazsın, ben yine o videoyla ilgili bir şey yazmak istersem buraya yazayım dedim. Neticede "Mavi Büyücüler" isimli blogumu tekrar çalışır hale getirdim. Tüm videolarımızı yavaş yavaş oradan paylaşacağım, belki zaman içinde tarihleri, görünümleri, sıralanışlarıyla ilgili değişiklikler de yaparım. Şimdilik paylaştıklarımda eser ve künyesi mevcut. Buyrun siz de göz atın, bu portfolyovari girişimde gözünüze çarpan bir eksik, eğretilik varsa bunları söyleyin. Huzurlarınızda:

Mavi Büyücüler

Yara

2011-09-25T00:25:00.002+03:00

Belki tüm bu hayaller, birden bir gün biter demiş söz yazarı ve besteci dostumuz Nil İpek Hanım. Hatta kanıtı da burada. Neyse öğrenci akbilinin tam akbile dönüştüğü o an var ya hani, işte o anki burukluk ve çaresizlik var içimde şu an. Hayatımın bu dönemi böylece özetlensin hatta. Ekranda çıkan akbiliniz normal akbile dönüşmüştür tadındaki yazı gibiyim. Bu gece de başlığa adını veren şarkı gelsin tüm dinleyenlere:

1825

2011-09-22T00:04:00.004+03:00

5 senede neler olur insan hayatında değil mi? İnsan büyür, değişir, olgunlaşır, şımarır, tanışır, tanıştırır, arkadaş olur, dost olur, sever, küser, alışır, barışır, karışır, mezun olur, iş bulur, işsiz olur, yüksek lisans yapar, konser verir, ayrı kalır, birlik olur, hasta olur, stres olur, ameliyat olur, kelleşir, elleşir*...

Bunları 5 senedir paylaştığın biri varsa, çok sevdiğin, çok özel, çok güzel biri, buna yapılacak tek şey şükretmektir. 5 sene iki kişi birbirine katlanıyorsa, bir sebebi vardır bunun ve o sebeptir ki beşlerce yıl daha bu birlikteliğin teminatı olan, güzel olan, özel olan!

İyi ki kelimesine katılabilecek en büyük anlamı kattığınız için size minnettarım Merve Hanım'cığım! İyi ki varsınız, iyi ki benimlesiniz, iyi ki bana katlanıyorsunuz! Sizi çok seviyorum!

Uzun zamandır romantik blogger'lık yapmamıştım, mesafeler buna sebebiyet verdi zaar, halk da özlemiştir hem böyle çıkışları. 1825 x 25'lerde de** beraber olmak, bir olmak dileklerimle.

Sizi çok seven sevgiliniz Emir.

* elleşmek: el ele tutuşmak (ahahaha)
** 1825 x 25 = ölümsüzlük (yaklaşık)

Gökyüzü Uzak

2011-09-19T00:11:00.000+03:00

Adeta Antalya günleri kadar yoğun geçen bir 10 günü de İstanbul'da geçirdik Orçun Bey'in gelişiyle. Bu süre zarfına, bir Emir Bey, bir Sakareller konseri, 3 Umut Bey'de kalma gecesi, defalarca kıta değiştirme, bir adet yeni şarkı ve pek çok klip malzemesi, eş dost görüşmeleri ve sayısız Scrabble maçı sığdırdık. Ben pek çok yönden zorlamama rağmen hâlâ işsizim. Kendimi zevklerim ve bazı noktalarda yeteneklerim var diye avutuyorum en azından. Öyle sanıyor da olabilirim. Günlük ufak tefek de olsa para kazandıracak iş tavsiyelerinizi veya uzun vadeli çok güzel iş tavsiyelerinizi zevkle kabul ederim. Uzun vadeli gönlüme göre (misal bol kültür sanatlı) bir iş bulamazsam bakarsınız Aralık'ta askere giderim. Her an kafayı yiyebilirim. Bazı şeyler kabak tadı veriyor artık, hem de cevizsiz, tahinsiz.

Buraya da tıklayın bir zahmet.

Böylece video'nun altında ona emek verenlerin ismini de okumuş olursunuz hem.

Tahini Cevizi Bol Olsun

2011-09-05T12:27:00.001+03:00

Pek çok diğer yaz da yaşadığımız gibi, bu yazın da keyifli geçmesinin en kritik sebeplerinden biri Emre Bey'dir. Kendisi İtalya'dan gelmiştir yaklaşık bir ay evvel. İstanbul görüşmeleri sonucunda kendisi de benimle aşağı yukarı aynı tarihlerde Antalya'da olmak üzere ikna edilmiştir. Antalya'da en yoğun tempolara ayak uydurmuş, en zorlu maratonlara bizimle birlikte çıkmıştır. Buna rağmen çok minimal (az) oflayıp puflayarak gönülleri bir kere daha fethetmiştir. İstanbul'a dönünce de yakası bırakılmamış, kendisi her fırsatta ölesiye yorulmuş, az uyutulmuş, hatta erken kaldırılmıştır. Bu durumlarda bile dediğim üzere nadiren çemkirmiş, "erken kalkan yol alır" felsefesine karşı gelen kendi arkadaşlarına karşı bizi hep savunmuştur. "Uyuyup nabacan?" diye sormuştur bu insanlara. Bazı yönleriyle kendime benzettiğim bir insandır Emre Bey. Kendimi beğendiğimden olsa gerek onu da bu yüzden baya sever, beğenirim. İnsanlar -daha doğrusu arkadaşları dostları- üzerinde, bir araya getirici, bağdaştırıcı, bağlayıcı ve etkileyici bir gücü vardır misal. Üstelik bunca vakittir tanışıyoruz -ki kendisi İstanbul'daki ilk arkadaşım- hâlâ beni tanıştırdığı bir kişiden dahi memnuniyetsizlik duymadım. Neticede Türkiye'de olduğu süre boyunca o bizle, ben onlarla elimden geldiğince vakit geçirdik. Pişman değilim!

Bir fotoğraf koyayım evvela, anlamsız olduğu kadar beni bakınca mutlu eden bir kare. Canberk Bey'in evinin önünde, arabasının üzerindeyiz. Fotoğrafı çeken Asena Hanım, soldan sağa Emre Bey, ben ve Dilruba Hanım. Hani biri dese ki arabanın üzerinde ne işiniz var verilecek pek cevap da yok ama hepimiz çok mutluyuz bu noktada. Önemli olan, önemli de değil de güzel olan bu. İşte Emre Bey böyle adamlardan, durduk yere çok mantıklı bir açıklaması olmaksızın sizi mutlu eden bir insan. Neyse biz de arabayla Ferrara'ya gitme planı yaptık, altından kalkabilirsek şu 3-4 sene içerisinde mükemmel olur. Bu da her yaz yazılanlar gibi bir Emre Bey'e veda yazısı olsun, önümüzdeki sene görüşmek üzere diyelim şimdilik. Tanıştırdığın tüm güzel insanlar, bize ayırdığın tüm zamanlar ve süper bir adam olduğun için de ayrıca bir teşekkürümü edeyim yazımı bitirirken. Bu da Emre Bey ve tüm dostlarına gelsin. Hâlâ en çok bu parçayı seviyorlar:

Olmuyor

2011-08-27T15:22:00.001+03:00

Bazı günler güzel geçiyor, Antalya günleri gibi, bazı günler sakin geçiyor, kimisi daha hareketli, kimisi evde, kimi sokakta, bazen aileyle dolu bazen dostlarla. Kafamda bir yerde bu günler boyunca bir türlü olmayan oturmayan bir şeyler var. Tam ne olduğunu da tarif etmesi kestirmesi zor. Bazı günler bunu unutuyorum bazı günler sırf bu olmazlıkla kalıyorum. İşle ilgili konular, sorular ve bilinmezlikle bunun en büyük sebeplerinden biri. Küçük sebepler ise düşünmek, çok düşünmek. Her neyse no beyin no pain diyelim madem. Nil İpek Hanım gitti gidiyor bugünlerde. En azından İstanbul'dan gitti bir süreliğine. Sanırım benim dilimin ve elimin döndüğünden çok daha fazlasını anlatan bir şarkı var bu konuyla ilgili. O yüzden bu şarkıyı dinleyin. Şu dünyada en keyif veren şeylerden biridir Nil İpek Hanım'la birlikte şarkı söylemek, onun sesini duymak, dinlemek, arkadaşı dostu olup sevgisine sohbetine ortak olabilmek. Daha da demem bir şey. Genel ruh halim için gelsin sıradaki parça. Nil İpek Hanım'ın ve Emir Bey'i oluşturan tüm dostlarımın -kolaylıkla anlayacağınız gibi- gerçekten yürekten yaptıkları bir icrâ:

Biri çıkıp yüzüme olmayınca olmuyor arkadaş desin diye bekliyorum belki de.

Öncü

2011-08-25T13:48:00.000+03:00

Hayri Bey'le evvelden farklı şehirlerde kayıtlar yapıp bunları birleştirmiştik. Pek çoklarına göre "değişik" bir müzik yapıyorduk. İlk kez dün bir arada müzik yaptık. Bir kaç saat geçmiş çalışmaların üzerinden geçtik, bir kaç tane de yeni bir şeyler ürettik. Tarzımız için bir etiket daha ürettim şu an: Akışına bırakmak / free flow. Her neyse bir arada müzik yapmanın, ayrı ayrı yapıp birleştirmekten farkı inanılmaz boyutlarda değildi benim için lakin bunu 3 kişilik de olsa bir dinleyici / izleyiciyle paylaşmak gerçekten farklı hissettirdi. Gün içindeki icralardan ziyade o anki icranın bir kaydı olsun isterdim açıkçası. Değişik bir duygu ve deneyim yaşamış oldum böylece, artık müzikal anlamda çok farklı bir şey yaşamam diye düşündüğüm şu günlerde hem de. Yazılacak olayların ve değinilecek konuların çokluğu beni yazmaktan uzaklaştırıyor bu aralar (traji)komik bir şekilde.

Konser Var

2011-08-20T14:08:00.000+03:00

Bu gece Nil İpek Hanım, ben ve Uluç Bey sahnede olacağız. Nil İpek Hanım'ın Hollanda'ya gitmesinden evvel -kısa süreli bir veda da olsa bu- kendisine bir veda konseri tertipledik. Benim dünya üzerinde en sevdiğim kadın seslerinden biridir Nil İpek Hanım sesi. Ağırlıklı olarak kadın solistleri dinlemeyi sevdiğim için bu önemli bir derece. Bunun dostlukla, arkadaşlıkla falan da ilgisi yok, sesi baya müthiş hepsi bu. Bugüne kadar söylediğimiz bizim için önemli şarkıları koyduk repertuvara, ilk kez söyleyeceğimiz bir kaç şarkı da koyduk. Hepsinden güzeliyse, repertuvarımız ağırlıklı olarak benim ve Nil İpek Hanım'ın bestelerinden oluşuyor. Dinleyiciler açısından ne denli iyi bir şeydir bu bilmiyorum ama benim açımdan baya mühim. Neyse bu güzel Cumartesi gecesinin 1-2 saatini vaktiniz varsa bize ayırabilirsiniz. Ayrıca konser etkinliğine çok komik bir isim koydum ama ya fazla ciddiye alındım ya kimse TRT izlememiş/dinlememiş hayatında. Buyrun etlinlik burada.

Konser Yeri: 60m2

Saat: 21.30

60m2'ye nasıl gelirim dediğini duyar gibiyim bazılarınızı. Taksim Meydanı'ndan İstiklal Caddesi'ne girdiğinizde (Galatasaray yönüne doğru yürürken) sanırım sağdan ikinci sokakta. Sokağın köşesinden dev bir Benetton mağazası var zaten. Sokağa girince hemen sağda bakkal gibi bir yer var, oranın yanındaki girişten girip birinci kata çıktığınızda geldiğiniz yer 60m2. Sokakta tabelası da var zaten.

Paris Combo - Berceuse Insomniaque (8)

2011-08-18T00:27:00.000+03:00

Bu şarkıyla ilk kez nasıl tanıştığımı hatırlamıyorum. Her şey Pink Martini ile başlamıştı ama oradan nasıl Paris Combo'ya geldim bilemiyorum, belki de Paris Combo sadece Jazzamor'dan sonraki adımdı. Her neyse bir vesileyle tanıştığım bu grubun tıpkı diğerleri gibi kendini dinleten ve keyif veren bir tavrı tarzı vardı. İlk dinlediğim gün de bugün de beni hâlâ diğerlerinden biraz daha fazla etkileyen bir şarkıyı paylaşacağım şimdi sizlerle:

indirin / dinleyin

Şarkımızın adı Berceuse Insomniaque ve kim bilir nasıl telaffuz ediliyor. Bazen düşünüyorum İngilizce değil de Fransızca bilmek vardı diye. Attraction isimli 2002 çıkışlı pek naif Paris Combo albümünden. Dil bilmediğim için sözlerinden zerre anlamıyorum fark etmişsinizdir, ama pek çok iyi şarkıda olduğu gibi anlamasam da olur dedirtiyor. Keyifli dinlemeler!

Antalya Ağustos'ta Ilık Olur

2011-08-15T00:15:00.000+03:00

Çok dolu dolu geçen bir 10 gün ardından bugün öğlen tekrar evimdeydim. 4-14 Ağustos tarihleri arasındaki Antalya'ya yazın gitmek konulu gezimin sonuna gelmiştim. Programlama ve organizasyon yeteneğimin en yüksek olduğu günler bu günler olabilir tüm sene içerisinde. Bu 10 günlük sürecin her günü, minimum 3-4 programla geçti, biraz yorucu olsa da hızlı yaşamak güzeldir diye düşünüyorum. Her şeyden evvel Merve Hanım'ı görmek, ardından kadim dost Orçun Bey'le senelik istişaremizi yapmak gezinin can alıcı yanlarıydı. Bir de bunların üzerine İtalyan dost Emre Bey'in de benle aynı tarihlerini Antalya'ya denk getirmesi tek kelimeyle mükemmel oldu. Antalyalı dostlar ise adete tüm vakitlerini bize ayırdılar ve geçen her dakikanın keyifli geçmesini sağladılar. Uraz Bey, Ilgın Hanım, Cansu Hanım, Musti Bey, Hüseyin Bey özellikle tebriği teşekkürü hak edenler.

Kısaca neler yaptığımızdan bahsetmek gerekirse -ki bence gerekmeyebilir- pek çok şey yaptık diye gireyim paragrafa. Daha ilk gün, Orçun Bey beni havaalanından alırken maceralarımıza başladık. O gece, sabah 06.30'da denize girerek sona erdi. Böyle hızlı başladı her şey. Sonraki gün Antalya - Korkuteli - Yeleme - Korkuteli - Elmalı - Antalya gibi bir rota izledik toplam 300 km yol kat ettik diye tahmin ediyorum. Yeleme benim köyüm, daha doğrusu baba tarafımın köyü. Amcam ve yengeme sürpriz yaptık. Elmalı'da da Orçun Bey'in ağabeysinin eşinin aile evine gittik. Çok iyi tamlama yaparım bu arada. İşin güzel yanı bunca işi halledip şehre dönüp programlara devam ettik. Pek çok tabelalı fotoğraf çektirdik. Diğer günlerde de yine günübirlik olmak üzere Tefenni ve Alanya'ya gittik. Gezimizin ilk günü çok tatsız bir olayla başladı, sonrasında biraz daha normal devam ettik. Daha sonra astım olduğumu öğrendim, aynı akşam astımdan ölen bir adama denk geldik. Çok yedik, az uyuduk, iyi yanamadım falan derken vakit çok hızlı geçti ve geri döndük. Değinilmesi gereken notlar arasında 4 kez yediğim, tahini ve cevizi bol kabak tatlıları, Hüseyin Bey ve yeğenlerinden Tefenni kırsalında gördüğümüz muazzam ev sahipliği ve Orçun Bey'in son gün bile bizden bıkmadan bizi havaalanına bırakması başlıkları ön plana çıkıyor. Emre Bey'le de dönüş yolu çekilebilir oldu neyse ki, tek olsam çok kötü geçerdi. İyi ki Merve Hanım'ı gördüm, iyi ki Orçun Bey'de kaldım, iyi ki Emre Bey'le Antalya'da denk geldim, iyi ki Antalyalı dostlar ne zaman arasam açıp, nereye çağırsam geldiler! Şimdilik denilecekler bundan ibaret.

Antalya

2011-08-05T13:35:00.000+03:00

'dayım.

Cennet Bahçesi

2011-08-01T01:46:00.000+03:00

Bugün neden bilmiyorum bu şarkıyı dinliyorum. Üzerine bir de Levent Bey, Güs Hanım ve Gün Bey'le de vakit geçirdik, geçmişe gittim birden. Yıl 2008 -nostaljik olamayan girişler- ilk kez içime sinen bir beste üzerinde çalışıyorum, taslağını çıkartıp kaydedip şaire yolluyorum bakalım beğenecek mi diye. Tesadüfün böylesi ki şiiri yazdığı tarihin yıldönümüymüş, tam bir yıl önce o bu satırları yazmış, ben de tam bir yol sonra bestelemişim, tarihe bakmaksızın. Konserlerde hep başlangıç olarak çaldım bu şarkıyı, benim için bir başlangıçtı çünkü, pek çok şarkıda yaptığım anonsu tekrar ederek: "Şimdi çalacağımız şarkının sözleri Levent Sevi'nin bir şiirinden..." Ne güzel böyle insanlar var, ne güzel dostlar var, hayatımızı daha güzel yapan ne çok şey... Neden böyle bir ruh halindeyim bilmiyorum ama, şairin ve şarkıcının da dediği gibi: "Boğazımdaki elmanın giderek acılaşan tadıyla..." Siz de bu ruh haline girmek için buradan buyrun, bu şarkıyı bu şarkı yapan herkese Levent Bey'e, Nağme Hanım'a, Nil İpek Hanım'a ve diğer tüm dostlarıma sonsuz teşekkürler.

Yorgunluk, Hüzün ve Hastalık

2011-07-28T15:25:00.000+03:00

Geçtiğimiz 8 gün boyunca Yeditepe Üniversitesi'nin çok afedersiniz lağım gibi kampüsünde ikamet ettik. Neden mi? Çünkü gençler arası değişim programı vardı ve ben tıpkı geçen sene olduğu gibi bu sene de staff'lık yapmak üzere gönüllü olmuştum. Yeditepe Üniversite'sinden neden bu kadar nefret ediyorum diye sorarsanız, bu kadar güvenlik paranoyası, anlayışsızlık ve fevrilik olan bir başka ortam görmedim. Bir de yokuşlar! Tek güzel yanı güvenliklere havlayan köpekleri. Neyse farklı milletlere mensup 21 gencimiz vardı kampımızda. Hepsi birbirinden güzel, keyifli, eğlenceli pırıl pırıl insanlar. En sağlam iz bırakanları saymaya kalkarsam eminim birilerini atlarım ama ilk aklıma gelen Erik Bey oluyor. Hayatımda tanıdığım en güzel sesli, en hoş gitar çalımlı, en muhabbet insanlardan biri. Kendisiyle sanırım kışın tekrar görüşeceğiz ve hatta çalacağız. Birlikte tonlarca emo şarkı çalıp bundan keyif aldığım tek insan olabilir. Ayrıca birbirinden güzel besteleri var! Neyse tekrar gelince tanışırsınız. Sonrasında Josefine Hanım ve Paola Hanım var, ilki Norveç ikincisi İtalya'dan katılan. Bu iki gencimizin de enerjisi ve eğlencesi hiç bitmedi desem yeridir. Pek çok Türk'ten daha başarılı ve iddialı küfürler öğrendiler. Kalbimizde çok sağlam bir yer kazandılar bu kamp sürecinde. Camilla Hanım bir diğer eğlenceli simasıydı kampın, beyaza yakın sarılıkta kısa saçları ve kocaman mavi gözleriyle tipinde bir zibidilik zaten vardı. Kızlarımızın tamamı sorunsuzdu, erkeklere gelince adete ufaklıktan mahalle arkadaşı gibiydik hepsiyle. Gece 2'de yurda dönüyor, koridora oturuyor, gitar çalıp cips yiyip muhabbet ederek 3-4 saat daha takılıyorduk. Her neyse müthiş geçen bir haftaydı. İstanbul'u gezdik, gezdirdik, bol bol müzik yaptık. Umut Bey ve Tufan Bey'in konserdeki katkılarınaysa diyecek tek bir kelime yok, nereden nereye kalkıp geldiler. Her neyse son gece herkes hüzünlüydü. Bizler de...

Sanırım yaşlanıyorum. Bu tip şeylere bu kadar üzülmezdim eskiden. Kim bilir ya dostlukların değeri artıyor ya da ayrılıkların acısı. Neyse ayrılık faslı gözyaşı ve sarılmalarla geçti. Bir kaç görüşme ve tekrar gelme sözü de aldık umarım gerçekleşir. Neticede bu 8 günde 15-20 saat gibi bir toplam uyku vaktim oldu, pişman mıyım hayır, ama dün bedenim iflas etti, bugüne azıcık toparladım gibi. Facebook sağolsun iletişimimiz biraz daha aynı tempoda devam eder ama bir yerden sonra azalacak. Yine de dünyanın her yerinden böyle güzel dostlar edinmek müthiş bir şey. Oda arkadaşım Ahmet Bey ve kadim dostum Duygu Hanım öncülüğünde tüm staff ekibine de ne kadar teşekkür etsem azdır, keza alınan keyfin %50'si onlara ait. Bir haftayı daha böyle güzel atlattık. Şu hayatta en çok istediğim şey zamanımı kontrol etme lüksü evet bunun için her şeyi yapabilirim sanırım.

Toz

2011-07-16T01:11:00.000+03:00

Ne güzel ki kısa zaman içinde sunacağım üçüncü parça bu. Bu geceki parçamızın adı Toz. Çok değerli dostum Berat Hanım'ın iki dörtlüğü, bu parçamın sözlerini oluşturuyor. Nil İpek Hanım'ı yakalamışken tek bir şarkıyla bırakmak olmazdı, o da parçanın bir kısmında naif sesiyle bana eşlik etti. Mert Bey hem çekim aşamasında, hem montaj aşamasında çok emek harcadı, tren ve çöp kamyonunu hiç saymıyorum bile. Emir Bey'le ilgili gelişmeleri takip etmek için buraya buyurun. Tam kadro olur mu bilmem ama teker teker videolara devam ederiz gibime geliyor. Gibime gelmek de komik bir kalıp.

Toz

ellerimiz inanılmaz uzuyor

mavi bir yağmurun altında

sonsuz bir yaşam imkanı gibi sesin

bir bakıyorum

çizgilerin yerli yersiz gülüyor

ve ansızın kaybolmak istesek

sarılıyoruz toz toprak

Şiir: Berat Örnek Chavez

Müzik: Emir Aksoy

Görüntü ve ses: Mert Dikmen

05.07.2011 // Feneryolu

Template

2011-07-14T11:55:00.000+03:00

Kaç zamandır yapmam gereken bir şeyi yaptım ve sayfamın template'ini güncelleştirdim, eskisine göre çok mu şey değişti, yo hayır, sadece kullanımı daha rahat ve güncel oldu. Reader'larınızdan bir adım olsun uzaklaşın, normal adres çubuğu üzerinden sayfaya girin, bir bakın sağına soluna, çok bir değişiklik yok gerçi, orjinaline sadık bir restorasyon diyelim. Misal artık benim de +1 butonum var, "emeğe saygı +1 beyler" demek isteyen olursa çekinmeden basabileceği... Geçtiğimiz günlerden Salı olan günde Pelin Hanım'la görüştük, kendisiyle Cadde'de buluştuk bir sağa bir sola yürüdük, iki üç kez oturduk, bol sohbet ettik. Güzelce vakit geçirdik. En son Suadiye tarafında oturmuşken bir de ne göreyim, karşı kaldırımdan annem geçiyor, hemen aradım umarım telefonunu duyar diye, neyse ki telefonu baya güzel titremiş ve duydu, onu da yanımıza davet ettik bir kahve içmeye. Pelin Hanım'la tanıştılar, hoş beş ettik, sonra dağıldık. Ben Bostancı'ya yürüdüm LID komitesi toplantısına. Tuğçe Hanım ve Özlem Hanım'ı görmüş oldum kulüpten, sonrasında da Kerem Bey ve Serkan Bey'i. Ardından daha yoğun geçecek bir çarşamba günü için, eve döndüm ve enerji toplamak üzere dinlenme moduna geçtim.

Çarşamba günü ofistekilerin öğle yemeği arasına yetişme programıyla başladı. Kendimi birden Nişantaşı'nda buldum. Eylül Hanım'ı görmüş oldum her şeyden önce, Özkan Bey, Mehmet Kıvanç Bey, Nihan Hanım, Aslı Hanım, Sait Bey, Seçkin Bey, Bülent Bey, Şahika Hanım, gördüğüm diğer güzel insanlardı öğle yemeği süresince. Sonrasında ofise de bir uğrayıp çıktım. Saat 4'te Barış Hoca'yla buluşacaktım ve arada iki buçuk saatim vardı, civardaki arkadaşları arayayım da birini ziyarete gidiyim bari zaman geçmez başka türlü diye düşündüm. Aradım eşi dostu, kimse duymadı telefonlarını. En sonunda duymaz diye umduğum Hazal Hanım'ı aradım, enteresandır bu kez de o duydu. Ona uğradım ben de. Sohbet ettik, dizilerden, sinemadan, müzikten konuştuk bol bol. Kendisi yola çıkıyormuş sonraki gün, ben de daha fazla oyalanmadan çıktım. Barış Hoca'yla buluşmak üzere Galatasaray'a ilerledim. Mispis cemaatinden Zafer Bey'le denk geldik, Mustafa Amca'ya geçtik bir çay içmek üzere, orada da kadim dostum Caner Bey ve arkadaşı Dicle Hanım'a denk geldik. Sonra Barış Hoca da geldi, enteresan bir grubumuz oldu, sohbet ettik. Sonra Zafer Bey gitti, biz sohbet etmeye devam ettik, sonra Caner Bey de gitti, daha sonra Uğur Bey bize katıldı, doktora kokan bir ortam oldu. Biz de prova öncesi Tünel'e geçtik sonrasında. Sakareller'in tanımında ayzan "teorik fizik doktorası"yla ilgili cümleyi konuştuk biraz. Ben o cümleye bakınca her daim şu vurguyu anlardım, siz de o anlamda mı yazdınız diye sordum ve onayladılar. Uğur Bey'in fiziğe olan aşkını vurgulamak hatta müziğe baskın olduğunu göstermek üzere belirtilmiş bir cümle, tabi Uğur Bey'i tanımak ve tanımamak ya da Sakareller mensuplarını tanıyıp tanımamak farklı algılamalar yaratmış. Nasip. Bir konsere gelseniz halbuki kırılacak tüm bu artiz imajımız ama işte, nasip. Sözüm size Evren Bey, buyurun Cumartesi gecesi, hatta Deryik Hanım'ı da kandırın.

Prova keyifli geçti, yeni bir şarkı çalacağız konsere! Bakalım nasıl olacak. Bu aralar sağa sola koşturmaktan yoruluyorum, ama bu koşturmaları yapabileceğim en verimli ve en boş vaktimdeyim, o açıdan zamanımı iyi değerlendirdiğimi düşünüyorum. Saygılar sevgiler.

Kiraz

2011-07-11T22:20:00.004+03:00

Bugün Adapazarı'na gittim, sabah ağabeyle yola çıktık, yolda çalışma varmış durduk yere takıldık kaldık, neyse sonra vardık. Ağabeyi makamında da görmüş olduk böylece. Makamındaki son haftasına girdi kendisi hayırlı teskereler diliyoruz buradan kendisine ve şu an vatani görevini yapmakta olan radyoları başındaki tüm dinleyenlerimize. Islama köfte yedik birlikte, içten içe Umut Bey'i anımsayıp güldüm, Emir Yargın efendi de olsa dıştan dışa da gülerdik. Her neyse ben ucu ucuna trene yetiştim, ne yazık ki saatin uygunsuzluğundan ötürü konforlu bir trene denk gelmedim, sıcaktan piştim, kitap okudum, uyukladım, müzik dinledim ama en çok bunaldım. Yaklaşık 3 saat sonunda Haydarpaşa'ya vardık. Daha görevimi tamamlamamıştım, ağabeyimin de komutanı olan albayın kırılmış telefonunu servise bırakmak gibi zorlu bir basamağım daha kalmıştı. Yaz sıcağında öğlene yakın saatlerde Mecidiyeköy kadar nefret ettiğim bir diğer yer de Kadıköy Rıhtım'dır. Sadece ölümüne güneş, sıfır gölge ve otobüs egzosu dumanı. Her neyse Doğancılar'a gidip bu görevi de başardıktan sonra bezmiş bir halde eve döndüm, sonrasında da annemle bir Migros turu yaptık. Sonrasında evde oturuyorum çok şükür.

Nil İpek Hanım'la gerçekleştirdiğimiz Umut kaydıyla ilgili pek hoş yorumlar alıyorum. Buna baya da seviniyorum, içten içe de Nil İpek Hanım farkı diyorum. Özlediğiniz grup Sakareller olarak 16'sı Cumartesi gecesi Mispis'le birlikte Peyote'deyiz. Hep birlikte olalım o akşam, yeni bir şeyler de duyarsınız belki bizden.

Dün değerli dostlar İdil Hanım, Cansu Hanım, Mısra Hanım, Meltem Hanım ve İpeknaz Hanım'la görüştük, çok da güzel oldu. Bu saydığım 5'linin ilk ikisi en vefasız son ikisi de en vefalı dostlardandı, gerçekten yıl oldu görüşmeyeli desek yeri. Toplumda kadının yeri ve sağlık sistemi ana konularımızdı, ikincisi değil de ilki çok üzücü, çok çok çok üzücü. Geçen gün de Murat Bey, Uğur Bey ve Bahar Hanım sohbet ederken Amerika'da sistemin dışında kalan şehirler, kadına yönelik ayrımcılık ve siyahların durumu konusunda çok üzülmüştük. Üzücü o kadar şey var ki, normalleşmiş... Düzeltilmesini geç, genel geçer algılanması bile zor, insanın içini keder kaplıyor.

Neyse keyifli bir bitiriş yapayım, kadim dostumuz Umur Bey'in gelişini kutlamak üzere bir araya geldiğimizde Sema Hanım ve Doruk Bey'le de paylaştım bu hikayeyi. Bıyık güzel şey hoş şey lakin geçen gün kiraz yerken kirazı tam ağzıma attım sapını sökeyim diye bıyığa bir asıldım farketmeden, gözlerden yaş geldi, acıların en hasını yaşadım. Kimse benzerini yaşamasın dileklerimle, sevgiler.

Not: İki tane birbiriyle ve yazıyla alakasız fotoğraf da ekledim, baya hoşuma gittiler çünkü.

Mehmet Güreli - Kimse Bilmez (7)

2011-07-10T13:56:00.003+03:00

Bu şarkıyı sanırım ilk kez bir Seni Görmem İmkansız konserinde dinlemiştim. Peyote'de çalmışlardı, hatta arka arkaya sahne almıştık, ben de myspace'lerinden dinleyip merak etmiştim müziklerini ve konserlerini baştan sona dinlemiştim. O zaman kendi şarkıları mı cover mı olduğunu pek algılayamamışım, cehalet işte. Sonradan bir şekilde bir daha karşıma çıktı bu şarkı. Duru, değişik, güzel, bilmem. Enteresan bir şarkı, her dinleyişimde bir kaç kez daha tekrar dinleyesim geliyor.

indirin / dinleyin

Şarkımızın adı Kimse Bilmez, Mehmet Güreli isimli bir sanatçı insanın şarkısıymış. Bu kayıtta zaten kendi sesinden dinleyeceksiniz. Sözleri Ömer Hayyam'ın rubailerinden derlemeymiş sanırım. Çok detaylı bilgim yok, ekşi sözlük'ten göz atılabilir, oradan okuyup yazacağıma, sizi oraya yönlendireyim, balık yemeyin balık tutun böylelikle. Seni Görmem İmkansız versiyonu için de buraya buyrun, onlardan öğrendim ne de olsa.

Bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye?

Umut

2011-07-08T11:35:00.002+03:00

Hepsinden önce, yeni Emir Bey videomuzu takdim edeyim. İsmi Umut olan bu eserin Nil İpek Hanım çoğunu yapıp bana yollamıştı, aradaki boşlukları da ben doldurdum. Siz de fark etmişsinizdir artık tüm kadroyu bir araya getiremediğimiz için kimi bulursak onla bir şeyler çekiyoruz. Yine çekim, kayıt ve montaj kısmında bize vakit ayıran Haluk Can Bey ve Mert Bey'e nice teşekkür etsek az. Sabrından ötürü de Ali Bey'e. Şarkının sözlerine ve künyesine buraya tıklayarak video'nun altından ulaşabilirsiniz, buraya yazmayacağım tekrar, zaten çooooooook uzun bir yazı yazdım. Ayrıca bir alt yazıda yazdık da ne oldu sorarım? Bir tek geri dönüş yok, hey gidi blogger hey. Hahaha.

Umut

Kaldığım yerden başlayayım, öncelikle geçtiğimiz haftasonu burada olan biricik sevdiğim Merve Hanım'la haftasonu vakit geçirdik, yürüdük, dolaştık falan güzel oldu. Kendisini Pazartesi günü Sabiha Gökçen üzerinden Antalya'ya yolcu ettik, Ağustos'ta görüşmek üzere. Sonrasında hızlı ve macera dolu hayatıma deva ettim tam gaz. "Oh yes" dediğinizi duyar gibiyim. Pazar günü ayrıca devir teslim törenimizi yaptık kulüple, gayet keyifli geçti, yeni dönem saymanı olmanın hafif şapşallığını yaşıyorum.

Onun dışında bu hafta başından beri Naz Hanım'la görüştük, işlerden güçlerden hayattan bahsettik, belki seneler olmuştu böyle görüşüp konuşmayalı ki kendisi nasıl da sevdiğimiz bir insandır. Bana tatlı ısmarladı, adını şu an unuttum ama değişik, güzel ve sağlıklı bir şeydi. Aynı gün Osman Ağabey'i ziyarete gittim. Kendisi hayalimin işlerinden birini yapıyor. TRT İstanbul Radyosu'nda caz müzik programı yapımcısı. Tabi bu işin kulağa müthiş gelmesinin yanı sıra hiç bir basamağını bilmiyorum ama yine de çok güzel bence. Kendisi de kaç yıllık yapımcı, belki benim yaşım kadar. Her neyse, kendisiyle hayata dair, geleceğe dair hoş bir sohbet yaptık radyoda, sonra da Beyoğlu'na yürüdük.

Sonra ayrıldık, ben Mustafa Amca'ya geçtim, Uğur Bey geldi Amerika'dan. Bahadır Ağabey ve Uğur Bey oturduk, hasret giderdik, sohbetler ettik. Sonra Tünel'e geçtik, Sakareller'in diğer mensupları Barış Bey ve Başar Bey de geldiler, biraz daha çay içtik. ("Bira değil çay") Hahah. Sonrasında da aylar sonra prova yaptık. Keyifli geçti gayet, Uğur Bey'in Gibson'unu tamire vermiştim, canavar olmuş, ikimiz dışında grupta seveni olmasa da bu gitarla çalacağım arkadaş! Sonra dönüş yolunda Barış Bey'in elektronik kitabıyla oynadık, çizimler yaptık.

Perşembe günü de adeta çarşamba kadar koşturmacalıydı. Zeynep Hanım'la buluştuk öğlen Beşiktaş'ta. İş güç konuştuk biraz, biraz da sohbet ettik. Keyifli vakit geçti, Akaretler'in korkunç araç gürültüsü ve tozu dışında. Can Bey ve şu an ismini hatırlayamadığım bir beyle daha tanıştık, zamanla hatırlayacağıma eminim. Sonra kalktık, Can Bey de Taksim'e gidiyormuş, yolda azıcık sohbet ettik. "Hayat garip tesadüflerle dolu." cümlesini kurdum sohbetin bir yerinde.

Sonrasında yine Mustafa Amca'ya gittim, boşluk grubunun önemli temsilcileri Çiler Hanım ve eski dostum Bahar Hanım'ı bekledim orada. Sonrasında Urban'da oturduk bir miktar, Bahar Hanım'ın arkadaşını Havaş'a uğurladık, Osman Bey'de takıldık azıcık. Çok sevip özlediğim gençler Batu Bey ve Lâle Hanım'la karşılaştık. Tüm cazcılar Harbiye'ye doğru akıyordu keza. Biz de Çiler Hanım'dan ayrıldık, Bahar Hanım'la Beyoğlu'na döndük. Uğur Bey ve Murat Bey'le buluştuk. Kendileri bize Amerika'dan öyle hikayeler anlattılar ki zaten minimum seviyede olan "American Dream"imi de kaybettim. Enteresan işler, enteresan dünyalar, hayatlar...

Sonra Lemur mensuplarının üçte ikisi olan Nil İpek Hanım ve Ergin Bey de çaycıya geldiler, sohbete devam ettik. Ardından Peyote'ye geçtik, nihai amacımız olan Lemur konserini izlemeye. Pek keyifli bir konserdi, konserin 3-4 şarkısı boyunca dans eden?, eğlenen ve çok konuşan erasmusi arkadaşların o kattan ayrılmasıyla daha da rahat dinledik. Pek şirin insanlar bu Lemur! Deniz Hanım falan hepsi süper, şarkıları da aynı sevimlilikte. Kafamda indie denildiği zaman çağrışan bir müzik.

Siz de buradan dinleyin, buradan takip edin.

Şu an hararetli, hızlı ve başarılı bir şekilde albüm kayıtlarını gerçekleştiren Mispiszâdelerle denk geldik Peyote'de. Berk Bey'in doğum günü münasebetiyle bir toplaşma olmuş. Hep derim bir kez daha diyorum underground piyasadaki favori grubum adamlar.

Buradan dinleyin siz de bol bol albümü beklerken.

Ayrıca albüm günlükleri, gelişmeleri ve fotoromanı da mevcut, buralardan erişebilirsiniz: Twitter & Blog

Bir şeyi bu denli yapım aşamasında takip edebilmek de çok keyifli bir şey! Dünyanın en uzun ikinci blog yazısını da yazdıktan sonra artık bir durayım. Yapılacak işler, gidilecek yollar var. Akşam da Kadıköy'de Caz Korosu'nun konseri varmış, ben gideceğim bir aksilik olmazsa, sizler de buyurun, güzel müzik, kaliteli işler görün, dinleyin.

Basit Yaşamak Hayatı

2011-07-02T11:59:00.003+03:00

Hep istediğim şeylerden birisi şuydu: Şimdi internette ilgili olduğunuz, birbiriyle bağlantılı ya da bağımsız pek çok site, link, profil, hesap var. Bunları 47 tane link vermeden nasıl tek bir yerde toplayabiliriz diye düşünüyordum. Geçen aydı sanırım Emir Yargın efendi bahsetmişti böyle bir siteden. Ben de sonunda ilk fırsatta kendi hesabımı açtım. İnternette benimle ilgili bulunabilecek her şeyi tek bir sayfada topladım, rahatladım. Siz de göz atabilir, aynı dertten muzdaripseniz kendinize de yapabilirsiniz:

Emir Aksoy

Bu hafta gerçekten aksiyona doyulası bir haftaydı. Perşembe günü 4. ayım sonunda çalıştığım yerden ayrıldım, birbirinden değerli dostlar kazandığımı bir kez daha fark ettim. Cuma günü yani dün gerçek diplomamı almak üzere fakültemin mezuniyet törenine katıldım. Sonunda bir diplomam var! Güzel bir şey anons edilmek, sahneye çıkmak, onca sahneye çıkıp, dün ayrıca heyecanlanmak da garipti. Tören biter bitmez bastıran sağanak yağış ise pek iyi oldu. Sonrasında Dilara Hanım ve Ebru Hanım'ın yanlarına gittik, iş dünyasından konuştuk. Sonrasında da eve döndüm. Kepimi cübbemi takıp girdim evden içeri.

Evvelki haftasonu Toros Bey, Umut Bey birlikte bir şarkı çalmıştık. Basit isminde. Bestesi bana ait. Sözlerini de Levent Sevi efendinin iki ayrı şiirinin birer dörtlüğünden derlemiştim. Haluk Can Bey ve Mert Bey de geldiler, kaydettiler, Pelin Hanım ve Duygu Hanım da sabrettiler. Sonunda ortaya şöyle bir şey çıktı. Ne yazık ki besteler cover'lar kadar ilgi görmüyor, haliyle herkes aşina olduğu şeyleri daha çok seviyor ama olsun. Yine de yorumlarını esirgemeyen tüm dost ve tanıdıklara çok teşekkür ediyorum.

Basit

Göğün içinden bir martı

yere konup yürüyor saatlerce.

Belki de en zor zanaat

basit yaşamak hayatı.

Gidecek bir yeri düşlüyorum:

Sırtında dolaştırıyor beni zümrüd-ü anka.

Ayaklarım yanıyor, görüyorum yeni dünyayı

ama ben kıpırdayamıyorum hâlâ.

Güfte: Levent Sevi

Beste: Emir Aksoy

Şiirlerin orjinal metinlerine bu iki bağlantıdan ulaşabilirsiniz:

Gymnopédie No.1

Dünyadan Çıkış Yolları.

Görüntü ve ses: Haluk Can Dizdaroğlu, Mert Dikmen

Emir Aksoy: Vokal, gitar

Umut Şimşekli: Kontrbas

Toros Energin: Piyano

18.06.2011 // Toros'un evi // Ortaköy

Benzer Emir Bey videoları için buradan buyrun: Emir Bey // Vimeo

Nevermore - The River Dragon Has Come (6)

2011-06-29T14:10:00.007+03:00

Bu şarkıyla kim gönderdi de tanıştım diye düşününce aklıma Melis Hanım geliyor güçlü bir seçenek olarak ama yine de tam hatırlayamıyorum. 2006 senesiydi sanırım ilk dinlediğimde. Aradığım müzik anlayışı bu olabilir dedirtmişti. Çılgın riff'ler, bol durmalı kakmalı cümleler, gaza getiren davulcu ve gitarist, karizmatik sesli solist, iyi hikaye falan filan... Aradığım her şey vardı şarkıda üstelik kayıt da güncel olduğu için her ses dolgun dolgun geliyordu. O gün bugündür her dinleyişte ayrı etkilenirim, gaza gelir, kendimi yerden yere vururum. Buyrun indirin:

indirin / izleyin

Evet sevgili müzikseverler. Bugünkü konuğumuz Nevermore. Parçamızın adı da The River Dragon Has Come, Nevermore'un Dead Hearth in a Dead World albümünün 5. parçasıymış efendim. Albüm 2000 yılında çıkmışmış. Dediğim gibi albümü ben edinmedim, biri bir kaç Nevermore şarkısı gönderdi de öyle tanıdım bu beyleri. İyi ki tanımışım! Şarkımız Çin'de yıkılan ve dakikalar içinde onbinlerin ölümüne sebep olan bir baraj için yazılmış. Taşkını oluşturan sel sularına "The River Dragon" denmiş, böyle anlatılınca acı ve Çinli bir hikaye olduğuna ikna olmuştum. Dinlemeden geçmeyin. Normalde sabit görüntülü videolar koymaya gayret ediyorum ama bu sefer çok iyi bulduğum için bu şarkının albüm değil konser videosunu koyacağım, indireceğiniz halinden farklı olarak.

Münir Nurettin Selçuk - Yok Başka Yerin Lütfu Ne Yazdan Ne de Kıştan (5)

2011-06-26T21:20:00.008+03:00

Cuma işten sonra Umut Bey'le buluşup Anadolu'ya birlikte geçtik, tam vapura binecekken Barış Bey de geldi keyifli bir vapur yolculuğu yaptık, sonra Pelin Hanım'la buluşmak üzere Şaşkınbakkal'a geçtik, yemek, sohbet, çay derken beni eve bıraktılar. Cumartesi ise yoğun bir gündü sabahtan Kurtköy'e gittik, ablamı, eniştemi ve yiğenlerim Ayça Hanım ve Arda Bey'i gördük. Sonrasında annem ve ağabeyle bir çay içtik Dragos'ta ve Ekşifest'e gitmek üzere yola koyuldum. Lemur ve Mispis dinledik vesileyle, Can Bey'le görüştük. Emir Yargın Efendi, Meltem Hanım, Ceren Hanım, Melis Hanım, Berkay Bey, Çağrı Bey gecenin konuklarıydı. Zeynep Hanım'la da tanışmış olduk böylece. Gültuğ Hanım ve Tuğçe Hanım da katıldılar bir ara. Hava nasıl güzel nasıl güzel anlatamam, bildiğin ıslandık, yer bulamadık, en tatsız gecelerden biriydi uzun zamandır denk geldiğimiz, döndük eve, yattık. Bugün de eve geldim, annem ve ağabeyle çıktık değişiklik planları yaptık azıcık. Bakalım günler ne gösterecek. Bu hafta işteki son haftam, sonrasında yoğun bir temmuz beni bekliyor, günlerin getirdiği, senin yitirdiklerin demiş Bulutsuzluk Özlemi. Bakalım kahramanımız eş gelecek bölümde nelerle karşılaşacak. İş arkadaşlarıyla çekilmiş nadir fotoğraflardan, başındaki iş tanımlaması boşa çıktı çünkü normal arkadaşlar da olduk aynı zamanda. Seçkin Bey'le müzik dinletilerimizden biri:

Aslında bu yazılarla benim için mükemmel şarkılar serisini karıştırmak istemiyordum ancak bu seferlik olmuş bulunsun. Bundan sonra söz daha dikkatli davranacağım. Bugün sizinle paylaşacağım şarkıyı -benim gibi- eminim pek çoğunuz çok uzun yıllardır biliyordur. Ne zaman duyduğunuzu, kimden dinlediğinizi de pek hatırlayacağınız zannetmiyorum ilk olarak. Ben de hatırlamıyorum ama nakaratını yıllardır biliyordum en azından. Sizler de biliyorsunuzdur şüphesiz.

indirin / dinleyin

Güftesi Behçet Kemal Çağlar'a, bestesi Münir Nurettin Selçuk'a ait Nihavend makamında eser. Yok başka yerin lütfu ne yazdan ne de kıştan daha bilinen ismiyle Kalamış. Münir Nurettin Selçuk'un kendi sesinden dinleyeceğiniz bu kayıt beni her dinleyişimde derinden etkiler. Zaten böyle kaç ses geçmiştir ki buralardan toplasanız? Hele bir gazel bölümü vardır ki eserin ortasında derin bir of çekerek başlar Münir Nurettin ve "fethettiniz ay parlayarak sen gülerekten" diye muazzam bir cümleyle girer gazele. Normalde gazeller şarkıların girişinde ya da içinde okunan serbest kısımlardır, doğaçlama olarak okunur. Lakin Münir Nurettin bir kaç eserinde daha olduğu gibi o kadar güzel bir gazel okumuştur ki o gazel kalıplaşmış ve seslendirenlerce aynen okunmuştur, okunmaktadır. Kaydın yılını ne yazık ki bilemiyorum bu sefer.

"İstanbul'u sevmezse gönül aşkı ne anlar?

Düşsün suya yeryer erisin eski zamanlar."

Dipnot: Ayrıca Behzat Ç. en iyi dizidir diyordum inanmayanlar oluyordu. Umarım bu sezon finali yaratıcılık ve muhteşemlik açısından diğer senaristlere de örnek olur, sezon finalinin sadece diziden ayrılmak isteyen oyuncuları öldürmek olmadığını kısa sürede anlarlar.

Keren Ann - The Harder Ships of the World (4)

2011-06-23T16:53:00.007+03:00

Bugünkü bu güzel şarkımızı ofisten değerli dostlarım Nihan Hanım ve Özkan Bey'e ithaf ediyorum. Tolga Bey'in bu güzel fotoğrafıyla birlikte.

Aynı insanın aynı albümünden ikinci şarkı bu yazdığım. "Bence mükemmel şarkılar" serimin dördüncü şarkısı. Sakin, etkili sesli kadınlar ekolünden gidiyorum, fark ettiğiniz üzere tehlikeli sularda yüzüyorum. Cat Power, Keren Ann falan riskli seçimler bunlar. Ama bu denli etkileyici şarkılar yapabiliyorken insanlar, bunu birileri daha fark etsin diye uğraşmamak ayıp. Aşağıdaki Onor Bumbum'un "Hayatın" şarkısı da "bence mükemmel şarkılar" kategorisinde ama iznini almadan mp3 olarak paylaşmak yerine başka bir yazının altına embettim. Neyse konumuz bu değil de bu Keren Ann'le ne yapacağız hiç bilmiyorum, insanı huzur vererek üzüyor, bir nevi Emir Bey'le amaçladığımız şey. Hahah. Buyurun buradan indirin.

indirin / dinleyin

Keren Ann'in 2007 çıkışlı Keren Ann albümünden bu şarkımız da... Üç noktamı da koyup müsaademi isterim artık. Denilebilecek pek bir şey yok yahu bence, dinleyin kâfi...

"we sail the harder ships of the world

to the greater grips of the land

to the further lights of the soul"

Elalem Ne Der?

2011-06-21T22:08:00.003+03:00

Bazen gerçekten sinirleniyore. Ofisten çıktım koştur koştur Osmanbey'den metroya indim, hemen geldi bindim, Kabataş'taki vapur yetişme heyecanıyla metrodan indim, merdivenleri çıktım fünikülere binecektim ki arızalıymış. İçimden ettiğim küfrün haddi hesabı yok, tekrar aşağı inmem dedim. Çıktım meydana Tünel'e kadar yürüdüm, tünelle Karaköy'e indim, vapuru 2 dakikayla kaçırmışım, bekledim bindim. Turist sezonu zirvesini yaşıyor. Tıpkı gündüz uzunluğu gibi. Vapurdan indim -ki hiç inesim gelmedi çok güzeldi yol(culuk)- trene bindim, eve geldim. Böyle anlatınca çok uzun gibi oldu, evet gerçekten çok da uzundu, demek ondan öyle oldu. Hiç derdimiz yokmuşçasına bir de bu dizilerin kederini yükleniyoruz o da iyi oluyor.

Pazartesi sabahıydı sanırım, ben tam Mecidiyeköy'den metroya bindim, kapılar kapanırken bir kadın koştu ama yetişemedi, sonra da gülerek bize el salladı, ben de gülümsedim, kadın Ayşe Kulin'di galiba. Pazar günü okula gittik. Babazula'yı canlı ve uzun uzun dinleme fırsatım oldu. Ardından da kimden duysam inanmazdım diyeceğim bir olay daha oldu ve Brooklyn Funk Essentials'ı kendi okulumda en önden saatlerce dinledim, izledim. Diyecek bir şey yok, müthişlerdi. Kaliteli müzikle saldırdı adamlar, şovla falan değil. Şu şarkı var bir de, beni çok etkiliyor, dinleyin sizi de etkilesin:

Hayatin by kuzumuzik

Blog gitgide kontrolden çıkıyor, embed embed bir yere kadar. Netherlands'e desinler argadaş! Bu da böyle biten bir yazı olsun. Tuğçe Hanım'ın da bu zıpır pozu bu yazıyı renklendirsin, tıpkı sesinin kulaklarımıza yaptığı gibi.

Kafa Boşluğu

2011-06-18T22:08:00.005+03:00

Günler dolu ya da boş hızlıca geçer oldu. Cuma akşamı ofiste ufak bir babalar günü dinletisi yaptık Seçkin Bey'le. Dinletinin sonunda bir tane de minik konuğumuz oldu, ona da bir şarkı çaldık. Ben pek çocuk bebek sevmem, istisnai bir örnek oldu bu da benim için. Pek sevimliydi. Ofisten çıktık, Seçkin Bey, Bülent Bey ve Aslı Hanım'la Taksim'e doğru yürürken Zafer Bey'e denk geldim, ilk kez suratı beş karıştı, cenazeden geliyordu. Denecek bir şey yok ne yazık kayıp gerçekten büyük, müziğinin peşinden koşan herkes için büyük hem de.

Sonra ben Meltem Hanım'la buluşmak üzere Kadıköy' geçtim biraz gecikmeli de olsa. Pilavcıoğlu'na yürüdük, bir şeyler yemek üzeri içeri girdik ki bir de ne görelim. Günseli Hanım, Özge Hanım, Ilgın Hanım, Levent Bey ve Gün Bey pilavlarını bitirmişlerdi. Güzel de bir tesadüf oldu, bir çay içtik, sohbet ettik. Cuma gecesi Kadıköy ayrı güzel olur, her yerden güzel olur hatta. Long Way From Home'dan bahsettik. Sonra onlar karşıya geçtiler, biz de Meltem Hanım'la biraz daha konuştuk. İş hakkında, müzik hakkında, hayat hakkında. Genelde pek keyifli yerlere gitmedi sohbet, yine de birbirini anlayabilmek o kadar iyi ki, konuların çaresizliği bir yana konuşup anlaşabilmek bile keyif veriyor insana.

Bugünse, uzun bir aradan sonra Toros Bey'in evine gittik. Umut Bey'le birlikte üçümüz bir bestem üzerinde çalıştık. Sağolsunlar vakit ve çaba harcadılar bu konuda. Şarkının adı Basit. Sözleri Levent Sevi'nin iki ayrı şiirinden aldığım iki dörtlükten oluşuyor. Birisi burada, diğeriyse şurada. Her şiiri gibi etkileyici. Pelin Hanım ve Duygu Hanım da bizleydiler, sıkıldılar, uyudular biraz, 20 kez aynı ve duymadıkları bir şarkıya maruz kalınca insanlar böyle oluyor. Bir de benim garip bir bestem olunca konu, daha da sıkıcı olabiliyor demek. Her neyse Haluk Can Bey ve Mert Bey de bizlere yarım saatlerini ayırıp gelip çektiler çalarken. Bakalım yakın zamanda videosu elimizde olur herhalde.

Bahsetmek istediğim iki konu kaldı. Birincisi etkileyici bir müzik blogu, alanında tek olabilir. Benim gibi yeni şeyler dinlemeyi ya da az da olsa aşina olduğunuz türlerin bir süzgeçten geçirilip kulağınıza gelmesini seviyorsanız, girip bir şeyler keşfedebileceğiniz bir yer:

Théatre de la Cruauté

En sevdiğim grup Mispis yeni kayıtlarını yayınladı, daha yenileri de yolda, sanırım albüm kaydına girmelerine çok kalmadı. Albüm yolu uzun ve meşakkatli bir yol, o sırada biz de bu güzel kayıtlarla oyalanacağız şüphesiz:

Mispis'in sarkilari by Mispis

Cat Power - Angelitos Negros (3)

2011-06-16T22:17:00.004+03:00

Bu şarkı ne zaman hayatıma girdi pek hatırlamıyorum. Çok da tekrar tekrar dinlediğim bir şarkı değildir ama nasıl bir gücü varsa her dinleyişte bir sarsar beni. Tekrar tekrar dinleme kısmını doğru ifade edemedim aslında, yani bu şarkıyı bir yerden bulup da çalmak aklıma gelmez, ama ne zaman bu şarkıyı dinlemeye başlasam defalarca tekrar ederim. Şu an yaptığım araştırmaya göre şarkı Pedro Infante tarafından 1948 senesinde aynı isimli film için yapmış. Eartha Kitt 1958 senesinde The Bad Eartha adlı albümünde yorumlamış, ardından da Roberta Flack 1969'da First Take albümünde söylemiş bu şarkıyı. Bir ara bu hallerini de bulup dinlemek lazım, uzun bir hikayesi var şarkının. Üzücü etkileyici. Ne dediğini zerre kadar anlamasam da o kadar şey anlatıyor ki aslında, bir kat daha fazla şaşırıyorum. Kasıtlı olarak görüntüsüz videolar seçiyorum ki dikkatinizi müziğe verin.

indirin / dinleyin

Angelitos Negros, Cat Power'ın 2009 çıkışlı Jukebox albümünün bonus şarkılarından. Bir aralar daha çok müzik araştırır, daha çok dinlerdim. Artık yer de vakit de yok. Bir de insanlar ölüyor. Görmeye alıştığımız, hep orada olacağını sandığımız, tanıdığımız insanlar bile. Kederli şarkılar, kederli hikayeleri hatırlatıyor, ya da tam tersi...

Mesele

2011-06-14T23:49:00.004+03:00

Bu giriş fotoğrafını Nil İpek Hanım'la sahnede gerçekten "güldüğümüz her an"a ithaf ediyorum. Bir yerlerden çıktı, pek hoşuma gitti.

Eğer yüzücü gözlüğü takmıyorsanız ya da Luftwaffe'deki avcı pilotu kariyerinize 4o'lı yıllarda son vermediyseniz, güneş gözlüğü niyetine taktığınız gözlük sizi ancak sabah erken ve akşamüzeri saatlerinde güneşten koruyabilir. Şayet alnınız çok çıkık ya da kaşlarınız kalın/gür/ koyu değilse özellikle öğlen saatlerinde güneşi direkt göze yemeniz işten bile değil. Gözlüğün ağırlığına boşa taşımanız ve üstten giren güneşin önünüzdeki camı iyice koyulaştırması da cabası. Diyeceksiniz ki çocuk gözüne güneşi yemiş yazmış destanı, halbuki hiç öyle mi durumum? Değil. Çünkü ben günbatımı saatlerinde gözlükle durakta dikilirken aklıma geldi bütün bunları yazmak. Bir de dün uzun bir aradan sonra orkestramız görücüye çıktı, adam yokluğunda benim şefliğimde. Konsere gelip bizi onurlandıran eski şefler Tolay Bey ve Kerem Bey'e de şarkı söyletmemek olmazdı. Söylediler ve nasıl iyi oldu bilemezsiniz. Aklıma şu geldi bugün, dinlemezseniz üzülürüm:

Sözlerdeki üç kelimenin zarif ve zekice kafiyesine ise diyecek hiç bir şey yok!

Kulak Ağacı

2011-06-12T23:06:00.004+03:00

Bugün Cadde'de yürürken Merve Hanım ve Ilgın Hanım'la kulaklı bir ağaç gördük, inanır mısınız? Vallahi ilk ben gördüm keza kulağı tıpkı benimki gibiydi, belki de bu yüzden ilk ben görmüşümdür. Sen hiç gördün mü tek kulaklı bir ağaç? Olur mu hiç tek kulak dön de aynaya bak hey! Şu duvarların dili olsa da konuşsa dedikleri gibi demek ki bir grup insan da yaklaşık 40 kez şu ağaçların kulağı olsa da dinlese demiş olsa gerek ki olmuş.

Belirsizlik ise artık hayatımın vazgeçilmez bir parçası oldu. Yok efendim iki adım önümü göreyim, azıcık ileriye dönük plan yapayım falan külliyen yalan. Daha ziyade "bakalım ne olacak", "hayırlısı", "göreceğiz" gibi kalıplar hayatımda yer alıyor artık. Bir yandan ne zaman televizyona baksam eve geldiğimden beri "vay a.k.(p)" diyorum. Soranlara istikrardan öldük deriz artık. Her neyse iki güzel video ile bu yazıma bir son vereyim madem. Tatlar kaçmasın. Bugün ayrıca 87 milyarda bir olacak bir olayı bizzat yaşadım ve Ilgın Hanım'la aynı anda koro olarak "Ülker içim laktaz süt, hazmı kolay gaz yapmaz" melodisini söyledik Merve Hanım'a.

Onor Bumbum'un ikinci klibi Vurursun Patlar'a geldi. Yönetmenlik koltuğunda Emir Yargın'ı görüyoruz üstelik bu sefer.

İkinci videomuz ise, canımız ciğerimiz, sevdiğimiz saf müzik projemiz Long Way From Home'un yeni videosu. Levent Bey'in öncülüğündeki müthiş projenin bu seferki konukları Nouvelle Vague. Fazla söze gerek yok:

İyi haftalar dileyelim tüm herkese. Bu arada "bence mükemmel olan şarkılar" serime devam edeceğim tabi ki, hatta Ilgın Hanım'ın önerisiyle sadece indirme linki değil bir de şarkıyı o an dinleyebileceğiniz bir başka link de koyacağım ki, severseniz indiresiniz. İlk ikisini de tekrar düzenleyeceğim vaktim olunca buna göre.

Keren Ann - Where No Endings End (2)

2011-06-12T00:42:00.007+03:00

Finlandiya'dan dönmüştüm, oradaki müzisyen dostlarımdan Jyri Bey bu şarkıyı göndermişti mail yoluyla. (Of bir dakika bu nasıl havalı bir giriş yahu, uluslararası bir müzik ağı falan vay be) Her neyse ilk dinlediğim anda beni melankolikliğiyle çok derinden etkilemişti şarkı. Hâlâ her dinleyişimde muhakkak çok etkilenirim ki bu şarkı hayatımda en çok dinlediğim ilk 25 şarkıdan biri olmuştur. Gitar ve vokal, yaylılar, piyano, elektrik gitar... Hepsi yavaş yavaş birbiri ardına ekleniyor ama asla bir kalabalık yaratmıyorlar. İnanılmaz bir uyum, hepsi birbirinden melankolik ve sade. Ayrıca beni sözleriyle de etkileyen nadir İngilizce şarkıdan biridir bu şarkı. Keza sözü Türkçe olmayan parçalarda, müziğe takılıyorum ister istemez ve sözleri sonsuza dek ciddiye almıyorum çoğu zaman. Daha doğrusu dinlemiyorum. İstisnalar oluyor yine de.

indirin / dinleyin

Bir önceki şarkıyla bunun arasında 32 yaş fark olması da müzikal tutarsızlığıma bir kanıt olsun. Umarım müziksever ve meraklı birileri vardır ve bu şarkılar onlara da ulaşır. Where No Endings End, Keren Ann'in 2007 çıkışlı Keren Ann isimli albümünden. Künyeseverleri bilgilendirelim. Bence müthiş bir eser. Ayrıca sanmayın ki buraya hep yabancı şarkılar koyacağım. Türkçe müzik arşivim de hiç fena değildir.

"No we can't change the world,

it's been done by someone long ago..."

King Crimson - Fallen Angel (1)

2011-06-05T21:59:00.007+03:00

Yeni bir seri yapmaya karar verdim, bunu belki 67 yıldır düşünüyordum ama bir türlü elim değmemişti. 67 yıllık bir blogger olduğumu da Deryik Hanım hatırlattı da öyle idrak ettim. Neyse yeni başladığım bu seri sevdiğim şarkıları paylaşmak serisi. Bu şarkıların yeniliği eskiliği, rok olması pop olması dert değil, tek kriter beni etkilemesi. Tamamen kendi zevkime göre bir müzik paylaşım serisi olacak bu. Belli aralıklarla tamamen kendi sevdiğim şeyleri paylaşacağım, belki o şarkıların düşündürdüklerini bir iki kelimeyle yazmaya gayret ederim. Bu arada baştan söyleyeyim, bu şarkılar çok tanınan şeyler de olabilir, bir tek 3-5 kişinin bildiği şeyler de. Ama bir klasör yapıp buraya arada bir konulan şarkıları indirseniz uzun vadede, karman çorman ama benim kefil olabileceğim bir şarkılar listeniz olur.

indirin / dinleyin

Bu serinin ilk şarkısı beni muhtemelen bu serideki olası diğer şarkılar gibi çok etkileyen bir eser. King Crimson'un 1974 çıkışlı Red isimli albümünden Fallen Angel isimli şarkı. Şimdi bu King Crimson zaten başlı başına enteresan bir şey, benim hayatıma geç girdi. King Crimson'un ismini hep sevdiğim müzisyenleri etkileyen bir grup olarak duyardım. Emre (Bol) Bey bir gün bize uğradı ve bana bir kaç şarkısını verdi bu adamların. Bunların arasında Epitaph, Dinosour, Moonchild, In the Court of the Crimson King gibi eserler vardı. King Crimson'u bilenler sırf şu şarkılardan Emre Bey'in nasıl efsane seçimler yaptığını anlar zaten. Böylece girdi bu grup hayatıma, iyi ki girmiş, gerçekten iyi ki! Adamlar kaç senesinde neler neler ve neler yapmış diyorum her dinleyişte.

Fallen Angel'a gelince çok yorumlamadan bırakayım, dinlemeye tenezzül edenlerden ricam ise gerçekten 6 dakika ayırın, başka bir şeyle uğraşmadan sırf müzik dinleyin. Seversiniz sevmezsiniz göreceğiz. İndirin yazan yere tıklayın, açılan sayfada da click here to start download yazan yere tıklayın, hepsi bu.

Aynı Sudan İçmişiz Derken

2011-06-04T11:35:00.004+03:00

Beynimi, kulaklarımı ve gözlerimi zorlayan ve her 2 dakikada bir karşıma çıkan ve 3-4 dakika süren müthiş reklam videosunu izledim, ezberledim, içimde hissettim, tıpkı senelerdir hükümeti içimde hissettiğim gibi. (her zaman böyle elitist girmem bak yazıya, şanslısınız bugün) Sonra Hopa'daki olaylar -artık aşağı yukarı her gün olduğu gibi- içimde bir şeyleri daha parçalayarak oldu bitti ve unutulmaya başlandı. Gündem hızlı, sistem hızlı, sürekli yeni bir şey üretmezsen yok olursun, koşmazsan düşersin kafası. Ne kadar duyarsız basın bu işe diye komik bir şekilde hayıflandım kendi kendime sanki bilmezmiş gibi. Geçen gün bir video izledim, belgesel. Üzerine Hopa'daki olaylar oldu, iki tane gözüme çarpan yazı okudum. Belki iki insanın da gözüne ben çarptırırım bunları diye az da olsa ümitlendim.

Lütfen ama lütfen, şu iki yazıyı üzerlerine tıklayarak açın ve okuyun, lütfen şu aşağıdaki video'yu izleyin, 20 dakika gözünüzü korkutmasın, çok akıcı ve akarken yakıcı bir video olmasa şüphesiz paylaşmazdım...

1. Yazı

2. Yazı

* onen i-estel edain, u-chebin estel anim

Solo Röportaj

2011-06-03T00:14:00.004+03:00

Avaz Avaz'ın The "Emir Aksoy" Show başlıklı yazısından alıntıdır:

Emir Aksoy'u yakından tanıyın...

Emir Aksoy'un müziği çeşitli projelerde karşınıza çıkmış ve dinleme fırsatı yakalamış olabilirsiniz.

Emir'in çalışmalarını, bestelerini, farklı kulvarlardaki işlerini Avaz Avaz olarak takipteydik.

Aklımıza takılanları ve merak ettiklerimizi sorduk.

Ortaya çok keyif alarak yaptığımız bir söyleşi çıktı. Keyifli okumalar.

Emir Aksoy Myspace

Emir Aksoy Blogspot

Emir Bey Vimeo

Emir Bey Facebook

Sakareller Myspace

Emir Aksoy & Hayri Gökşin Özkoray *

Emir Aksoy & Orçun Sercan *

Aybike: Birbirinden farklı projelerin var ancak insanların aklında Emir Bey ile yer ettiğin kanaatindeyim. Emir Bey’den bahseder misin?

Emir: Emir Bey’in aklınıza gelmesi normal çünkü bu okulda (Boğaziçi Üniversitesi) okurken kurduğumuz ve yürüttüğümüz bir proje. 2007 senesinde başladık Emir Bey’e. Lisedeyken okul orkestrasında çalıyordum. İstanbul’a geldiğimde yani üniversiteye başladığımda şarkı söylemek istediğime karar verdim. Tesadüfi bir şekilde İstanbul Radyosu’nun sınavlarına girdim ve TSM Gençlik Korosu’na başladım. Yeni insanlarla tanıştım. Tanıştıklarımdan biri kanun çalıyordu. Ona sakin müzik yapma fikrimden bahsettim. Kabul etti. Emir Bey’deki bir diğer Emir ise liseden beri beraber çaldığım arkadaşım, davulcu, solist, Emir Yargın aslında. O da bize katıldı. Üçümüz böylelikle başlamış olduk. 2008 senesinde kanun çalan arkadaşımızın yerine Nağme Yarkın girdi. Klasik kemençe çalıyor kendisi. Tür sınırlandırması yapmadan, içimize sinen şarkıları çalıyorduk. 2009 yılında Nil İpek’le, 2009’un sonunda da Umut’la tanıştık. Nil İpek geri vokal yapıyor, Umut da kontrbas çalıyor. Kontrbas, gitar, klasik kemençe ve geri vokalden oluşan beş kişilik kadro oluştu. Bu beş kişilik kadro kemikleşmesinin hayalini kurduğum bir kadroydu çünkü herhangi biri eksik olduğunda kulağınız ister istemez arıyor. Şimdi hepsi oturdu. Birkaç aydır da Uluç (Büyükbeşe) eşlik ediyor bize gitarıyla vakit buldukça. Hep birlikte elimizden geldiğince bir şeyler yapıyoruz. Yarı yarıya yakın kendi bestelerimizi çalıyoruz.

Aybike: Emir Bey’le ilgili dikkatimi çeken bir husus da ev konserleri. Nereden aklınıza geldi böyle bir fikir?

Emir: Mesela bir yerde konser veriyoruz ve provası da çok güzel geçiyor. Konsere çıkıyoruz gitarı hoparlöre bağlıyoruz, şu şöyle bu böyle oluyor derken bizim evde çıkardığımızdan çok daha farklı bir ses çıkıyor. Bir kısım duyuluyor, bir kısım duyulmuyor. Öyle olunca da yansıtmaya çalıştığımız sesten çok farklı oluyor ve bu bizi mutsuz ediyor. Hayalimizdeki ses değil de çok daha metalik bir ses çıkıyor klasik gitardan misal. Bu durumu çözemedik zira çözmek için yeterli ses sistemi çok az yerde var. Tüm bahar ve açık hava konserlerimizde de bu sorunu yaşadık çünkü hakikaten iyi bir ekipman gerekiyor. Onlar da pek bulunan şeyler değil. Hal böyleyken biz de ev ortamında konser vermeyi düşündük. Yakın arkadaşlarımızı çağırırız, toplamda 15-20 kişi olur ve dinlemeye gelirler dedik. Geçtiğimiz 1.5-2 yıl süresinde de 4 tane ev konseri verdik. Güzel oluyor; bir saat çalıyoruz, sohbet ediyoruz, keyif alıyoruz…

Aybike: Uzun zamandır yazdığın bir blog’un var. Yaptığın müziği paylaşman adına blog’unun ne yönde etkisi oldu?

Emir: Klasik ergen blog’u yazıyordum başlarda. O dönem kalbim biraz kırıktı. (gülüyoruz) Bundan 5 sene öncesinde blog’unun olması “trendy” bir durum değildi. Konsept blog’larından ziyade daha kişisel blog’lar vardı ve bunların sayısı da azdı. Öyle olunca da blog yazan insanlar birbirlerini sıkı bir şekilde takip ediyorlardı. Windows’un dandik ses kayıt özelliği ile bir şeyler kaydedip koymuştum blog’uma. İnsanlar gaz verdiler, beğendiler. Deneme yanılma yoluyla yaptığın müziği blog aracılığıyla da paylaşabileceğimi böylelikle keşfetmiş oldum. İnternet eskiden şu anki kadar paylaşım odaklı değildi. Son 4-5 senede çok değişti –ki bu da iyi bir şey. Ancak ben, blog’umu müzik odaklı kullanmadım. Benim için günlük formatındadır hala. Konser duyurusu yaparken bunun için özel bir yazı yazmıyorum zira samimi gelmiyor baştan o formatta başlamadığım için.

Buse: Blog’unda hanımlı, beyli bir üslubun var. Bu üslubunun insanlarla aranda duvar ördüğünü düşünüyor musun?

Emir: Evet, aslında o duvar etkisini yaratıyor ama bundan çok da rahatsız değilim. İnternet sınırsız bir camia herkes okuyabilir; blog’um gizli değil neticede. Orayı okuyan birinin enseme şaplak atacak samimiyette hissetmesini istemem. Öncelikle kendini tanıtması, merhaba demesini falan isterim. Bu açıdan üslubumun başarılı olduğunu düşünüyorum.

Aybike: Emir Bey’den çok farklı bir formatta müzik icra eden Sakareller’de de çalıyorsun. Geçtiğimiz Mayıs’ta albüm çıktı, albümlü bir müzisyensin artık. Sakareller’e katılma sürecinden bahseder misin?

Emir: Aslında albümü çıkmış bir grubun müzisyeniyim çünkü albüm çıktığında çalmıyordum Sakareller’de. 2005 - 2006 yıllarında İstanbul’a geldiğimde bir arkadaşım vasıtasıyla keşfetmiştim Sakareller’i ve “Vay be!” demiştim çünkü o zamana kadar kulağım Mor ve Ötesi gibi daha ana akım kulvarında müzik yapan gruplara aşinaydı. Tanışmamız da tesadüfi bir şekilde gerçekleşti. Okuldaki üçüncü dönemimde* Hisar’da bir gün annemle beraber otururken birileri yanımızdan geçiyordu ve geçenlerden biri annemi fark etti. Yanımıza geldi. Gelen de Bahadır (Maşa) abiydi. Annem emekli edebiyat öğretmenidir, Bahadır abi annemin öğrencisiymiş. O gün sohbet ederken müzik yaptığımdan bahsettim. Aradan 4-5 sene geçti. Bahadır abiyle buluştuk, konuştuk. Grubun albüm çıkaracağından ancak gruptan birinin doktoraya gitme ihtimalinin olduğundan bahsetti. Doktoraya giderse benim çalmam yönünde bir teklifte bulundu. Neden olmasın dedim, bir süre de çalabilir miyim diye panikledim. Geçen Mayıs Peyote Müzik etiketiyle albüm yayınlandı. Uğur (gitarist) fizik doktorası yapmaya Amerika’ya gitti. Hasılı kelam bunun üzerine ben dahil oldum gruba. İlk Peyote konserine stresli bir şekilde çıktım ve bir sakatlık olmadan atlattık. (gülüyoruz) O zamandan bu zamana da yaklaşık 8-10 konser verdik.

Buse: Deneysel müzikle de ilgileniyorsun.

Emir: Müzik de sonuçta bir şekilde sosyal bir iletişim yöntemi. Yani, insanlarla tanıştıran müzik kulübü gibi bir yer düşünün, müzik çalmak da öyle bir şey. İnsan tek başına bir şeyler yaptığı zaman tamam yapıyor ama bir yerde kalıyor. Ben de o yüzden eskiden beri ne kadar farklı insanla birlikte müzik yapma deneyimim olursa o kadar farklı şeyler öğrenirim, algım açılır diye düşünürüm. Sakareller, Emir Bey gibi ya da konserlere konuk davet etmemiz gibi. Deneysel müzik yapma mevzusu da biraz bu algıda oldu. Paris’te yaşayan bir arkadaşım var, Gökşin. Kendisi sağlam bir caz dinleyicisidir. Müzik sohbetlerimiz olur kendisiyle. Tesadüfen işte Gökşin oradan kaydetse ben buradan kaydetsem sonra onları birleştirsek bir şeyler çıkar mı dedik. Bize göre güzel şeyler çıktı. Ancak eminim birçok insan saçmalık olarak nitelendirmiştir. Bunlar aslında çoğu müzisyenin aklında olan şeyler ama biraz yapmaktan korkuyorlar. Mesela tamamen hiçbir şeye bağlı olmadan aklımıza o anda gelip de çaldığımız kayıtlar da var onların içinde. Her müzisyen eline gitarı alıp evinde öyle bir şeyler yapıyordur ama ben bunu kaydedip bir yerde yayınlasam deli zanneder insanlar diye çekiniyorlardır gibime geliyor. Biz öyle düşünmedik, niye öyle düşünmedik onu da bilmiyorum ama bunu kaydedelim ve elimizde hatıra olsun dedik. Kimi şarkı daha bir forma oturmuş kimisi daha doğaçlama. Denemek istedik çünkü insan denemeden öğrenemiyor. Kayıtlarda bile birçok bilgi edinmiş olduk. Gökşin orada mızıkası ve vuvuzelasıyla bir şeyler kaydetti, ben burada gitarlarımla. Sonra onları birleştirdik, kapak tasarladık, görsel hazırladık, şarkıların hikayelerini yazdık ve koyduk bir yere. Birine ulaşırsa ulaşır, ulaşmazsa da çok önemli değil diyerek hareket ettik çünkü severek yaptığımız uğraşlardı.

Buse: Daha öncesi de var projelerinin; Antalya’da başladığın 99 senesine uzanan, özellikle sözleri çok eğlenceli kayıtlar.

Aybike: Orada da başka bir Emir’le tanışıyoruz.

Emir: Biraz iddialı bir açıklama olabilir ama hayatımda yaptığım en gerçekçi müzik diyebilirim. Yetenek ve icra olarak çok göz alıcı bir şey değil çünkü gitarı 98 senesinde almıştım ve çalmayı hiç bilmiyordum. Ancak insan, bana kalırsa, bazı toplumsal ve eğitimsel sınırlamaları olmadığı zaman çok daha yaratıcı şeyler yapabiliyor. Daha cesur olabiliyor. Uğraşırken burada nakarat bir daha dönsün, burada solo atalım algısı olmuyor. Paldır küldür aklına bir şey geliyor ve onu çalıyorsun. Orçun Sercan benim ilkokul ikiden beri arkadaşım, kendisi tıp öğrencisi, doktor olacak seneye. Gitarı ilk aldığım sene onunla birlikte bir grup kuralım müzik yapalım dedik. Zebani isminde bir grup kurduk ve hala o isimde bir rock veya metal grubunun olmamasına şaşırıyorum, çok güzel bir isim bence. (gülüyoruz) Orçun söz yazıyordu -ki hala da yazıyor, insanını aklına gelmeyecek eğlenceli sözlerdi genelde. Ben de onları besteliyordum. O zaman altı şarkı yapmıştık öyle. Ama dediğim gibi müzikal anlamda çok yüksek değerler beklenecek kayıtlar değildi bunlar. Seslerimiz zaten iğrenç, çocuk sesi. Bunları da daha cesur bir hareketle albüm olarak kaydettik ama stüdyoya girerek değil evde kasetin kayıt tuşuna basarak. Sonra Orçun ile farklı liselere gittik ama Antalya’daydık bir şeyler üretmeye devam ettik. Sonra bu insanlara komik gelmeye başladı, yakın çevremizden bahsediyorum. Böylece biz de her fırsatımız olduğunda kayıtları biraz da yenileyelim kafasında tekrar çaldık. İlk single hitimiz de Sırılsıklam’dı.

Emir Bey - Nilüfer (06.2010) from Emir Bey on Vimeo.

Aybike: Evet ben de severek dinledim gerçekten keyifli şarkılar. Birbirinden farklı çok projen var az önce de konuştuğumuz gibi, farklı müzisyenlerle çalışmışsın. Bunun nasıl bir yararı oldu? Ya da bir tane projeye odaklanayım artık gibi düşüncelerin geçtiği oluyor mu hiç aklından?

Emir: Aslında her yıl öyle düşünüyorum sonra bakıyorum olmuyor. Daha çok şeyle ilgilenmek istiyorum. Genelde annem bir tanesini yap adam gibi yapacaksan, yedi- sekiz parçaya bölünme diyor. Ama bence üniversite de, lise de buna imkan sağlayan bir ortam, kendi zamanını yönetme lüksün var. Şu an iş hayatında yok mesela, daha üç aylık iş deneyimiyle bunu söyleyebilirim. Dediğim gibi okuldayken yeterince vaktim varken daha çok iş yapayım, okul bittiği zaman bak ben bunu yaptım bu kadar zaman diyebileceğim bir şey olsun diyordum. Emir Bey de öyle bir ürün olarak çıktı.

Aybike: Emir Bey’in albüm hazırlıkları var mı peki? İlerde neler olacak?

Emir: Belli aralıklarla düşünüyorum ben ama sonra unutuyorum. Albüm yapmak zor, siz de takip ediyorsunuz sonuçta müzik piyasasını, gitgide zorlaşıyor. Basılmasını ve yayınlanmasını geçtim, adam gibi kaydedilmesi insanların bir araya gelmesi bile zor. Emir Bey olarak en son altı kişi olduk ama herkes senede toplasan on beş gün aynı şehirde olabiliyor. Prova yapmamız bile zor oluyor. Senede üç dört konserimiz olabiliyor. Bir yandan düşünüyorum bu insanlar daha da bir dağılmadan bir şekilde kayıt yapalım, uç derecede profesyonel bir kayıt olmasa da biz iyi çalmaya gayret edelim ve hiçbir yerde basmasak bile kendi elimizde hatıra olsun diye.

Aybike: Birlikte çalmak istediğin, şu müzisyenle de beraber bir şeyler yapsam dediğim birileri var mı peki aklında?

Emir: Sevdiğim çok müzisyen var ama bunların çoğu kolay ulaşılabilecek müzisyenler değil. Yurtdışından veya yurtiçinden olsun. Aslında kolay ulaşılabilir de çok farklı müzikler yapıyoruz, aynı potada eritemeyeceğimiz tarzlarda. Örneğin, çok sevdiğim Klasik Türk Müziği müzisyenleri var ama o adam tamburuyla bizim grupta ne yapabilir nasıl konuk edebiliriz şeklinde düşününce de bir yere oturtamıyorum. Takip etiğim kişilerle de bir şey yapmaya gelince bence istenince yapılabilir, zor olacağını zannetmiyorum. Artık insanların maillerini kolay bulabiliyorsun, telefonlarına kolay ulaşabiliyorsun. Geçenlerde denedik olmadı gerçi. 60 m2 konserinde biraz daha ünlü konuklarımız olacaktı.

Aybike: Kimlerdi?

Emir: Fırat Tanış ile Halil Sezai Paracıkoğlu olacaktı. Fırat Tanış, Yani şarkısını yapan, seslendiren oyuncu. Şarkıyı onun söylediği videodan öğrenmiştim. Onun vakti olmadı. Bir de insanlar çok yoğun, başka işleri güçleri de var herkesin. Halil Sezai’den de bir ses çıkmadı. Önce bir gelirim dedi ama sonra iptal oldu. İlerde bir kayıt yapılırsa mesela Jehan Barbur gibi biriyle söylemek çok isterim. Bir yandan da Nil İpek var zaten, kimseye gerek yok gibi o varken. Çok beğeniyorum Nil İpek’in sesini, müzik tarzını, şarkılarını.

Buse: Albümlerden ya da usta isimlerden etkilenerek şarkı yaptığın oluyor mu? Ya da kimlerden etkileniyorsun?

Emir: İyi soru diyerek vakit kazanmalı… Antalya’dayken çok olmasa da İstanbul’a geldiğimden beri farklı müzik dinliyorum. Ama müzik dinlemeye başladığım yaşlarda hep metal ve rock ağırlıklı müzik dinledim. O yüzden sevdiğim şarkılar aşağı yukarı o formlarda diyebilirim. Müzisyen olarak düşününce de açıkçası şuna benzeyeyim motivasyonuyla yapmadığım için öyle bir şey diyemiyorum. Bazen yapıp bitirdikten sonra şarkının şu kısmı buna benzemiş mesela diyebiliyorum. Muhakkak her dinlediğin fark etmeden bir şekilde beyninde yer edebiliyor. Bir şeyler üretmeye çalıştığın zaman farkında olmadan seni dinleyenler tarafından anlaşılabiliyor bu kısmı buraya benzemiş burasının söyleyiş tarzı aynı olmuş diyerek. Örnek aldığım çok müzisyen var ama bu müzisyenler benim müzik tarzımda işler yapmıyorlar zaten. Bu yüzden müziğime o kadar yansımıyor. MeselaMegadeth’in solisti, gitaristi Dave Mustain’i çok severim ama onun yaptıkları gibi bir şarkı yapamadım henüz. Heavy metal grubu kurarsak bir gün onu da yaparız umuyorum.

Aybike: Son zamanlarda çok beğendin bir albüm oldu mu?

Emir: En son Emir Yargın’ın albümü çıktı, sekiz şarkısı da mükemmel, lansmanı da mükemmeldi, ben de çaldım onunla sahnede, Nil İpek de, Umut da, Onor Bumbum da hep birlikteydik sahnede. Tokat klibi de çok keyifli. Daha öncesinde Onor Bumbum’un albümü çıktı. Eskiden beri tanıyordum, Emir Yargın’ın çocukluk arkadaşı. Türkiye’de elektronik müziği ilk yapan insanlardan biri diyebilirim, lise yıllarından beri daha elektronik müzik kavramı bile oturmamışken yapıyormuş mesela. Ben de bazı şarkılarını severek dinliyordum. Albümü çıkınca aldım hemen, lansman konserine gittik, Umut Onor’la da çalıyor aynı zamanda. Bir kısmı bildiğim şarkılar, bir kısmı ilk kez dinlediğim şarkılar. Üzerinde detaylı çalışıldığını hissetim albümün. Şarkılar bir anda yapılmış ve albüme konulmuş şarkılar da değil, altı yedi senelik emek var ve o zamanla hem adamın kendini geliştirmesiyle hem kazandığı müzik birikimiyle birlikte bir süzgeçten geçmiş. Hiçbir şarkıda ego patlaması görmüyorum, her şarkı hakikaten samimi geliyor. Onun tarzı da melankolik açıdan hemen hemen benim tarzıma yakın. O yüzden albümü alır almaz her şarkısını çalalım, cover’layalım diye düşündüm. Sakareller’in de keza öyleydi. Albüm çıkarken grupta olmadığım için daha rahat reklam yapabiliyorum şu an. Sakareller yedi senelik bir grup ve çoğu şarkısı da beş yıldan daha fazla bir geçmişe sahip. Birçok yerde çalışırken, çalarken bir form almış şarkılar ve hani dinlediğin zaman tamam bu şarkı olmuş daha da bir şey eklenemez diyorsun. Ben de biraz öyle bitmiş işleri seviyorum. Tabii ki konserlerde çıkıp farklı versiyonlarıyla çaldıklarında da keyif alırım ama albüm olarak dinlediğim zaman bana çok keyif veren Türkçe albümler olarak bu ikisine örnek verebilirim. Birsen Tezer’in Cihan albümü var 2009’da çıkan. Mükemmel bir albüm benim gözümde. Caz ağırlıklı diyebiliriz. Türk müziğine de çok hakim bir sesi var. Kendi besteleri ile Bülent Ortaçgil besteleri var albümde. Lemur’un EP’sini tekrar tekar dinledim ve çok beğendim. Düşünüyorum acaba kişisel bağ kurduğum insanların müziklerini daha mı çok severek dinliyorum diye. Hakikaten de öyle. Ancak Birsen Tezer hiç tanımadığım bir isim ve mükemmel bir albüm yapmış başka söze gerek yok, aldığımdan beri dinliyorum defalarca kez de dinleyebilirim. Son dinlediğim mükemmel iki albüm ise sanırım 2010’da çıkan Ceylan Ertem’in Soluk albümü ve 2011’de çıkan Nada’nın Oda albümü, bunları da tekrar tekrar hiç sıkılmadan dinliyorum.

Aybike: İlerleyen günlerde nerelerde görebiliriz seni?

Emir: Evde.

Aybike: Konserler olacak mı?

Emir: Yakın zamanda Sakareller ile olacak Peyote’de. Sakareller Peyote açıldığından beri orada çalan bir grup, o yüzden ahbaplık var aralarında. Albüm de oradan çıkınca artık daha bir ağabey kardeş gibi görüyorlar birbirlerini. Ben de yavaş yavaş içine giriyorum o ilişkinin. Sakareller ile EP yaptık bu arada dört tane şarkımız var. Bir tanesi Pixies şarkısı Alec Eiffel. Sözlerini Türkçeleştirdik onu söylüyoruz. Bir tane Radiohead şarkısıAnyone Can Play Guitar var ve onu Herkes Bağlama Çalamaz diye Türkçeleştirdik. Kraftwerk’in Radioactivityşarkısı var. Bir de sözlerini değiştirmedik, Galip Dede isimli 70’lerden Akvaryum diye bir grubun şarkısını çalıyoruz.

Aybike: Geniş bir skalada olmuş keza Kraftwerk, Radiohead…

Emir: Sakareller’deki insanlar da farklı müzikler dinleyen insanlar. Ben mesela hiç Pixies dinlememiştim hayatımda. Çalmam gerekmese de dinlemezdim açık konuşmak gerekirse. Çaldıkça insan bir şeyleri anlıyor. Kraftwerk’i de çok az dinlemiştim mesela. Adamlar seneler önce yapıp babalar gibi ortaya koymuşlar. Elektronik müziğin devi hatta tekeli adamlar. Geçen gün Radiohead’in bizim de çaldığımız “Anyone Can Play Guitar” şarkısının eski bir videosunu bulup yollamış arkadaşlar ve çoluk çocuklar resmen adamlar. Havuz partisindeler, bir ara da klip çekmişler böyle. Saçlar punk, tarzlar farklı. Yani herkes değişiyor ya zamanla. Bunu gördüm o videoda ve en çok ona eğlendim, sokakta görsen dönüp de bakmayacağın hareketler. O zaman öyle değilmiş tabii, 2011 gözüyle değerlendiriyoruz ve komik geldi.

- yazıdaki yıldızlı kısımlar ve Buradan sonrası benim eklemelerimdir -

BÜTMK var bir de müzik hayatımın en önemli deneyimi diyebileceğim. Boğaziçi Üniversitesi Türk Müziği Kulübü. Sadece koro veya solo eserler söylediğimiz bir yer değil, bir damak tadı kazandığımız bir ayrı ortam. Dünyanın en sıra dışı insanlarından Gönül Paçacı hocamızın şefliğinde, birbirinden güzel insanlarla geçirilen 3-4 seneye değinmemek içime oturdu.

Bir de BÜMK (Müzik Kulübü) ve Avaz Avaz (Kulüp mecmuası) hakkında ufak tefek eleştirilerim vardı ama kayıt cihazının ömrü yetmedi ne yazık ki, bunlardan bir zaman ayrıca bahsetmek lazım. Bu röportaja vakit ayıran Aybike Hanım ve Buse Hanım'a teşekkürler, bir de röportaj esnasında yanımda gıkını çıkartmadan oturan Umut Bey'e.

Pembe Şemsiye

2011-05-29T23:30:00.004+03:00

Her insan hayatında kısa bir süre de olsa rock star olurmuş derler, bir devrin daha sonuna mı geldik acaba diye düşünmeden edemiyorum. Dün gecenin bir vakti Barış Bey'le Tünel'den Karaköy'e doğru koşarken -gerçekten koşarken- elimde bir de pembe şemsiye vardı. Şeker pembesi. İşte hayat böyle bazen, insanı kolayca açıklayamayacağı durumlara sürüklüyor. Gözlemci ve hızlı düşünen görgü tanıkları için sayfalarca hikayeye konu olabilirdim yani. Ben böyle bir şey görsem güzel bir hikaye yazardım en azından. Gençler tembel azizim. Hafta sonunu da hafta içi kadar yoğun geçirmekte üzerime yok gerçekten. Ama dedikleri gibi. "Belki de en zor zanaat basit yaşamak hayatı..." Büyümek biraz yorucu, biraz kırıcı, biraz asosyalleştirici, biraz da zor. Hep cesur, hep kararlı da olmak lazım, hep ben güçlüyüm imajı çizmek lazım. Siz siz olun. Bu cümle de bana en iyi yazıları yazan şu adam'ı hatırlattı. Bir de şu video'yu izledim geçen gün etkilendim, sene kaç yahu! Başlığa ithâfen aşağıdaki şarkı en sevdiğim gruptan tüm sevenlerine gelsin:

Sakareller - Şemsiye / Paprika from Sakareller on Vimeo.

Âlâ

2011-05-24T22:09:00.004+03:00

Yahu hayat bazen milyonlarca angarya ve keyifsizlikle doluyor ya, hep dua etmek lazım ki bu durumlar "bazen/nadiren" olmaya devam etsin. Sanmayın ki kötü bir şey geldi başıma. Sadece sonsuza dek böyle mi geçecek hayatım dediğim günler oluyor bazen. Rokstar olmadan adam çarpmak lazım biraz. Neyse Emir Yargın gitgide geniş kitlelerce tanınıyor yeni albümü ve klibiyle, siz ne duruyorsunuz onu beğenmek için anlamadım ki? Buyrun burdan beğenin. Geçen gün BÜTMK (yani bizim Türk Müziği Kulübü) bana ve bir grup mezununa plaket verdi. Üzerinde baya komik bir iki ayrıntı var ama esas olarak beni Türk Müziği'ne katkılarımdan ötürü (tırnak kadar olabildiyse ne âlâ) tebrik ediyor ve müziğe devam etmeye teşvik ediyor. Bu açıdan gurur verici. Diğer fotoğrafta ise Nil İpek Hanım'la hunharca back vokal yapıyoruz. Böyle de ışık hızıyla konu değiştirir yazıyı noktalarım.

Emir Yargın'dan Türk Müzik Piyasasına Bir "Tokat"

2011-05-23T10:43:00.007+03:00

Not: Çok resmi formatta bir yazı oldu, korkmayın hep vakitsizlikten oluyor, çünkü bültenlerinden yararlandım sanki kendim yazmışçasına hayasızca.

Emir Yargın heyecanla beklenen ilk albümü Tokat’ı geçtiğimiz günlerde yayınladı. Albümde Emir Yargın’a senelerdir birlikte müzik yaptığı, farklı projeleriyle ismini duyurmuş pek çok müzisyen eşlik etti. Albümde Yargın’a eşlik eden müzisyenler başta Onor Bumbum olmak üzere, (bendeniz) Emir Aksoy, Nil İpek Hülagü, Umut Şimşekli, Nurtun Şarman, lansman konserinde de sanatçıyı sahnede yalnız bırakmayarak, müzikseverlere unutulmaz bir gece yaşattı.

Kuzu Müzik’ten çıkan Tokat albümü www.kuzumuzik.com adresinden ücretsiz olarak dinlenebiliyor ve satın alınıp indirilebiliyor. Ghetto’da gerçekleştirilen lansman konseriyle tanıtımı yapılan albüm, müzik piyasalarına yepyeni bir soluk getirmeyi hedefliyor. Tokat albümü, sıra dışı 8 şarkıdan oluşuyor. Emir Yargın şarkılarıyla dinleyenleri farklı mekanlara götürüyor ve farklı karakterlerle tanıştırıyor, bunları yaparken de gerçek hayata göndermeler yapmayı ihmal etmiyor. Yaptığı müziği “yenilikçi pop” olarak tanımlayan Yargın; enerjisi, tarzı ve müziğiyle Türkiye’nin ve dünyanın yeni popstar’ı olmaya adaylığını koyuyor.

Gecenin başlangıcında lansman konserine gelenlere özel, albümün çıkış şarkısı Tokat’a çekilen klibin ilk gösterimi gerçekleştirildi. Tokat şarkısı, farklı ve eğlenceli klibiyle de çok konuşuluyor. İsmet Kurtuluş’un yönetmenliğinde çekilen klibin başrolünde ünlü oyuncu Serdar Deniz yer alıyor. Televizyon kanalları ve internet üzerinden yayınlanan klip, kaliteli çekimleri, samimi oyuncuları ve sürpriz konuklarıyla müzikseverlere “yenilikçi pop” tanımı hakkında da bir fikir veriyor.

Klibi de koyalım tam olsun:

Emir Yargın - Tokat from emir yargin on Vimeo.

Yönetmen: İsmet Kurtuluş
Oyuncular: Serdar Deniz, Emir Aksoy, Haluk Can Dizdaroğlu, Mustafa Özkurt, Melis Sincer
Robotlar: Orkun Kont, Yeşim Tunç, Pelin Aslan
Styling: Buğra Özalp
Görüntü Yönetmeni: Oytun Orgül
Görsel Efektler: Hazal Giraygil
Koreografi: Yeşim Tunç
Prodüktor: Emir Yargın

Emir Yargın kliple ilgili şunları söyledi:

"4 ayrı günde yapılan çekimlerde fazlasıyla yorulduk ve eğlendik. Babam Cemal Yargın ve ben, ağabeyim Bahadır Yargın'ın tasarladığı kostümlerde kullanılacak aksesuarları bulmak için tüm Eminönü esnafıyla haşır neşir olup güzel dostluklar elde ettik. Bir çok kez ellerimiz yandı, tekrar tekrar yaptık ve bozduk. Usta oyuncu Serdar Deniz klibin kötü adamı rolünde oynayarak mafya babasını canlandırdı. İç mekan çekimleri Cumhur Kaplan’a ait 'ISTUDYO'da gerçekleşti, klip için kilolarca geri dönüştürülmüş Kraft kağıdı kullanıldı. Robot Dostlarım çekimlerde çok acı çekti. Galata Köprüsü sahnelerinde halk robotlara yoğun ilgi gösterdi. Eğer yeterince dikkatliyseniz klipte Onor Bumbum'u bile görebilirsiniz. =) Ve sonunda Tokat huzurlarınızda! Bu yolculuğa benimle birlikte çıkan herkese çok teşekkürler!"

Yayınlandığı televizyon kanalları ve paylaşıldığı internet sitelerinde şimdiden büyük ilgiyle karşılanan klip, müzikseverlerden olumlu tepkiler alıyor. Şarkı sözlerindeki hikayenin doğrudan senaryoya yansıtıldığı klipte, sokaklardaki ve içimizdeki şiddete gönderme yapılıyor. Emir Yargın’ın, kıyafetlerinden saçına, kendi tasarımı olan kolyelerinden ayakkabısına kadar her yönüyle dikkat çekici olan imajı, klibin karşılaştığı ilgiliyi açıklayan etmenlerden biri oluyor.

Emir Yargın kimdir?

1988'de Ankara'da doğdu,
13 yaşında davul çalmaya başladı,
Lise yılları boyunca pek çok konserde davulcu olarak yer aldı,
Plato Film’in “Rüzgarlı Tepe” adlı uzun metrajlı filminde yardımcı erkek oyuncu rolünde oynadı.
Seneryosu kendine ait olan ve başrolünü üstlendiği “Çay” isimli kısa filmi İstanbul Erkek Lisesi Kısa Film Yarışması'nda ödül aldı,
İstanbul Üniversitesi İşletme Bölümü’nü tamamladı,
Öğrencilik yılları boyunca pek çok farklı müzik grubunda solist ve davulcu olarak yer aldı,
Reklam filmlerinde rol aldı,
Türkçe sözlü pop şarkıları yazıp bestelemeye başladı,
Şarkılarının kayıt sürecinde Onor Bumbum’la çalıştı,
“Origami” adlı şarkısı 2010 Japon-Türk Dostluk Yılı kapsamında Japon Konsolosluğu'nun arşivlerine girdi,
Onor Bumbum'la elektronik altyapılı dans müziği icra ettikleri The Bananas grubunu kurdu, İstanbul, Antalya, Adana, Bursa ve Eskişehir gibi pek çok şehrin popüler mekanlarında konserler verdi,
“Fucker Discotheque” isimli şarkıları ve şarkının eğlenceli klibi internette büyük ilgi gördü,
Yaptığı viral videolar internette büyük ilgi gördü ulusal televizyon kanallarında yer aldı.

Emir Yargın Hakkında:
www.emiryargin.com
www.facebook.com/emiryarginfan
http://twitter.com/EmirYargin

Bavul *

2011-05-15T12:10:00.004+03:00

Geçtiğimiz hafta yine nice olaylarla doluydu. Ahaha bu giriş tam bir evet çok farklı bir insanım bu yüzden de çok takip edilmesi gereken bir blogger'ım girişi oldu. Her neyse yoğun geçen bir haftayı daha geride bırakmışken, bazı konuların üzerinden geçmeliyim diye düşündüm.

Evvela, bizim bu yakanın otobüslerinin durakları söyleme konusundaki yavaş yavaş alıştığım ısrarları, geçen gün beni baya eğlendirdi. Otobüs zaten Ikarus (hayır sevmediğimden değil aksine en sevdiğim otobüs bunlar) bu da demek oluyor ki benimle yaşıt da olabilir biraz daha benden genç olabilir ve son teknoloji şekilde durak isimlerini okuyor falan. Neyse tabi bunlar güzel şeyler ama Şükrü Saraç Oğlu Staaaadı deyince olmadı. Otobüsün içinde 2 teyze ve ben baya güldük. Alman ekolü diyeceğim ama Macar olsa gerek Ikarus'lar. Şıtaaaad diyecek utanmasa. Bir diğer otobüsle ilgili hayalim, daha doğrusu tüm toplu taşımada olur bu, inerken pardon, afedersiniz gibi kelimeler yerine, "bana müsaade" diyerek inme isteği.

Geçtiğimiz hafta vapurda yürüyüşten gelen karma bir grup sol örgütlü genç gördüm, benden daha küçük yaşlardadırlar diye düşündüm. "Gençlik gelecek, gelecek sosyalizm" diye çok güzel bir slogan attılar. Daha doğrusu attıkları sloganlar, arasında benim en hoşuma giden buydu. Bir de Ebru Hanım'ın bu yazısı ve sonundaki etkileyici video var.

Gelelim geçtiğimiz haftanın konser programına. En değerli dostlarımdan Emir Yargın'ın albümü artık resmen çıktı. Tokat isimli müthiş albüm 8 adet birbirinden güzel şarkıdan oluşuyor. Lansman konserinde, sahnede Emir Yargın'ın yanı sıra, Onor Bumbum, ben, Nil İpek Hanım, Umut Bey ve Nurtun Bey vardı. Hayatımın en keyifli bir kaç konserinden biriydi, en eğlenceli konseri olduğu ise şüphe götürmez. Konser öncesi bizim de yer aldığımız müthiş keyifli Tokat klibinin de ilk gösterimi yapıldı. Bence seyircilerden tam not aldı bu gösterim. Ardından sahne başladı. Tokat gösterimini de Emir Yargın'ı da ben anons ettim ki bu ayrıca keyifliydi. Konser dediğim gibi muazzamdı, gerek ses olsun, gerek sahnedeki enerji. Hayatımın en çok hareket ettiğim konseriydi, 6 şişe su içtim 1 saatte, bu açıklayıcı olmuştur. Robot dostlarımız da Tokat şarkısında bizi yalnız bırakmadılar. DHA'ya sızan görseli de burada paylaşarak bu sözümü kanıtlıyorum. Her şeyiyle müthiş bir geceydi. Ghetto'yu doldurmak kolay iş değildir. Albümün tamamını buradan dinleyin, Emir Yargın'ı da buradan takip edin!

Cuma gününe geldiğimizde bu sefer bir başka konser ile karşı karşıyaydık. Sakareller olarak İTÜ Taşkışla Şenliği'nde sahne alacaktık. Soundcheck, şudur budur dostların yardımıyla bir şekilde halloldu ve ben işten geç çıkmama rağmen yetişebildim. Biraz Yora dinleme şansım bile oldu. Bu sene festivallerden yana şanssızız. Taşoda'da da 15-20 kişi dinlemişti, zaten buz gibi hava ve anneler günü sebebiyle her sene binlerce kişinin olduğu çimlerde ancak bir kaç yüz kişi vardı. Taşkışla'da da durum pek farklı değildi, daha kalabalıktı ama dinleyen, sahne önüne yanaşan insan sayısı pek fazla değildi. Yine de güzel güzel çaldık söyledik, daha az üşüdüm Taşoda'dan. Bizden sonra Sahte Rakı'yı dinledim. Çoook keyifli ve çok yönüyle takdire şayan bir grup. Zaten Emre Bey'in çalması yeterken, bir de Emir Ağabey ve Ozan Bey sahnedeydi. Mızıkacı, basçı, davulcu herkes çok keyifliydi. Solist ise hayatımda gördüğüm en başarılı frontman'lerden biriydi. Gerek sesi, gerek 2-3 şarkıda seyirciyi avcunun içine alışı ve tüm kalabalığı sahne önüne çekişi, tek kelimeyle çok çok çok keyifliydi. Zebrass'tan sonra dinlenecek cover grubu kalmadı piyasada artık derken, gerektiği zamanlar için gayet güzeline denk gelmiş olduk böylece.

Sonra diğerleri çıktı sahneye, yaptıkları müzik ile çektikleri seyircinin orantısızlığına hep üzüleceğim sanırım ama bunu dile getirdikçe kıskanç yaftasından öteye de ilerleyemiyorum. Ne yapalım, büyük pazarlama projeleri büyük kitlelerce sahiplenilip ateşle savunuluyor. Adam Smith'in dediği gibi "laissez faire".

Dün ise bir dişçi ziyareti yaptık annemle. Derya Abla ve Yusuf Ağabey'i görmüş olduk. Dişlerimle ilgili hafif endişelendiren bir iki şey öğrendim. Sonra endişelerimiz yatışsın diye ailece Moda'ya gidip bir öğle yemeği yedik ve çay patlattık. Sonrasında da Merve Hanım'cığımla Kuzguncuk ve Beylerbeyi turuna çıktık. Çok güzel bir gündü dün, ilk kez baharın geldiğini hissettim. Merve Hanım'cığım da çok güzeldi laf aramızda. Akşam da Merve Hanım, ağabey ve ben benim tek gittiğim sinema filmi serisi olan Hızlı ve Öfkeli'nin beşincisine gittik. Favellas görmeyeli olmuştu baya bir filmde, iyi oldu. Biraz abartılı da olsa serinin iyi filmlerindendi. Sonra telefonumu sinemada unuttuğumuz için geceyarısı bir tur dah döndük oraya ama olsun. Bugün ise yeni ve güzel bir gün daha bizi bekliyor. Bakalım kahramanımız Ash gelecek bölümde nelerle karşılaşacak?

Bu arada Ceylan Ertem'in Soluk albümünü almış bulundum, gerçekten çok da iyi oldu çok da güzel oldu, ama tek üzüldüğüm şey, ben ki bu kadını takip eder severim senelerdir, benim bile doğru düzgün haberim yok geçen sene çıkan bu albümden, bana mı yazıklar olsun, müzik piyasasına mı bilemedim. Aldığım diğer iki albüm ise Tanju Duru'nun (Allah rahmet eylesin.) Duru Zamanlar albümü ve Bülent Ortaçgil'in Eski Defterler albümü. Komik bir şekilde ilk dinlediğim Bülent Ortaçgil albümü de bu. Bu üç albümü de kefilim. Başka bir albüm niyetiyle girmiştim D&R'a bunları alıp çıktım ama o niyetlendiğim albüme de kefil olacağım zamanı gelince.

* Derinlerde bir yerde

Boğulsam bile bile

Seçtiğim yoldur bu

Seve seve yorulduğum

(Nada)

Perşembe ve Cuma

2011-05-11T10:36:00.006+03:00

Merhabalar efendiler,
Bu hafta perşembe ve cuma günü iki ayrı konser var,
sizleri haberdar etmek istedim, gelmeyeni hırpalıyoruz.

12 Mayıs Perşembe // Emir Yargın "Tokat" Albüm Lansmanı @ Ghetto

10 senedir birlikte müzik yaptığım kadim dostum kendi albümünü yayınlıyor,
ben de sahnede ona eşlik edeceğim, elektronik öğeler içeren yaratıcı
pop müzik, danse etmeye, eğlenmeye uygun. Saat tam 22.00'de
Ghetto'da olacak konser, lansman olduğu için uzun sürmez ama
çok keyifli olacak gibi. İstediğiniz kadar davetiyem mevcut.

http://www.ghettoist.net/tr/etkinlik/emir-yargin-tokat-album-lansman-konseri-236/

13 Mayıs Cuma // Sakareller @ İTÜ Taşkışla Bahar Şenliği

2003'te kurulmuş Türkçe sözlü bence yaratıcı bir rock müzik yapan
Sakareller'in konseri bu da. 2010 Mayıs'ta ilk albüm "Beş Dakika Daha"
yayınlanmıştı ben de geçen yaz dahil olmuştum gruba Uğur Bey'in yerine,
o gece 5 grup çıkacak sanırım saat 20.00 - 21.00 arası
sahnede biz olacağız, kampüs de yakın, etkinlik de ücretsiz.

http://bant.tv/news/?p=1205

Sevgiler, saygılar.

Oda *

2011-05-05T01:48:00.002+03:00

İnsanoğlu kuş misali, hayat da puşt...

"Bir yalan uydurdum kendime söyler dururum ben

Bu geceyi atlat, yarınlar çok güzel olacak."

* Nada

Ellerim Hep Düğmelerde *

2011-04-24T22:42:00.002+03:00

Uçlarda geçirilen bir hafta sonunun daha sonuna geldik, bugün bir kaç kez tekrar ettiğim gibi hafta içi çok dinlendirici geçiyor ya, ondan hafta sonu iyice yorulalım diye uğraşıyoruz. Emir Yargın'ın klip çekimi bitti, izleyenleri Tokat'layan bir klip gelecek yakında. Bunun haricinde şunu bir kez daha anladım ki Kadıköy'ün mekan kültürü de müzik kültürü de Beyoğlu'ndan ileride. Bu hafta da çok yoğun geçecek, hafta sonu güzel olacak ama umarım. Sonraki hafta sonu da milyonlarca olay olacak aynı günde, Merve Hanım'ın doğum günü, anneler günü ve büyük ihtimalle Sakareller konseri. Sakareller demişken, konser videosu olmasa da, geçtiğimiz Mayıs ayında Peyote Müzik etiketiyle çıkan ilk albüm "Beş Dakika Daha"nın en sevdiğim parçasını paylaşayım, aşağıdaki yazıya gelen yorum üzerine,

* İbreler:

Sakareller - İbreler / Critical Past from Sakareller on Vimeo.

Ah Yalan Dünya

2011-04-17T21:47:00.005+03:00

Geçtiğimiz hafta neler yaptığımı tam hatırlamıyorum. Lakin Sakareller tarihimin en kötü konserini verdim diyebilirim. Bunun sebebi, benim hatalarım, saçmalamalarım değildi bu sefer, ilk kez kendi elimde olmayan ve o an çözemeyeceğim bir sıkıntı oldu, gitarın manyetik değiştirmeye yarayan mandallarında bir temassızlık vardı. İlk üç dört şarkı sürekli çatır çutur sesler geldi elektrik patlamaları gibi. Sonrasında azıcık geçti, bu sefer de mandalları değiştirdiğim için gitarın tonunu sevmedim falan filan. Her neyse çok keyifsiz çaldım, halbuki Peyote en sorunsuz, en alıştığım sahneydi. Neyse olacağı varmış diyelim. Bizden önce Toz ve Toz sahnedeydi, bitiriş şarkıları pek iyiydi. Solisti evvelden Seni Görmem İmkansız konserinde, davulcuyu da Richocet konserinde dinlemiştim, bir de Toz ve Toz olarak dinledim, iyi de oldu. Onlar da bizi dinlediler sanırım bir süre ama benim gitar sürekli çatırdadığı için çok fena keyifsizdim pek bakamadım, yine de dinleyen herkese teşekkürler!

Hafta içi her gün 5 saat uyuduğum yetmiyormuş gibi, Cuma gecesi konser sonrası üç buçuk saat uyudum, sonra sabah Kartal'a gittik. Kulübün aktivitesi vardı, çocuklara diş sağlığı eğitimi verdik. Sonra eve geldik, genel merkeze geçip orkestra provası yaptık, sonunda bu sabah uyudum. Azıcık müzik dinledim, Merve Hanım'la görüştüm kendisi elektronik müzik işine girmiş bugün, şimdi de Behzat Ç. izliyorum. Yeni bir şarkı üzerinde çalışmalar yapıyorum. Hayat eskisine oranla, çok daha hızlı geçer oldu. Neden öyle oldu anlamıyorum, bu hızda gidersem çabuk yaşlanırım. Nada'nın albümünü de bu yılın en iyileri arasına koyuyorum bu arada. Aklınızda olsun, albümün ismi Oda. Bakalım bu hafta bize neler getirecek.Taşoda konseri ne iyi konsermiş diyorum videolarını izledikçe, tekrar öyle konserler vermek de nasip olur umarım. Mayıs Sakareller için yoğun geçecek, umarım bir daha çözemeyeceğim bir sorun yaşamam, güzel geçer hep konserler.

Fotoğrafı, öncelikle geçen günlerde doğum günü olan İmre Hanım'a, sonra da arkada fotoğraf bombalamada dünya devi olan Nil İpek Hanım ve Ali Bey'e armağan ediyorum.

Sandık

2011-04-12T23:08:00.003+03:00

Allah sizi inandırsın, bilok yazacak vakit kalmıyor bazen. Deseler 2005'te, böyle günler gelecek, insanların bilok yazacak vakti olmayacak, inanır mıydım? İnanırdım. Pek çok olay vuku buldu bu yazmadığım esnada. Hızlıca geçecek olursak, Merve Hanım ve Emir Yargın efendi ile Nada konserine gittik, iyi ki de gittik. Bunla ilgili bir sayfa yazı yazılır ayrıca ama grubun üçte biri beni görmezden geldi ona bozuldum, hahah. Mispis konseri geçti bir adet, her zamanki havalılığında, Nişantaşı'nda devam etti gece, sabah bilinçsizce kalktım. Anne hanım Antalya'ya gittiğinden bir kaç gün böyle geçti. Emir Yargın Efendi'nin sahnesine yakışayım, hareketli gitarist olayım diye odada atlayıp zıplarken belimi sakatladım. Bravo. Yeni yeni geçiyor, Sakareller provası yaptım. A Hanım, Emre Bey ve Kerem Bey'le tanıştım. Hayat enteresan! Birlikte Arkaoda'da noise'lara gark olduk aylar belki de seneler sonra. Bundan evvel aynı gün Merve Hanım'la araba yıkadık, pek değişik oldu, özellikle çıkar çıkmaz yağmur yağması. Araba tekrar çamur olunca da hava güneş açtı! Sonra Koşuyolu, sonra Fenerbahçe, keyifli bir koşturmaca. Bugün Oyungezer dergisinden Damla Hanım ve kameralı dostu Sakareller'le röportaj yaptı, o da keyifli geçti, yani eğlendik aslında, sonrasında da Nada'nın albümünü aldım, daha dinleyemedim o ayrı. Yarın akşam Karga'da Kompile Karga 2'nin lansman partisi varmış, hani içinde Sanık'ın da olduğu albüm, bir gidip bakacağız. Biz girince Sandık çalmazlarsa, çıkar dönerim. Cuma akşamı ise Peyote'deyiz Sakareller'ce. Toz ve Toz ile birlikte, cumartesi ve pazara şimdiden değinmeyeyim yazarken yoruldum keza.

Sandık'ı dinleyin!

Mühim Bağlantılar

2011-04-03T21:29:00.002+03:00

Emir Yargın:

Popsıtar adayımız Emir Yargın efendinin albümü çok yakında çıkıyor! Albümün ilk klibi de Tokat parçasına geliyor. Biz de elimizden gelen ufak tefek desteği göstermeye çalışıyoruz dostumuza. Serdar Bey vardı, hayatımda ilk kez bir oyuncuyu canlı ve yakın mesafeden oynarken gördüm, inanılmazdı. Böyle bir karizma yok, tanıştığım için gurur duydum. Rol arkadaşlarım Haluk Can Bey ve Mustafa Bey'di. Melis Hanım'ı da söylemeden geçmek olmaz. Bu adamı takip edin derim:

Facebook / Myspace

Long Way From Home:

Bir diğer dostumuz Levent Bey'in pek sevdiğimiz projesi Long Way From Home bir diğer adıyla Istanbul Acoustic Sessions. Şimdiye kadar, Midlake, Melissa Auf Der Maur, Oi Va Voi ve Ólafur Arnalds'ın canlı çekimlerini paylaştı. Pek çoğunu daha çekti, fırsatı oldukça yayınlıyor. Pek güzel videolar, gerçekten müziğin canlı ve samimi yapılmış hali ayrı, bunu yansıtabildiğini düşünüyorum Long Way From Home videolarının. Bu projeyi de takip edin bence.

Facebook / Vimeo

Sakareller - Sandık:

Gelelim piyasanın en tarz gruplarından Sakareller'le ilgili gelişmelere. Benim de bir parçası olduğum Türk Rok piyasasının nadide gruplarından Sakareller'in daha önce hiç bir yerde yayınlanmamış şarkısı Sandık, Karga'nın toplama albümünün ilk şarkısı olarak piyasaya çıktı. Şarkının benim için önemi, kayıtlarında ve bestelenme sürecinde aktif rol oynadığım ilk Sakareller şarkısı olması, gitar ve vokal kayıtlarında benim de payım var yani. Bu iki cd'lik toplama albümde İstanbul'un birbirinden farklı gruplarının birbirinden hoş şarkılarını bulacaksınız. Yora, Soaked, Seni Görmem İmkansız, Post Dial gibi camiada tanınan pek çok grubun da katkı sağladığı bu albümün en güzel yanı da internetten ücretsiz indirilebiliyor olması. Buraya tıklayıp, sizler de indirebilirsiniz. Sakareller'i ise takip etmek için:

Facebook / Myspace / Sakareller.net / Twitter

Nada:

Bu hafta gitmek gereken etkinlikler nelerdir diye sorarsanız şu ikisini tavsiye edebilirim gönül rahatlığıyla. Birincisi salı gecesi Babylon sahnesinde Nada olacak. Nada, benim eskiden beri severek takip ettiğim bir grup. Kendime şu yönüyle örnek alırım Nada'yı, onlar da yaratıcı insanlardan. Toplasan 5-6 kişi ama hepsi de birbirinden güzel birbirinden ayrı projeler içerisinde insanlar. Genişçe bir müzik ailesi gibi bir tanım yazıyordu ekşi sözlük'te sanırım. Neyse yeni abümleri çıktı, ya da albümleri yeni çıktı diyeyim. Hatta Gece Düştü isimli şarkılarına klip de çekmişler, döndürüp döndürüp dinliyorum, şiddetle tavsiye ediyorum, yeterince iyi bir çocuk olursanız Buket Hanım'ı bile görürsünüz klipte: Buyurun buraya.

Mispis:

Haftanın ikinci etkinliği ise piyasadaki en favori grubum Mispis. Kendileri her zamanki gibi Peyote sahnesinde olacaklar çarşamba akşamı. Bir kez daha altını çizerek söylüyorum adamlar canavar gibi müzik yapıyorlar, müzikle ilgilenen, müziksever herkesin gelmesini isterim bu konsere, bu adamları canlı dinlemenin keyfi apayrı. Bu adamları da takip etmek için gerekli bağlantılar şunlardır:

Myspace / Facebook

Lemur:

Yarışmanın finaline kalamadığı için müzik piyasasına olan inancımı iyice yitirmeme vesile olmuş grubumuz Lemur var bir de. 27 Nisan'da da onların konseri olacak, şimdiden söylüyorum ki planlarınızı ona göre yapın. Bir de tam buraya tıklayın kayıtlarını ücretsiz edinin, keza bir alt yazıda da bu değerli kayıtlardan bahsettim, bir Kesir olsun bir Şehir olsun bunlar kolay çıkmıyor günümüzde. Bu güzel grubumuzu da takip etmek için buralara göz atın:

Myspace / Facebook

Emir Bey:

Son olarak el emeğimiz göz nurumuz Emir Bey'in son videosundan bahsedeyim. Ceren Hanım ile konuşmuştuk bir zaman, demiştik ki bir kayıt yapalım fırsatımız olunca diye, o fırsatı bize Umut Bey'in değerli dostu Toros Bey yarattı, bize evini açarak. Denize yakın ev kavramı Antalya'dan başka yerde yoktur diyordum, yanılmışım. Toros Bey pek başarılı bir piyanist, Ceren Hanım da pek güzel şarkı söylüyor, Umut Bey kaptı kontrbasını, ben de gitarımı, toplanıp bir Sertab Erener parçası çaldık: Bahçede. Umarım beğenirsiniz. Takip mecralarımız buralar:

Facebook / Vimeo / Myspace

Lemür

2011-03-28T22:54:00.003+03:00

Yazı yazacaktım, ve pek çok şey tavsiye edecektim ama üşendim, şimdilik birini tavsiye ediyorum. Çok güzel bir albüm, çok güzel şarkılar dinlemek isterseniz, hem de bunu kolayca internetten indirmek isterseniz ve bunun ayıp günah olmayacağını bilirseniz her şey ne de güzel olurdu değil mi? Sizi Lemur'un ilk EP'si ile başbaşa bırakıyorum o halde. Grupla aynı ismi taşıyan ilk EP'nin şarkıları kadar görseli de pekiyi notu alıyor. Azıcık araştırın öğrenin kimmiş bunlar diye, çok uzağa gitmenize de gere yok zaten. Tıklayın, indirin ve dinleyin.

Lemur - 2011 - Lemur

Kelebek

2011-03-24T23:32:00.003+02:00

Eve geldim, yemek yedim, azıcık hızlıca yedim ki berber kapanmadan yetişebileyim. Keza saçlar dökülüm yapıyor, kısa kestirsen ayrı dert, uzasa ayrı. Neyse arabayla çıktım, dükkan çok yakın zaten, kapanmadan yetişeyim diye. Berberin yan apartmanının önüne koydum arabayı, bu da Kalamış sahil yolundan Cadde'ye çıkan yol oluyor. Neyse berbere girdim, Bekir Bey ile dünya ve Türkiye politikası konuştuk, bu arada siyaset konuşmayı özlemişim ve berberlik ile taksicilik bu alanda en müthiş konuşmaların yapılabileceği mesleklerdir. Neyse ayrıldım dükkandan, arabaya bindim, bir saçmalık var kapıyı açınca ışık yanmadı, motoru çalıştırınca da farlar yanmadı. Ne oluyor diye elimle yukarıdaki lambayı yaktım ki direksiyonun ortasındaki hava yastığının olmadığını gördüm. Yok artık diye kafayı çevirdim ve sağ arkadaki kelebek camın da indirilmiş olduğunu gördüm. Yes diyerek indim arabadan, etrafında bir tur attım, civardaki arabalara baktım, tam arkamda park etmiş olan da aynı kaderi paylaşıyordu benimle. Ama onun direksiyonu sağlam, bagajı açılmış gibiydi. Neyse 155 arandı, bir buçuk dakika olmadan ekipler geldi bir kaç oto. Olayın 10 dakika içinde olduğunu duyunca biri hariç diğerleri civara dağıldı. Benim de arabayı incelediler bir süre sonra. En çılgıncası bu sırada oldu, telefonum çaldı. Ekranda Polis Memuru Halil yazıyordu. Yok artık diye açtım, Kadıköy'e davet etti beni amirim, şayet araba çalışır durumdaysa gel, burada tutanak tutup inceleyelim dedi. Bindim arabaya, farları yakamadım bir süre, silecekler çalışıyor falan, sonra anladım ki direksiyonu panele bağlayan bölme 180 derece kanırtılmak suretiyle çevrilmiş, o yüzden far ve silecek kollarının yeri ve yönü değişmiş. Araba efil efil, dörtlüler ve sarı dolmuş tarzı iç lambam açık Kadıköy'e geldim, yolda hâlâ Onor Bumbum dinlemem de cabası. Sonra araçta parmak izi araması yapıldı, ifade alındı, tabi ki her devlet dairesinin vazgeçilmezi hemşehri memur ile tanışıldı derken bir kaç saat de telef oldu. Efil efil döndük. Saçları kestirelim derken, airbag'den olmak diye bir atasözü ürettim bu akşam. Nesiller boyunca kullanın emi. Halbuki not defterim dolup taşmıştı buraya yazacaklarımla ilgili. Neye niyet neye kısmet demiş kuşaklar önce bir ata. Feneryolu'ndan bildirdim.

Bir 60m2 Konseri

2011-03-20T16:19:00.005+02:00

Geçtiğimiz haftanın ikinci iddialı konseri olan Emir Bey'in 60m2 konserini de atlattık. Bundan sonra tanıdığım ve güvendiğim insanlar dışında sahneme konuk çıkartma girişimim olmayacak. Beni sevmeyen adamdan bana da müziğim(iz)e de hayır gelmez ilkesine büründüm. Aslı Hanım'ı konuk ettik, hatırlarsınız kendisi ile evde bir Suç Bende videosu çekmiştik, bizi kırmadı ve gelip sahnede de söyledi bizle bu doksanlar klasiğini. Hatta artık standart denilebilir pop alanında böyle bir şarkıya. Herkesin tepkisi benim gibiydi, "Aslı Hanım'ın sesini ne de çok özlemişiz."

Konserde benim beş adet bestemi çaldık, iki adet Onor Bumbum eseri, bir adet Nil İpek Hanım eseri, bir adet Emir Yargın Efendi eseri, bir adet de Vera şarkısı derken, iyice kendi tarzımızı, bestelerimizi, repertuvarımızı oturtuyoruz artık. Tabi ki sevdiğimiz şarkıları da çaldık Yara gibi, Değirmenler gibi, Yani gibi; ama besteler daha ağır basar oldu repertuvarda ki bu güzel bir şey. Eşimiz dostumuz bizi yine yalnız bırakmadılar, gelebilenler geldi, gelemeyenler başarılar diledi.

60m2'ye gelirsek, gerçekten hoş bir yer, Volkan Bey de bize hoş bir şekilde ev sahipliği yaptı. Biz ev konserlerine alışık olduğumuz için daha da hoşumuza gitti 60m2. Hasılı kelâm olumlu tepkilerle bitirdik konseri, sonra da vakti olan dostlarla birer çay içtik dağıldık. Umut Bey konser sonrası bana arabasını bağışladı artık ne kadar beğendiyse konseri siz düşünün.

Cumartesi günü ise ailecek sinemaya gittik Çınar Ağacı filmine. Oyunculuklar baya hoş, film de keyifliydi. -benim yüzeysel sinema kültürüm oranında bu cümle değerlendirilsin- Bir de çocuk oyuncu var Osman'dan kat kat iyi ve yakışıklı kimse kusura bakmasın. Akşam da Sevda Hanım'ın doğum günü organizasyonu için Kadıköy'de toplandık. Ekin Bey, Olcay Bey, Deniz Bey, Melis Hanım olarak. Umut Bey ve bir diğer Melis Hanım da katıldılar, çok güldük gece.

Bugün de evde dinlendim, müzik falan dinliyorum, keyfim yerinde, havaları saymazsak. Merve Hanım'ın çektiği konser fotoğraflarından komik bir kolaj yaptım, onla eğlendim falan.

Not: Bu da Mispis üyelerinden Berk Bey'in bir canavarlığı, buyurun dinleyin.

Bir Nublu Konserinin Ardından

2011-03-16T23:34:00.004+02:00

Nublu güzel bir yermiş hakikaten, sırf oturmak için değil çalmak için de. Aldığım duyumlara göre oturularak dinlendiğimiz için herkes daha dikkatli dinlemiş konseri. Sevmişler mi sevmemişler mi, sıkılmışlar mı ne olmuş artık orasını bilemem. Sakareller'den sonra, bence bir Emir Bey konseri de olmalı bir ara Nublu'da hele böyle oturma düzeni varken. Emir Bey demişken, Cuma akşamki konserin bir diğer haberi de burada mevcut:

Emir Bey // 18 Mart Cuma // 60m2

Bir de ilk sıcak havada şort giyen adam takdir edilesi adamdır. Böyle bir karizmam olsun diye kaç fırın ekmek yesem nafile bir çabadır bu da. Facebook yine yeni saçmalıklar peşinde ki bunlardan ilk fark edileni Enter tuşunun öneminin arttırılması ve etkinlik davetlerinin tekrar bireysele dönüştürülmesi. Umarım bir kaç güne düzelir, düzelmezse de başka yöntemler bulunur. -Facebook'a yersiz atarlanmak.-

Lakş

2011-03-13T23:06:00.003+02:00

Şimdi geçtiğimiz günlerden birinde artık benim de bir twitter hesabım olmalı diye düşünmüş olmalıyım ki bir hesap oluşturdum. İnsan bilmediği şeyden korkar şeklinde yaklaşıyordum. Profilimi düzenledikten sonra bir süre hiç bir yere basmayıp sadece basabileceğim seçenekleri okudum. Sonra takip et butonunu kullanıp ilk göze çarpan eşi dostu takibe aldım, sonrasında olaylar gelişti. Hasılı kelam twitter kullananlara duyurulur, orayı biraz bağlantı havuzu gibi kullanacağım ve hesabım da budur:

http://twitter.com/beyemir

Merak eden olursa buyursunlar. Bu hafta sonu da en az bir hafta içi kadar yoğun geçince pek dinlenemedim. Cumartesi evdeki işlerimi bitirip sokağa çıktım, Ediz Bey ile buluşup Galata Kulesi'nin altında kule sırası manzaralı bir kahvede oturduk. Üşüyecek kadar uzun süre oturup, bayılacak kadar çok çay içip, kendimizi celebrity hissedecek kadar da eş dost ile karşılaştıktan sonra, en ucuz yemeği yedik, birer kahve içtik ve ayrıldık. Güzel geçen bir vakitti, keyifli bir sohbetti. Sonra Sakareller provası için buluştuk. Önce baya konuştuk keza bu hafta Nublu konseri var, başka konular da vardı gündemde. Tam stüdyoya geçerken hatırladım ki gitarı konser sonrası Peyote'de bırakıp almamıştım. Pedal çantası ve trampet de orada kalmış. Değişik bir çalışma oldu o yüzden ama oldu.

Bugün ise sabahtan kulüp toplantısı ile güne başladık yaklaşık üç saat sürdü, hava mükemmeldi ayrıca. Dostları görmenin verdiği bir güne güzel başlama durumu öğleden sonra yerini şiddetli koşturmaya bıraktı. Fenerbahçe'den eve dönüp, kıyafetimi düzenleyip, gitarımı alıp karşıya doğru yola çıktım. Umut Bey'in evine gittik Emir Yargın Efendi ile. Uluç Bey de gelecekti, bu sefer de cuma günkü 60m2'deki Emir Bey konserinin provasını yapacaktık. Uluç Bey gelemedi. Biz çalıştık. Sibel Hanım ve Paşa Bey uğradılar bir ara. Sonra bir şeyler yedik, eve döndüm. Sabah 10.00'da çıkılan eve akşam 22.00'da dönmek beni üzüyor. Merve Hanım da dedi ki "gençsin, yorulacaksın tabi" ben de ekledim "bu yaşta yapmayacan da ne zaman yapacan" diye.

Fotoğraf: Nil İpek Hanım'ın fenalaştığı ve Ali Bey tarafından saha dışına taşındığı dört numaralı ev konserimizden bir hatıra. İmre Hanım çekmişti. Unutulmaması gereken bir an.

Konserler

2011-03-10T22:45:00.003+02:00

Haftaya adeta delidıkşın* geçecek gibi. Bunun sebebi iki büyük konser her şeyden önce. Sonrasında mesai de var. Hafta sonu da provalar desek. Sizlere de birer bağlantı sunayım bu mühim etkinliklerle ilgili, umarım benim heyecanlandığımın birazı kadar başkaları da heyecanlanır:

Sakareller // 15 Mart Salı // Nublu

Emir Bey // 18 Mart Cuma // 60m2

Geçen Sakareller konseri de pek keyifli geçmişti, başka müzisyenlerden, hele ki bunlar değer verdiğim müzisyenlerse, olumlu yorumlar almak çok mutlu edici gerçekten. Nasıl bir düşünce fikir var insanların aklında Sakareller'le ilgili bilmiyorum ama konsere gelen hemen hemen herkes, beklediğimden iyimiş gibi enteresan bir yorum yapıyor. Sorun ya grubun adında ya da bende yani insanlar beni iyi müzik yapan bir gruba yakıştıramıyorlar. Halbuki ben daha tanışmazken bile hayrandım Sakareller'e. Tanıdıklar iyi müzik yapacağıma güvenmeseler de iyi müzik dinleyeceğime güvenirlerdi. Enteresan işte. Ben bir şey demeyeyim ama bir şans verin gerek Sakareller'e gerek Emir Bey'e. Gelin bir dinleyin, müzik en iyi canlı benli olur, sahnede bir ışık görür merak ederseniz zaten albümü de dinlemek istersiniz eminim.

Bir de Kadınlar Günü ile ilgili bir şeylere bakıyordum internetten geçen gün. Bu aralar her yerde ama her yerde daha da çok görüyoruz ne yazık ki kadına karşı şiddeti. Adetim değildir gündemle ilgili yazı yazmak, takip edenler bilir. Aklıma bir olay geldi ama, 2 sene ya da 3 sene önceydi, yazın Üsküdar'da iskeleye doğru yürüyorduk caminin önünden. Üzerimde biraz dar kesim bir tişört vardı, boynumda da şal. Tanıyanlar bilir severim yaz kış boynumu kapatmayı soranlara da ses tellerim çok narin der eğlenirim. Üzerimdeki kostüm bazı ayıların ilgisini çekmiş olmalı ki yanımdan geçerken delici bakışlar attılar bana. Bu bakışlar karşı cinsi ya da aynı cinsi beğenme, hoşlanma, etkilenme bakışları değildi, çok daha ağır buraya yazmasam iyi diyeceğim cinsten bakışlardı. Yanımda annem vardı, bana bakanlar hemcinslerimdi, İstanbul'un en muhafazakar semtlerinden birindeydik ve biri küfretmiş kadar kötü hissediyordum kendimi. Psikolojik şiddet bu olmalıydı herhalde. İşte o gün bunu her gün sadece kendisi olduğu için yaşayan milyonlar var diye düşünmüştüm, hâlâ düşünüyorum, Allah böyle düşündürten, bu zihniyette olan, bu zihniyette insan yetiştiren herkesin belasını versin ki bir gün gerçekten düzgün bir toplum olalım eğer belasını bulmayan 3-5 kişi kalırsa geriye.

Ne diye başladım, ne diye bitirdim yazıyı, nasip işte. Ne oldum dememeli insan. Hahah. Bu aralar elimde çok güzel fotoğraflar var da yazı yazacak, fotoğraf koyacak vakit olmuyor işte, hayat.

Bilmem *

2011-03-06T15:00:00.003+02:00

Geçtiğimiz hafta her hafta olduğu gibi 87 milyar farklı şey yaptım. Bazı haftalar 93 milyar kadar farklılık yaptığım da olmuştu. Pazar günü havaalanına gitmemle başladı her şey. Finlandiya'daki müzik kampından dostum Chiara Hanım ve arkadaşı Pietro Bey İstanbul'a geliyorlardı bir kaç günlüğüne. Çok enteresan iki sene sonra tekrar karşılaşmak. Ilgın Hanım onların hostel sponsoru oldu sağolsun. Ben de salı günü işe başlayacaktım, sonradan öğrendim ki aslında perşembe günü başlayacakmışım. Lakin aradaki bu boşlukta sürekli belgeler peşinde koştum. Artık resmi olarak mezunum. Bu fotoğraf da buna alamet, benzerleri için tam buraya tıklayın.

Pazartesi günü turist dostlarla vakit geçirdikten sonra, salı ve çarşamba günü diğer işlerime koşturdum, en son kendilerini çarşamba akşamı gördüm ve vedalaştık. Sonrasında perşembe günü ne yazık ki arabalı bir şekilde işe gitmek durumunda kaldım. İlk günden geç kalınmaz köprü trafiği başlamadan yola çıkayım diyerek 06.30'da yola çıktım. 07.00'de Nişantaşı'nda park etmiş durumdaydım. Çıkayım dolanayım bir buçuk saat dedim, kalktım bir tur attım ama hem hava çok soğuk hem sokaklar bomboş hem de dükkanlar kapalıydı. Arabaya geri dönüp saat kurup bir saat uyudum, kamyoncu tarzı bir hareketle. Sonar 08.00'de uyanıp yeniden güne başladım hiç bir şey yok gibi. İlk gün sonunda Eylül Hanım, Sema Hanım, Aslı Hanım ve Batu Bey yemeğe çıktık, benim geçmiş doğum günümü kutladılar. Onlarla bir de kahve içtik sonra eve döndüm ki bu noktada en önemli ayrıntı ispark'a verilen 17,5 lira park parası oldu.

Cuma gecesi pek sevgili dostum Merve Hanım'ın evinde 4 numaralı gerilla ev konserini gerçekleştirdik. Bunlara Ferhat Bey'in katkısıyla artık "unplugged terlik sessions" denilebilir dünya müzik camiasına hitaben. Konserde altı kişilik kadromuzdan iki kilit isim eksikti Uluç Bey ve Nağme Hanım olmak üzere. Dinleyenleri bilmem ama bizim çalanlar olarak kulağımız çok alışmış onlara. Ayrıca pek çok komikliğe de vesile oldu bu konser. Kendi bestelerimden olan Kuğunun Şarkısı'nı çalarken girişte bastığım yanlış akor, kontrol edilemez bir gülme krizine dönüştü ve şarkıyı kahkahalar atarak kestik 35. saniyesinde, sonra gülme arası verdik ve geri geldik falan. Konserin en müthiş yanı bis oldu. Ben alenen dedim ki biraz daha alkışlayın ki bis yapalım ve dinleyenler de bizi kırmadı. Emir Yargın Bey gitarist ve solist oldu ben ise ritimzen, böylelikle Kemik Abi'yi çaldık. Çok inanılmazdı bence.

Cumartesi'ye geldiğimizde komik gelişmeler sonucunda Derya Hanım'la tanıştım ki kendisi Akbank Sanat'ın yöneticisi olan kişi. Adete bir röportaj yaparcasına aklımdaki bir iki şeyi sordum ve hem çok nazik hem de detaylı cevaplar aldım. Ne hoş, ne yetenekli insanlar var diye düşünerek oradan uzaklaştım buluşma sonunda. Sonrasında Redbull Music Academy'nin çalıştayına gidip Onur Bey'i dinledim, sahnede canlı canlı müzikler oluşturdular, anlattılar. Daha sonrası ise Emir Yargın Bey ve Melis Hanım ile, Nil İpek Hanımların yanına gitmek oldu. Onlar da Deniz Hanım ve Ergin Bey'le oturuyorlardı Lemur olarak. Hoş beş ettik sonra onlar mekan turuna çıktı, biz de Tünel' yöneldik. Ben oradan stüdyoya geçtim, eşyaları toparlayıp Peyote'ye geçtik ordan da, ses ayarlama yemek yeme derken, Sakareller'in konser saati geldi çattı. Umut Bey, Emir Yargın Bey, Onur Bey, Ali Bey, Nil İpek Hanım, Melis Hanım, İmre Hanım, Zafer Bey, Çağlar Bey gibi pek dostâne isimlere çaldık ki keyifliydi gayet bu durum.

Bugün bu saate kadar evdeydim, artık bir yaş daha be bir iş daha büyüğüm, bir kaç konser kadar daha da deneyimliyim. Ahahaha. Neyse, sevgiler.

* Ayrıca bu şarkı gerçekten inanılmaz, dinleyin ve indirin biraz daha dinleyin.

Hayatın *

2011-02-25T23:28:00.002+02:00

Tam her şey düzene girdi artık, kısa süre içinde rayına oturur derken, son anda bir şeyler çıkıyor ve hem planları hem kafamı allak bullak edebiliyor. Okul desen komik bir şekilde eski tip devlet dairesine bağlamış, bugün git yarın gel diye iki haftadır oyalıyorlar beni. Bir türlü geçici mezuniyet belgem elime geçmedi, pazartesi gel dediler en son. Bakalım pazartesi de vermezlerse biraz sıkıntı olacak. Salı günü yeni bir sayfaya geçiyoruz mezuniyet sonrası dönemimizde. En çok da Eylül Hanım (nasıl bir yüklem koysam bilemedim çok şey demek istiyorum burada ama neyse yüklemsiz olsun en çokların hepsi ona gitsin). Bu geçtiğimiz haftanın nefes nefese temposu önümüzdeki hafta da sürecek, keza yeni sayfa, yeni yaş, derken bir yandan da İtalyan bir dostum, bir başka arkadaşıyla İstanbul'a gelecek, bir nevi bana misafir olacak. Onlarla da ilgilenmem lazım, bir diğer yandan konserler var, cuma Emir Bey, cumartesi Sakareller olmak üzere. Bu aralar daha az müzik dinler oldum ama her hafta sevdiğim birini dinliyorum. Susheela Raman dinledim mesela, ne zamandır dinlemediğime hayıflandım. Hayf hayf diye. Bu aralar hayata bakış açım, bu yazıya ismini veren Onor Bumbum parçasının girişi gibi: "İki elinle sarıl yeni hayatına." Bu aralar hayatımı belgeleyen hiç fotoğraf sever yok çevremde ne yazık ki, yazılar kuru kuru kaldı. Zın zın.

Yazı

2011-02-20T23:55:00.003+02:00

Milyon tane iş oldu geçtiğimiz hafta, o derece ki blog yazacak vakit olmadı. Sakareller ile kayıt yaptık öncelikle, geçtiğimiz Cumartesi'nin en çılgın olayı buydu. Tüm gün Deneyevi'nde geçti. Deneyevi de pek havalı bir stüdyo, ekipmanın, kalitenin dibine vurulmuş. Ergin Bey oranın sahibi, çok iyiydi her şey gerçekten. Barkın Bey ve Metin Bey de vardı bizim kayıtlarımız almak üzere. Kime ağabey desem kızıyor bu aralar, o yüzden blogumun da ritüelleri gereği herkese bey ve hanım diyeceğim. Bizim grubun dışında bu üç değerli insan da müthiş bir efor harcadılar o gün, her şeyi titizlikle hallettiler. Sandık'ın tamamı, diğer dört aranjmanın da vokaller dışındaki kısımları halledildi. Sandık isimli yeni Sakareller parçası Karga'nın toplama albümünde yer alacak böylelikle. Bir koca günü böylece atlattık, hafta içindeki diğer günler biraz boğucuydu. Merve Hanım'la görüştüklerimizi bu genellemenin dışında tutuyorum.

Ünlü mezuniyet sonrası depresyonu gerçekmiş, ben de bunu hissettim, işte bu boğuculuktan kastım biraz da buydu. Bu arada yukarıdaki cumartesiden bir gün önceki cuma da pek değerli dostlar İpeknaz Hanım'la ve Emre Bey'le görüşme fırsatım oldu. Buna da pek çok sevindiğimi belirtmeden geçemeyeceğim. Bu geçtiğimiz perşembe de annemle bir Eyüp turu gerçekleştirdik ki her açıdan verimli geçti. Oradan dönüşte Karaköy - Tünel - Galatasaray - Cihangir - Tophane rotası izledik ve Yusuf Ağabey'in dükkanına uğradık. Annemle orada bir kaç saat oturduk, hem sohbet ettik hem de sağolsun Yusuf Ağabey bizim bilgisayarın işlerini çözdü. Hasılı kelam Karaköy'den vapurla Kadıköy'e geçtik, akşamında da yürümelere doymayan ben Merve Hanım ve Müge Hanım'larla Cadde'de yürüyüş yaptık. Burdan yine bir geri dönüş yapıyorum, bir gün de Merve Hanım ve Tina Hanım buluşmuştuk da o gün de çok keyifli, sohbetli, neşeli geçmişti belirtmeden geçemeyeceğim.

Son olarak bu Cuma'dan itibaren yine ekstra bir yoğunluk vuku buldu. Cuma öğlen İmre Hanım ile buluştuk, kendisi de en az ağabeysi kadar Parizyen biri. İstanbul'a geliş sürprizinden başlayan hikaye, çocukluğun derinliklerine kadar ilerledi. Yasemin Hanım ve Kerem Bey de bize katıldılar bu arada. Yeni insanlarla tanışmayı pek sevdiğimden olsa gerek çok keyifli bir gün geçirdim, bunda tanışılan insanların pek keyifli insanlar olmasının da katkısı büyük. Kendilerine tüm gün musallat olmam ve kötü bir tavsiye sonucu kendime bir paket Djarum hediye ettirmem pişmanlık duyduğum noktalar. Dönüşte yollarımız ayrılmadan evvel İmre Hanım'ın bir diğer arkadaşı Ceren Hanım'la tanıştık ki kendisiyle aynı okuldanmışız ve kendisi festivalden dertli bir insanmış. Ayrıca bu süreç içersinde, bir adet pek güzel telefon aldım ve Metin Bey ve Barkın Bey başta olmak üzere Replikas üyelerine rastladım. Akşama doğru yollarımız ayrılsa da bu keyifli vakitten ötürü İmre Hanım ve dostlarına müteşekkirim.

Cumanın akşamında Merve Hanım'la Kadıköy'e gittik, pek değerli lise dostlarımız Melis Hanım, Sevda Hanım, Ekin Bey, Olcay Bey ve geç de olsa Korcan Bey bizleri yalnız bırakmadılar. Amacımız pek değerli dostumuz Egemen Bey'in de bas gitar çalıp yardımcı vokal yaptığı grup Yeniharman'ı Shaft'ta dinlemekti. Dinledik. Cover çalan çok olur besteleri böyle hoş geliyorken keşke hep beste çalsalardı diye düşündüm. Sonrasında bir yarım saat oturduk, Egemen Bey'le hoş beş ettik, özlüyor insan birbirini. Ekin Bey'in de saksafon çalmaya başlamasına pek sevindik.

Cumartesi gününe gelirsek Küçük Çekmece yönüne giderken ailece trafikte iki buçuk saat kalmamızın sıkıntısıyla güne başladık. Teyzemi ve yeni torunu gördük. Baya küçük ve komik bir tip Yusuf Bey olmuş adı, ağabeysi Yunus Bey ile de uyumlu. Ben erken ayrıldım oradan, metrobüs artı tramvay ile bir küsür saatte Karaköy'e ve Tünel'e geldim. Sakareller olarak buluşup, stüdyodan alınacakları alıp, bize gönderilen araca atlayıp Hayat TV stüdyosunun olduğu Kocamustafapaşa'ya doğru yola koyulduk. Karaborsa adındaki canlı yayınlanan kültür sanat programının bu haftaki konuklarından biri de bizdik. Uydudan izlenebilen kanal bazen internetten de izlenebiliyordu. Ses ayarlamaları falan yapılırken Teoman Bey geldi. Kendisi Sakareller'i pek sever, biz de onu. İyi ki denk geldik programda. Program da gayet keyifliydi üç saat sürdü. Başar bizi temsilen sohbet masasındaydı. Teoman Bey dışında iki tane de kadın konuk vardı biri tiyatrocu biri video art icracısı olmak üzere. Pek keyifliydi program biz de toplamda altı şarkı çaldık beşi albümden olmak üzere. Güzel bir canlı yayın deneyimi de yaşadık. Dönüşte de bizi Söğütlüçeşme'ye kadar bıraktılar, istesek daha bırakacaklardı, pek güzel ağırlandık yani.

Bugün ise öğlene kadar uyudum o yorgunlukla. Sonra Yusuf Ağabey ve Afra Abla geldiler. Yemek yedik, bol sohbet ettik. Akşam da Merve Hanım uğradı bir. Böyle yani gelişmeler. Şu bir haftada milyonlarca olay olabiliyor. Bu yazıdan çıkan ders bu. Yarın ya da bu akşam (pazartesi) Nardis'te Spooky konseri var herkese tavsiye ederim, çarşamba da Bananas rüzgarı Bronx'ta esecek gibi. Haberler gelişmeler bu yönde. Şimdilik esen kalın. Umarım bir şeyleri atlamamışımdır.

Dünya

2011-02-10T22:35:00.003+02:00

Dünyayı yazacak kadar şey birikti bu aralar, neyse ki siyaset falan yazmıyorum buralara pek. Tamamen küfür dolardı biloğuma yazık olurdu. Okulda ilişik kesme maratonuna katıldım bugün. Kuş bakışı bir kamera koyup hızlandırılıp izlenmelik bir gündü. Aynı yoldan 45 kez farklı yönlere geçen bir nokta. Neyse ki zamanla yarışımı başarıyla kazandım. Kimliğimizi kaybettirtenler utansın arkadaş. Öyle büyük bir değişim sürecinin içindeyim ki daha kendim bile tam idrak edemedim, umarım en kısa zamanda en güzel şekilde rayına oturur her şey. Koşturmacalar bitmek bilmiyor tabi, daha bir kaç hafta belki de bir kaç ay devam edecek ufak tefek tonlarca iş var.

Trend

2011-02-01T00:19:00.002+02:00

Yahu geçen yazı yazdığım bir bilgisayar mecrasında dil denetleme açıkmış, Türkçe olarak. v.i.p. yazdım altını çizmedi de nabacan yazdım çizdi. Bu nasıl iş? Sizlere bir kaç link versem izleyin, dinleyin desem, bugün olmasa bile bir ara vaktiniz olunca dediğimi dinleyin emi.

* Mispis isimli adamlar canavar gibi müzik yapıyorken, iki üç zibidinin binlerce hayranı olması beni delirtiyor, o yüzden siz Mispis gibi güzel grupları dinleyin, eş dost meclisinde iki kelâm edip prim yapacağız diye popüler olanın peşinden çok da gitmeyin. Böyle de atarlı adamım.

* Long Way From Home serisinin üçüncü videosu da artık online. Bu videoyu izleyince sağ taraftan ilk iki videoya da ulaşabilirsiniz. Çok güzel iş bu iş.

* Çarşamba ve Cuma Sakareller konserleri var, birisi olmazsa diğeri olsun diyorum, tavsiye ediyorum. Ben daha Sakareller üyesi değilken de çok severdim müziğini, demek siz de yeterince severseniz bir gün kendinizi grupta bulabilirsiniz.

Kafamı kapov diye vapura çarptım geçen gün. Vapur aşağıda kalmış, rampa da aşağı eğimliydi, önüme bakarken yukarıyı görmedim. Vapur sallandı. Görevliler panikledi, ben senelerdir kafamı çarparmışçasına rahat hareketlerle halkı selamlayıp ilerledim.

Veda Yemeği

2011-01-27T23:57:00.005+02:00

Kendimi bir süre çok yaşlı ve hayattan kopmak üzere bir insanmışım gibi hissettirse de bu akşam değerli dostlarımın benim için düzenlediği bir Veda Yemeği'ndeydim. Bir dönem altım da olsalar pek çok ortak ders aldığımız, politika yoluna birlikte baş koyduğumuz bu gönül dostlarının zarif daveti beni çok mutlu etmişti. Keza, ilk iş haftamın sonuna doğru bir deşarja da ihtiyacım vardı. Umut Bey ve Pelin Hanım'la buluşup meydana doğru yürüdük. +24 yasasını ve gündelik uygulamalarını konuştuk, ben duyarsızlaştım artık sinirlenmiyorum saçmalıklara, Umut Bey bana kökten dinci dedi. Kökten bıkkınım halbuki bak kökten bile bıktım. Sonra Dilara Hanım, Aycan Hanım ve Dilara Hanım'ın yanına vardık. Havadan sudan konuşurken Ebru Hanım da geldi, sonra da tesadüfen civarda olan İpeknaz Hanım. Gecenin ilerleyen vakitlerinde Ece Hanım, Ilgın Hanım ve Mısra Hanım'ın da katılımlarıyla grubumuz tamamlandı. İş hayatından olsun, -bilirsiniz bu konuda dört günlük engin deneyimlerim var stajyer olsam da- okul hayatından, açıklanmayan notlardan, hocalardan, politikadan, efendime söyleyeyim popüler dizilerden, internet sapıklarından falan konuştuk. Derken vakit geçti kalkma saatim geldi, kül kedisi bir insanım sigara içtiğim zamanlar, herkesle vedalaştım, bir daha görüşemeyecekmişiz gibi bazı cümleler duysam da duymazdan geldim, İpeknaz Hanım'ın dinlettiği Tamburada eşliğinde eve geldim. Okuldaki bu keyifli insanları, sohbeti, güzel ortamı -atmosfer desem daha havalı olacaktı belli ki- dışarıya da taşıyabilmenin haklı gururunu yaşadım, demek neymiş bizi mutlu eden, sırf mekanlar değil aksine insanlarmış. Çıkarımımı da yaptım yazımı bitirme zamanım geldi demek. İyi ki varsınız gençler, iyi ki böyle bir buluşma yaptık, lütfen beni öldü bellemeyin, yine görüşelim, yine buluşalım. Çok teşekkürler, berhudar oldum sayenizde. Meslek olarak bilogır -pardon blogger- olmadığım için maksimum kişisel yazı yazma hakkımı kullandım bu eserimde, kimse de niye böyle yaptın diyemez, bilirim. Sevgiler.

* Umut Bey'in bu fotoğrafa yaptığı "sevgilisi başka bir adamla kaçmış Ayna grubu üyeleri gibiyiz" yorumuna da hâlâ şaşırırım, ne büyük tespit diye, ne güzel gündü o Ada günü.

Jimnastik

2011-01-27T13:16:00.003+02:00

Güneşli bir gün olmasa yazacağım yok, hayatımın bir başka evresine geçtim bu hafta muhtemelen, çok da gözde büyütmemek lazım, bu geçtiğimiz günleri sabahtan akşama iş yerinde stajyer olarak harcadım. Bakalım biraz zaman geçsin, her şey belli olur yavaş yavaş. Bu yazıyı da sırf yazmış olmak için yazdım, ama bir şeyler üzerinde çalışıyorum bu aralar, çalışmam bitince ne çalmış olmak için çalacağım ne de söylemiş olmak için söyleyeceğim.

Bıyıks

2011-01-19T23:54:00.003+02:00

Yahu geçen Haydarpaşa'nın önünden geçerken, saate baktım, yanlış değilsem yangın çıkış saatinden durmuş haliyle, belki beş on dakika sonra. Bunu görünce aklıma Geleceğe Dönüş'teki saat kulesi miydi kilise çanı mıydı neydi o geldi? Hani normal yaşanılan zamanda tamiri falan devam ediyordu ama biraz geçmişe gidince sağlamdı o, sonra yıldırım düşeceği gün oradaki elektriği kullanmaya karar veriyorlardı Doktor ile Marti(n)? birlikte. Sonra yahu o kuledeki saat de duruyor muydu yıldırım düşünce yoksa kilise mi yanıyordu neydi diye düşündüm sonra orası kilise miydi diye biraz daha düşündüm, çan falan çalıyordu dedim. Sonra ama elektrik kablosu akrep ve yelkovana takılıyordu saat dursa bile yanlış bir zamanda duruyor olabilirdi, yani geçmiş geleceği yeniden şekillendirebilirdi, sonra dedim ki yoksa Geleceğe Dönüş'te değil de Dolmabahçe'de mi geçiyordu bu saatli durmalı hikâye diye. İşte bu tip şeylerle zamanı geçirdim. Geçtiğimiz hafta da okulu bitirmekle kalmadım -ben yapacaklarımı yaptım söz karşı tarafta artık- 127 arkadaşımla görüştüm, toplu görüşmeler devam ediyor. Sevgiler.

Vakit Çok Geç *

2011-01-14T01:24:00.004+02:00

Bir devrin daha sonuna geliyorum yavaş yavaş, ben şu an itibariyle mezun olmak için elimden gelen her şeyi yaptım, son paper'ımı da yazdım bitirdim. Geriye onun okunması ve notlanması, sonrasında da bir kaç evrak işi, ilişik kesme falan filan. Daha vedalaşmalar başlamasa da ya da çok tek tük farkındalıklar başlasa da boğazımdaki elmanın tadı giderek acılaşmaya başladı. Balık burcu olmanın getirdiği bir mallık içindeyim herhalde şairimiz gibi. Aynı anda hem bu kadar olmasını isteyip hem de istemediğim başka bir şey olmamıştı sanırım bugüne dek. Bir ilk. Kendimi yaprak dökümü veya öyle bir geçer zamanki izlercesine ya da sürekli haberleri dinlercesine içi sıkılmış buldum.

* Avunmak istemeyiz böyle bir teselli ile.

Dört

2011-01-08T00:30:00.003+02:00

Fotoğraflara baktım şöyle her örnek ve eski bilogır gibi bir "geçen yıl muhakemesi" temalı yazı yazayım diye, sonra hem fotoğraf seçemedim, hem de yazmaya üşendim vazgeçtim. Bir ara hâlâ popüler ve takip edilen ya da diğer bir deyişle "sevilen bilok olmanın 3-5 yolu adlı" rehberi de yayınlayacağım ama şimdilik ona da üşeniyorum. Gözümde büyüyen bir final paper'ım var ki beni okula bağlayan tek şey o kaldı şu an. Sonrasında çalışmak mı var ne varsa kaderimizde göreceğiz. Burada ne yazıyorsa o. Buarsı dediğim de bilok değil. Bu laf söylenirken, genelde alın işaret edilir, bilmeyenler bilsin artık. Dün tekrar Okan Bey'in bloguna girdim, her seferinde her yönüne hayran kalıp çıkıyorum, nasıl tasarım, nasıl içerik falan hop derken, başım dönüyor düşecek gibi oluyorum ama oturduğum için çok da kötü olmuyorum. Siz de bakın ve o sağ üst köşedeki resmin altındaki site özelliklerine bir göz atın. Punkreas'ı zaten bilmeyen yok sanırım.

Bugün de bir eş dost buluşması yaptık, bu sene bol buluşmalı geçecek zaar. Merve Hanım, Pelin Hanım, Umut Bey, Emir Yargın Efendi, Pelin Hanım ve Ceren Hanım'dan oluşuyordu kadromuz. İsmini duyamadığım iki kişi daha vardı yanımızda, bir de gecenin sonunda biz ayrılırken gruba katılan Ceren Hanım'ın kardeşi Onur Bey. Hava o kadar erken kararıyor ki, biz saati 2300 sanarken meğersem saat daha 1930 falan oluyor Allah sizi inandırsın. Meydana varmadan bir de bizim pols cemaatini ziyaret ettik. Eylül Hanım ve Anıl Bey, Özge Hanım, Umur Bey, Aslı Hanım ve Sema Hanım vardı grubumuzda. Bu cümleyi de kurduktan sonra fark ettim ki tam anlamıyla bir ne yaptım ne ettim yazısına daha burada son veriyorum. Komik hareketler yapıyorum. Dostlarımı da pek çok seviyorum. Hah bir de unutmadan Nublu ne güzel bir yer erken saatlerde, bir de mutlu saatlere denk geldik, bir de hepsinden en güzeli 123 soundcheck'i vardı ve içeri girmemizde bir mahsur yoktu. Tesadüfler, ne büyüktüler. Daha ne olsun?!

Önceden söz verdiğim üzere yazıyla alakasız ama birbirinden güzel ve alnı kırışık Ozan Eicher Fotoğrafları ile burayı süslüyorum, bir adet Emir Bey bir adet Sakareller konseri hatırası.

Üç Fotoğraf

2011-01-05T11:15:00.002+02:00

Ferhat Bey ve Melis Hanım'la görüştük Merve Hanım'la beraber. Bir nevi blogger buluşması. Kâh eğlendik, kâh ağladık, yok ağlamadık. Eğlendik baya, esas amacımız Melis Hanım'ın bizim tarafa taşınmasını kutlamaktı. Kutladık. Milli kilitleme takımı kurulsa bence ben ve Melis Hanım ilk onda oluruz, takım kaç kişi olur kestiremediğimden ilk on bir yerine ilk on dedim.

Bu Ceren Hanım, evet kendisi bu dönem en yakınım olmakla kalmamış, her teklifimizi de olumlu karşılamıştır. Dönem sonuna geldiğimiz hatta yeni bir yıla girdiğimiz şu günlerde, telefondan çıkan bu fotoğrafı buraya koymayı uygun gördüm. Çok müthiş bir insan hakikaten. Asilik ile melüllük arasındaki ince çizgideki bu pozu beni ayrıca etkiledi.

Son olarak bu arkadaşlara daha ismini koymadım, hatta bunları sırlamadım da, okul bitti heykelleri bitirememiş oldum böylece, bir ara ikinci dönem uğrayıp bunları sırlamalı, fırınlamalı, sonra alıp eve getirmeli, isim vermeli, eşe dosta tanıştırmalı. Eski bir blogger olarak yeni yılın ilk yazısında geçen sene değerlendirmesi falan yazmalıydım ama çok üşendim. Belki bir sonraki yazıda yazarım, binlerce proje var yine bu aralar çevremizde dolanan.

Mehter

2010-12-29T23:44:00.002+02:00

Hava soğuk olduğu zaman yolda bir araç içinde giderken camınız yeterince buğulanmamışsa yanınızdan geçen servis araçlarına bakın, iş yerlerinin servisleri olabilir bunlar mesela, o servislerde her zaman size el sallayan bir adam ya da kadın bulacaksınız. Bir süre mutlu olup heyecanlandıktan sonra da fark edeceksiniz ki o insanlar da camlarındaki buğuyu siliyorlar. Bugün aynı servisten üç kişi bana el sallıyor sandım nasıl heyecanlandım bir bilseniz.

Bir de Akmerkez bir ışıklandırılmış (bu sefer gecekondu gövdesi değil kuleleri) sanırsınız 24'lü Monami kuru boya seti. Görünce anlarsınız ne dediğimi, dediydi dersiniz. Emir Bey ve Sakareller konserlerinin, İrem Hanım, Nil İpek Hanım ve Ozan Bey tarafından çekilmiş pek değerli fotoğrafları var, çok mutluyum o yüzden ara ara koyarım buralara. Yarın akşam da okulda Münir Nurettin Selçuk eserlerinden oluşan bir BÜTMK konserimiz olacak, vakti olanlar eşini, dostunu, ailesini, kapıp gelsin.

Taşoda Aralık 2010

2010-12-27T10:47:00.004+02:00

Bana öyle geldi ki tarihimizin en güzel konserini verdik geçen perşembe Emir Bey olarak. Dinleyici dostlardan da aldığım geri dönüşlerin bir kısmı doğrultusunda dışarı da istediğimiz sesi verebildiğimizi öğrendim. Diyeceğim odur ki beğenmeyen olabilir, lakin benim (hatta bizim) yapmak ve yansıtmak istediğimiz müzik ve ses buydu, ben çok mutluyum bu sebebten. Nağme Hanım'a, Nil İpek Hanım'a, Umut Bey'e, Uluç Bey'e, Tufan Bey'e ne kadar teşekkür etsem azdır, hepsinin yaptığımızın işin güzelleşmesine katkısı çok büyük! İsterdim ki bugüne kadar tanıdığım, sevdiğim, örnek aldığım herkes bu konseri dinleseydi, kendimizi bu kadar iyi ifade etmişken dinlemek gerekirdi bu konseri diye düşünüyorum.

Neyse şimdilik elimizde İrem Hanım'ın çektiği bir kaç pek güzel kare var, yenileri geldikçe alakasız yazılara eklerim. Emir Bey konserinin ardından Lemur vardı sahnede. Nil İpek Hanım hiç inmeden devam etti yani. Lemur sevgimiz sonsuz, artık kendilerini myspace sayfalarından dinleyebilir, facebook sayfalarından da takip edebilirsiniz. İnternetin güzellikleri. Sonrasında da Sakareller olarak çıktık sahneye. Beni tanıyan ve yaşça büyük olan kitlenin dışında insanlarda "bu ne olum" gibi bir genel ifade vardı. Ahahah. Ben çok eğlendim konserde, bir hareketlilik geldi sürekli sağa sola gittim, Bahadır Ağabey uyardı "bir dur" dedi sonra daha az dolandım. Ahahah. Bunun da çok güzel fotoğrafları var Nil İpek Hanım imzalı, başkaları da gelecek yakında. Hasılı kelam bir Taşoda'yı daha atlattık, her şey gayet güzel geçti üstelik!

23 Aralık Emir Bey Konseri Neden Önemli?

2010-12-19T15:06:00.004+02:00

Merhabalar efendiler, şimdi çok zamandır benim beklediğim bir konser geliyor bu hafta Perşembe günü. Taşoda Konserleri dahilinde GKM'de Emir Bey olarak sahne alacağız. Biliyorsunuz ki geçen bahar da ondan önceki kış da Emir Bey grubuyla Taşoda sahnesine çıkmadık. Bunun farklı sebepleri vardı muhakkak, Sade grubuyla sahne almak gibi, ses sisteminden tedirgin olmak gibi. Aynı sahnede en son 2008 Aralık ayında konsere çıkmıştık ki bana kalırsa Emir Bey tarihinin ses ve repertuvar açısından en keyifli konserlerinden biriydi, çünkü ilk gruptuk ve uzun uzun ses ayarları yapacak vaktimiz olduğu için, istediğimiz sesi dışarı da yansıtabilmiştik. O zamanlar üç kişiydik, Emir Yargın Efendi, Nağme Hanım ve ben olmak üzere ve ilk şarkıda Nil İpek Hanım'ı konuk etmiştik, onla birlikte söylemiştik Yeni Türkü'nün Resim şarkısını burdan dinleyebilirsiniz.

O zamandan bu zamana ne değişti. En basitinden o zaman Nil İpek Hanım konuktu, artık bizim bir parçamız. O zamanlar daha göz önündeydik, şimdi biraz daha yer altındayız (underground) ov yeah man. Bu mevzuyu da şöyle açıklayayım, bu geçen zamanda hem grup kadro olarak genişledi, hem de üç tane "gerilla konser" olarak adlandırdığımız tipte konser verdi. Bunlar da tamamen ses sistemsiz olarak çaldığımız, grupça bir eşin dostun evine gidip eve sığabilecek denli konuk davet ettiğimiz pek naif ve mutluluk kaynağı konserlerdi. Kadro genişlemesi ilk Nil İpek Hanım'ı ses desteği olarak gruba dahil etmekle başladı, sonrasında Umut Bey'i kontrbasıyla gruba davet etmekle. Son bir kaç birliktelikte gitarıyla bize eşlik eden Uluç Bey'i de kadromuzdan sayarsak, hayalimdeki ideal kadroya bu geçen süreçte ulaştık diyebiliriz. Bu kadro sabit mi tabi ki değil, hepimizin farklı zamanlarda farklı işleri çıktığı için her bir araya gelebildiğimizde şaşırıyorum ben, ama buna da şükretmek lazım, bu kadar yetenekli insanı bir arada görmek, bu kadar yetenekli insanla kendi üstünkörü bestelerimi çalmak benim için bir şeref.

Katılımları ve yaptığımız işleri böylece özetledikten sonra bu konserin bir diğer önemine gelelim. Şimdi bir aksilik çıkmazsa bu dönem okulu bitiriyorum hatta geçen gün Gönül Hoca Türk Müziği konserinde sahnede bunu vurgulayarak benle eğlendi, hoş çok abartılı bir uzatma yok ama bir dönem uzamıştı işte okul. Bu da Emir Bey grubunun son öğrencilik konserini yaptığımız anlamına geliyor, bu grup benim için okulla biraz özdeşleşti, çünkü üniversitede hayalim böyle bir gruptu ve çok şükür onu kurmayı başardım, büyütüp bir yerlere de getirdik hep birlikte ve şimdi okul bitiyor. Umarım önümüzdeki senelerde devam ederiz bu müziğe ve vaktimiz olur da yine Taşoda Konserleri'ne çıkarız ama bu konser sembolik de olsa bir son anlamına geliyor benim için. Okulun en sevdiğim sahnesinde, en sevdiğim müzisyenlerle, en sevdiğim şarkıları çalmak, gerçekten heyecan verici olacak.

Bir diğer detay ise bu konserde pek değerli dostum Emir Yargın Efendi bize eşlik edemeyecek, kendisi snowboard turnavası için doğuya gitti, sonrasında da haber alamadık, biz de bir başka değerli müzisyen dostumuz Tufan Bey'den rica ettik, o bizle cajon çalacak, ritim vuracak. İtiraf etmek gerekirse okulda, hep birlikte bir şeyler yapmak istediğim müzisyenler vardı, bu konserde Tufan Bey'le de birlikte çalarak bu müzisyenler listemi tamamlamış olacağım. Bu listemdeki diğer isimler Ozan Bey'di ki kendisiyle Sade konserinde çalmıştık, bir diğeri olan Uluç Bey de sahnede olacak o gece zaten; Nil İpek Hanım'ı hiç saymıyorum artık.

Konserin son önemli noktası da Taşoda konserinde çıkacak diğer gruplar. Perşembe günü 17.00'de Emir Bey sahne alacak, ardından 18.00'de Tümer Bey'den bildiğimiz The F.I.P., sonrasında 19.00'da Nil İpek Hanım'ın (aynı zamanda Deniz Hanım ve Ergin Bey'in de) canı gibi sevdiği grubu Lemur, sonrasında da saat 20.00'yi gösterdiğinde delikanlı rock müziğin en güçlü temsilcisi Sakareller sahnede olacak tabi benimle birlikte. Saat 21.00'de de Crimson Blue sahneye çıkacak. Bu saydığım grupların hepsini önceden dinlediğim ve tanıdığım için tavsiye etmekte hiç bir sakınca görmüyorum, benim tanıdığım gruplar Perşembe günü için bu kadar, ama sonrasında da iki grup var, onları dinlemediğim için bir şey diyemeyeceğim ama Taşoda Konserleri'nin en güzel yanı da zaten yeni grupları yeni müzikleri keşfetmek oluyor hep. Cuma günü de tavsiye etmekten çekinmeyeceğim grup saat 20.00'de sahne alan Vera grubu, onlardan da bir şarkı çalacağız Perşembe günü. Tüm konserlerin detaylı programına buradan ulaşabilirsiniz.

Şimdi diyeceksiniz deli mi dürttü (poke) de bunca yazı yazdın bir konser için, yok hayır, misal Sakareller için de bu kadar yazı yazabilirim ama Emir Bey'e oranla çok daha sık konser verdiğimiz bir grup Sakareller. Albümdür, konserlerdir, internet sayflarıdır çeşitli kaynaklardan ilgilenen insanların sürekli bilgiye ulaşabileceği, performans takip edebileceği, kendini güncel tutabileceği ve değişimleri gözleyebileceği bir grup Sakareller. Emir Bey'de ise durum farklı, biraz daha içine kapalı bir cemaat gibiyiz, en son herkese açık konserimizin üzerinden aylar geçti hatta yıl bile geçti sanırım. O yüzden sevdiğimiz sahne, sevdiğimiz kadro, sevdiğimiz repertuvar olunca, her şeyi birden yazayım, arada neler değişti merak eden olursa da okusun istedim. Bu yazıyı sonuna kadar okuyan insanları zaten ben bizzat ellerini öperek kutlayacağım. Konserin event'i burada, bu konser benim için şu veya bu sebeplerden ötürü çok önemli, umarım güzel geçer de gelen insanlar için de önemli olur. Herkesi bekliyorum perşembe günü:

Emir Bey // 23 Aralık Perşembe // Taşoda Konserleri

* Fotoğraflar sonuncu hariç,

geçmiş Taşoda Konserleri'nin

belgeleri, hey gidi hey!

Sık

2010-12-16T23:39:00.003+02:00

Çok sıkılıp, bunalıp, memnuniyetsiz olduğum bir dönemdeyim, yaptığım hiç bir şey iyi olmuyor, olanlar da değer görmüyor gibime geliyor, durduk yere mutsuz oluyorum bu aralar. Ilgın Hanım'ın da dediği gibi balık burcu ezik bir burç ondan herhalde. Esen kalın.

Karga

2010-12-14T00:44:00.003+02:00

Geçtiğimiz Cuma Sakareller olarak Kadıköy Karga'daydık. Ben Karga'yı eskiden beri severdim, bir daha sevdim o gün. Ha konser sahnesi, ya da konser katı çok müthiş, ses sistemi inanılmaz ondan mı sevdim? Yok efendim değil ama yine de çok güzel bir yer. En üst katı performans sahnesi yapmışlar ama böyle bir miktar "evi yeni tuttuk hadi parti yapalım" gibi bir dekorasyonu var, yani bomboş, sahne zaten yok yani yükselti falan, duvarlar da boş, içerisi de; ama ses sistemi bizim için yeterliydi, eş dost da bizi yalnız bırakmadı, geldi. Keyifli bir konser verdik, "Eyfel" ve "Galip Dede"yi de ekledik repertuvarımıza bu konserle. Bizim konser bitti, aşağıya indik Karga daha yeni yeni güzelleşmiş. Bizi yalnız bırakmayan, gerek Anadolu'nun gerek Avrupa'nın farklı bölgelerinden kalkıp gelen tüm dostlara minnettarım gerçekten.

Bugün de Batu Bey ve Lâle Hanım ile Erkan Oğur & Derya Türkan konserine gittik, beni davet ettikleri için minnettarım, çok keyifli bir geceydi beklendiği üzere. Müthiş insanlar gerçekten bu insanlar, sadece iyi müzisyen değiller bana kalırsa. Çıkışta Baturay Bey'e de denk geldik sohbet ede ede yürüdük meydana iyi oldu. Bakalım şu konserler ne zaman kesinleşecek, bu ay neden bu kadar yoğun diye merak etmeden duramıyorum. Haftasonu da Gert Bey ve Charlotte Hanım ile görüştüm, hayat çok garip diye düşündüm bir kez daha vallahi. Bir de Emir Bey'e youtube sayfası açtım, inanmazsanız buraya tıklayın, kendi gözlerinizle görün!